Nu aan het lezen:

Review: Lucky

Review: Lucky


Lange tijd heb ik nog de ijdele hoop gehad dat er zoiets bestond als eeuwig leven. Maar met de dood van Harry Dean Stanton, op 91-jarige leeftijd, september vorig jaar vervloog die hoop toch wel goeddeels. Immers, als iemand het kon, dan was hij het wel.

Niet dat hij nou zo’n toonbeeld van vitaliteit was. Het eerste wat we van hem in Lucky zien zijn de gerimpelde handen. Vervolgens de beaderde voeten en daarna het vel dat losjes rond zijn botten hangt. Lucky kleedt zich als een cowboy en wanneer hij ’s ochtends de deur uitstapt, lijkt even het beroemde eindshot van The Searchers te worden gekopieerd, met John Wayne in een deuropening, zijn silhouet afstekend tegen de namiddagzon. Maar zodra Lucky de deur opent, overspoelt hem een zee van licht die hem bijna transparant maakt.

Lucky leeft op een dieet van melk, koffie en sigaretten en zijn dagen vullen zich met een routine die hem langs een aantal vaste stops brengt in dit kleine dorpje in de woestijn van Arizona; het winkeltje waar hij zijn melk en sigaretten haalt, het café van Elaine en Paulie (Beth Grant en James Darren) waar hij filosofeert en ruzie zoekt en bewijst dat zijn hersenen nog een gezonde dosis venijn in zich hebben. Die routine heeft hem losgezongen van de vergankelijkheid van de tijd en daarmee ook het besef van zijn sterfelijkheid. Immers, als elke dag hetzelfde is als de vorige, kan de dood wellicht bedot worden.

Harry Dean Stanton zit in bijna elk shot van de film en het is onmogelijk om tijdens het kijken niet op zijn carrière te reflecteren. Die carrière, die in 1956 begon met een rolletje in Alfred Hitchcocks The Wrong Man leidde langs een dusdanig scala aan memorabele rollen dat je ze in de anderhalf uur die de film duurt niet allemaal de revue kan laten passeren. En als je die rollen op een rij zet, van de verfomfaaide mecanicien in Alien, langs de zogenaamd blinde dominee in Wise Blood, de onthechte Travis in Paris, Texas, de liefhebbende vader in Pretty in Pink tot wagenparkbeheerder Carl in Twin Peaks, wordt duidelijk waarom hij iets onsterfelijks had. Dat de tijd geen vat om hem leek te hebben, was omdat hij eeuwig oud was.

Lucky is het regiedebuut van acteur John Carroll Lynch, zelf niet zelden indrukwekkend in bijrollen (Zodiac, brr…). En hoewel het even wennen is aan de toon en het tempo, werkt de film door de liefdevolle benadering van de personages en het vertrouwen in de acteurs. Op de beste momenten communiceert Lucky via een blik van een acteur of een moment van verstandhouding tussen twee spelers en Lynch geeft hen daar alle ruimte voor. Hij zoekt daarbij bewust de grens op tussen acteur en personage. Zo wordt Lucky’s beste vriend Howard gespeeld door David Lynch. Een verre van groots acteur, maar dat is hier niet van belang. De vriendschap tussen hem en Stanton is oprecht (de twee kennen elkaar al een paar decennia en werkten veel samen), en dat maakt hun samenzijn in deze film ontroerend.

Een narratief volgt Lukcy niet. Het is een film van ontmoetingen. Ontmoetingen die vaak bij Lucky’s dagelijkse routine horen, maar deze soms ook juist doorbreken, zeer tegen zijn zin. Want elke afwijking van het patroon zet de deur op een kier voor de dood. Al die bijrollen worden gespeeld door fijne acteurs, waaronder Ron Livingston, Tom Skerrit en Yvonne Huff. Het maakt dat zelfs de kleinste scènes een juweeltjes worden, zoals Lucky’s bezoek aan zijn door Ed Begley jr. gespeelde huisarts, die hem aanraadt maar niet te stoppen met roken, want dat zou hem waarschijnlijk alleen maar kwaad doen.

Het zijn die breuken in de routine, die uiteindelijk iets losmaken in Lucky. Het is geen grote transformatie die we in hem zien, meer een subtiele verschuiving. Misschien wel voor het eerst ziet Lucky zijn sterfelijkheid in de ogen en zoekt hij naar een manier om die tegemoet te treden. Lucky gaat over de onvermijdelijkheid van dingen en dan vooral de dood en het feit dat de film nu, na het overlijden van Stanton, uitkomt maakt dat besef van eindigheid alleen maar gewichtiger. Minstens zozeer als een film over Lucky, is de film een terechte en ontroerende ode aan Harry Dean Stanton.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken