Nu aan het lezen:

Review: Lucifer

Review: Lucifer


Laat ik beginnen met de volgende uitspraak: Lucifer is absoluut op geen enkele manier een goede serie. Lucifer is volgens mijn maatstaven niet eens een aardige serie. Het acteerwerk is soms frustrerend slecht, het plot slaat soms helemaal nergens op en het pompeuze script is bij vlagen lachwekkend. Toch is Lucifer een zeer vermakelijke serie.

Gebaseerd op de personages bedacht door auteur Neil Gaiman (American Gods, Hitchhikers Guide to the Galaxy) en uitgegeven door DC Comics, heeft Lucifer als persoon –en als serie– niets te maken met andere DC series of verfilmingen. (Vooruit, de politiecommandant wordt gespeeld door Tom Welling, de jonge Clark Kent uit Smallville). Dus, voor wie opzoek is naar een verhaal over superhelden of -schurken komt ook bedrogen uit. Lucifer is op zijn best een bovennatuurlijke soapserie, en op zijn slechtst een bovennatuurlijke soapserie. Maar waarom is de serie dan toch zo vermakelijk, of misschien wel verslavend?

Allereerst de premisse: Lucifer (jeweetwel, de Duivel) verveelt zich in de hel en besluit naar aarde te komen voor een verzetje. Stad van keuze? Los Angeles naturlijk. Samen met zijn handlanger Mazikeen, een demoon uit de hel die is gespecialiseerd in martelingen, begint hij een nachtclub en hangt hij eigenlijk gewoon de rijke playboy en clubeigenaar uit. Totdat hij verliefd wordt op LAPD detective Chloe Decker (Lauren German) en samen met haar misdaden en moorden oplost.

Dit is net zo bizar als het klinkt. Net als in bijvoorbeeld de serie Sleepy Hollow, waarin fucking Ichabod Crane misdaden oplost,tegen een dusdanig bizarre achtergrond dat het allemaal te campy is om geloofwaardig te zijn – maar alsnog werkt.

De Bijbelse verwijzingen in Lucifer zijn on-the-nose en geven de serie met veel pijn en moeite wat bovennatuurlijke elementen mee. Maar de referenties zijn flinterdun. Waarom blijven we dan toch massaal kijken naar Lucifer? Omdat het op de bekende soap-wijze omgaat met het vertellen van verhalen, en omdat Tom Ellis ondanks alles toch wel een magnetische acteur is. De serie heeft een killer-of-the-week setup waardoor ieder mysterie keurig binnen 45 minuten een oplossing vindt. De rode draad is de “will they/won’t they” band tussen Lucifer en de detective. Helaas hebben ze totaal geen chemie on screen (dat heeft Lauren German met niemand in de serie trouwens, in het bijzonder niet met haar 7-jarige dochtertje).

Lucifer is een campy soap-serie met net voldoende kwaliteit om te blijven boeien, maar daarvoor kijk je deze serie niet. Lucifer is campy guilty-pleasure en pretendeert niet meer te zijn dan dat.

Op het moment van schrijven zijn 2 volledige seizoenen beschikbaar op Netflix, het derde seizoen is bijna afgelopen. 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken