Nu aan het lezen:

Review: Battle of the Sexes

Review: Battle of the Sexes


Emma Stone speelt een overtuigende (en doortastende) Billie Jean King, tegenover Steve Carrells macho Bobby Riggs. Battle of the Sexes haalt een historische tenniswedstrijd uit context en probeert daar hedendaagse betekenis aan te geven. 

Battle of the Sexes maakt vooral duidelijk hoe lang de strijd om gelijke verloning tussen man en vrouw al gaande is. De film is gemaakt tegen een (zeer bevredigende) achtergrond van warm, korrelig 70’s decorum, maar de drijvende kracht is absoluut Emma Stones doortastende Billie Jean King.

Diezelfde Billie Jean King wint in 1972 de US Open, maar nog voordat ze klaar is met de overwinningsdans komt ze erachter dat ze 8 keer minder prijzengeld in de wacht mag slepen dan haar mannelijke evenknie. Samen met manager Gladys Heldman (een vrijwel onherkenbare Sarah Silverman) lanceert ze de Women’s Tennis Association. Die vereniging moet de vrouwen een eerlijkere werkomgeving bieden dan het oude witte mannen netwerk dat op dat moment de lakens uitdeelt. De misogyne (en karikaturale) ex-tennisser Bobby Riggs krijgt lucht van de ‘opstandige’ vrouwen en daagt King uit voor een match: een ultieme tenniswedstrijd die eens en voor altijd moet bepleiten dat vrouwen de mindere soort zijn.

Wat volgt is een aaneenschakeling van jaw-dropping opmerkingen over vrouwen, waarbij het schok-effect vooral teweeg wordt gebracht door hoe relevant en eigenlijk nog steeds normaal dit soort zaken zijn. Vrouwen verdienen in Nederland bijvoorbeeld 30% minder dan mannen in dezelfde functie, en daarnaast is de wage-gap in Nederland een van de grootste in heel Europa. Het Oranje dameselftal (onlangs Europees Kampioen) verdient nog geen tiende van wat de mannen verdienen, en ik zal niet beginnen over de representatie van vrouwen in het kabinet.

Lachen om de pijnlijke momenten krijgt een wrange nasmaak als je de cijfers erbij pakt. Daarnaast komen we uit een jaar waarin een chauvinistische kerel dagelijks zendtijd kreeg om een vrouw met de grond gelijk te maken – en dat met succes heeft gedaan. Dus het juichen voor Billie Jean krijgt een actueel randje mee. Daarom is het extra jammer dat Steve Carrells personage een uitvergroot karikatuur is, in plaats van een échte man, waar een échte vrouw van wint.

Buiten alle (heerlijk 70’s) gefilmde tenniswedstrijden en de dynamiek tussen de vrouwen onderling, is het liefdesverhaal van Billie Jean en Marilyn (Andrea Riseborough) het kloppende hart van de film. De eerste scène tussen deze vrouwen hoort voor mij tot de meest hartverwarmende, romantische ontmoetingen tussen 2 mensen van dit jaar. En uiteindelijk is de frustratie van niet verliefd mogen zijn op wie je wil gigantisch veel droeviger dan een verschil in salaris.

Al met al is Battle of the Sexes een fijne film die in sneltreinvaart voorbij gaat. Het is feelgood-feminisme in een tijd waarin we échte heldinnen nodig hebben, maar moeten we naar Hollywood kijken om die heldinnen te creëren? Wat het antwoord op die vraag ook is, Billie Jean King is een echte held, maar Battle of the Sexes is geen biopic – waar dat in dit geval misschien een interessantere benadering was geweest.

Battle of the Sexes draait nu in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken