Nu aan het lezen:

Review: Mudbound

Review: Mudbound

 

Mudbound is een intiem verhaal over twee families in het Mississippi van de jaren veertig. Het is ook een krachtig bewijs voor de waarde van diversiteit zowel vóór als achter de camera.

De ene familie is wit. Onderwijzeres Laura (Carey Mulligan) is al begin dertig als ingenieur Henry (Jason Clarke) haar het hof maakt. Ze is niet echt verliefd, maar wel opgelucht dat er nog iemand van haar wil. Het huiselijke leven bevalt ook prima. Maar dan kondigt Henry opeens aan terug te willen naar zijn roots. Hij heeft een boerderij gekocht in Mississippi, en daar gaan ze leven. In de modder.

Op het modderige stukje land dat Henry kocht werkt al generaties de familie van Hap Jackson (Rob Morgan) en zijn vrouw Florence (een onherkenbare, en indrukwekkende, Mary J. Blige). Ze hopen ooit zelf land te kunnen kopen. Tot dan zijn ze “tenant farmers”: boeren op gehuurd land.

Aan de hand van de twee families verkent regisseur Dee Rees (Pariah, Bessie) allerhande hiërarchieën. Tussen zwart en wit, natuurlijk: de vader van Henry, Pappy (Jonathan Banks) is een hatelijke racist die geen kans laat liggen voor een pijnlijke sneer. Henry is gematigder, maar heeft nou ook niet bepaald veel empathie voor de Jacksons. Laura is de Jacksons op zich welgezind, maar ook zij ziet ze duidelijk niet als gelijken. Ze komt niet tussenbeide als Pappy weer eens losgaat. De Jacksons, aan hun kant, zijn met recht wantrouwig.

Tegelijkertijd zien we ook de verhoudingen tussen man en vrouw. Henry is autoritair. Het is niet eens per se kwaadwillig. Het komt gewoon niet eens bij hem op om zijn vrouw te betrekken bij de beslissing om hun hele leven omver te schoppen. Als Laura wel initiatief durft te tonen, of tegen hem ingaat, doet ze voor hem direct af als vrouw. Het huwelijk tussen Hap en Florence, daarentegen, is gelijkwaardiger. Als hij de Bijbel citeert om te beargumenteren dat hij als man het hoofd is van het gezin, heeft zij direct een Bijbelcitaat paraat dat toont dat hij haar moet vertrouwen.

De verhoudingen worden op scherp gezet als de tweede wereldoorlog eindigt, en twee soldaten terugkeren naar Amerika. De één is de charmante, aan PTSS-lijdende Jamie (Garrett Hedlund), de broer van Henry, die ook zijn schoonzus wel weet te charmeren. De andere is Ronsel (Jason Mitchell), de oudste zoon van Hap en Florence. Het is voor beiden een lastige terugkeer. Voor Jamie omdat hij zelfs met grote hoeveelheden drank de flashbacks naar de dood van zijn kameraden niet kan uitbannen. Voor Ronsel is de schok nog groter: in Duitsland werd hij ontvangen als bevrijder en had hij een (wit) Duits vriendinnetje, maar in Mississippi moet hij weer achterin de bus zitten en via de achterdeur de winkel verlaten.

De twee soldaten krijgen door hun gedeelde ervaringen een band. Maar dat zíj de raciale spanningen aarzelend opzij kunnen zetten betekent niet dat ze verdwijnen. Zo bouwt de film, die vrij langzaam op gang komt, geleidelijk naar een gruwelijk crescendo.

Dee Rees zet haar film, die ze baseerde op het gelijknamige boek van Hillary Jordan uit 2008, ambitieus op. Meerdere personages krijgen voice-overs. Het gaat niet alleen over deze twee families: Rees heeft wat te zeggen over de hele geschiedenis van Amerika. Daardoor storen de paar schoonheidsfoutjes – het begin is wat ongestructureerd, het einde was net zo aangrijpend geweest zonder de nadrukkelijke muziekkeuzes – niet. Mudbound is een krachtig betoog over de noodzaak om racisme aan te pakken vóór het wanstaltige proporties aanneemt.

Mudbound toont bovendien dat het de moeite loont om regisseurs zoals Rees – zwart, vrouw, queer – de kansen te geven die tot voor kort vooral witte mannen kregen. Mooi, ook, dat Netflix de film kocht en zo een breed publiek toegang geeft tot dit epos. Enig nadeel: de film had op een groot scherm zeker niet misstaan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken