Nu aan het lezen:

Review: Happy End

Review: Happy End


Sommige films werken op papier heel goed. Of als trailer, of als idee. Michael Haneke’s Happy End is zo een film. Terwijl de prent overladen met accolades wordt, resoneert Happy End bij deze recensent niet zoals bij de rest.

Het op de hak nemen van de ‘elite’ of bourgeoisie lijkt populair te zijn op dit moment; het werkt in deze film alleen niet zoals het wel werkte bij The Square.

Isabelle Huppert speelt haar inmiddels bekende ‘ijskonijn’ (een rol die ze geperfectioneerd heeft in Verhoevens Elle) als hoofd van een welgestelde familie. Ze is tevens directrice van het familie bouwbedrijf, waar haar good-for-nothing zoon in de eerste scènes van de film een gigantische fout begaat (door nalatigheid) en de familie op die manier een civiele rechtszaak aan de broek helpt.

Dat is slechts een klein onderdeel van het narratief. Ik zeg wel ‘narratief’, maar ik bedoel eigenlijk het ontbreken daarvan. Want Happy End lijkt meer op een collage van de beste scènes uit zijn eerdere werk, dan een coherent verhaal. De zwarte humor komt ook niet echt over.

Ève, het 13-jarige dochtertje van Hupperts broer, komt bij de familie in het landhuis wonen nadat haar moeder een overdosis pijnstillers heeft genomen. Of Ève verantwoordelijk is voor die overdosis wordt in het midden gelaten, maar Haneke’s suggestieve camera (gezien door de ogen van Ève door de camera van haar telefoon) zegt genoeg.

Via Ève moeten we de hypocrisie en schijnwereld van de familie Laurent meekrijgen, maar dit werkt averechts, daar Eve zelf net zo krankzinnig en self-possessed is als de rest van haar familie.

Haneke heeft een Haneke film afgeleverd zoals zijn fans die graag zien: een serie van vervreemdende episodes, waarin mensen inhumaan met elkaar omgaan. Maar waar dat bij Amour en The White Ribbon wel werkte, gaat die vlieger hier niet op.

Want waar gaat Happy End nu eigenlijk over? Moderne technologie en de koude omgangsvorm die dat met zich meebrengt? Zijn het de vluchtelingen in Calais en hoe de elite daarmee omgaat? Is euthanasie misschien het onderliggende onderwerp? Of is dit (weer) een film die laat zien hoe gedistantieerd rijke witte mensen van de samenleving zijn?

Het is alles van dat, en niets van dat, en dus uiteindelijk 2 uur aan middelmatigheid.

Happy End draait vanaf 16 november in de Nederlandse bioscoop. 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken