Nu aan het lezen:

Avengers: Infinity War

Avengers: Infinity War


Marvel brengt drie dozijn superhelden en slechteriken uit haar Cinematic Universe bij elkaar in een strijd tegen Thanos, de meedogenloze Titaan met intergalactische genocidale plannen die na jaren van gerommel in de periferie in Avengers: Infinity War pontificaal het strijdtoneel betreedt. Implodeert de film onder het gewicht van zoveel star power, of is het resultaat een filmische supernova?

Toen tien jaar geleden Tony Stark op het witte doek verscheen in Iron Man, had zelfs de meest devote comicsliefhebber niet kunnen dromen dat het Marvel Cinematic Universe zo’n gigantisch succes zou worden dat een film als Avengers: Infinity War gemaakt zou worden. Het is in ieder geval een logistiek wonder dat Anthony en Joe Russo het voor elkaar hebben gekregen de film van de grond te krijgen.

De sceptische houding die sommige kijkers en critici hadden wat betreft de kwaliteit van een film met zoveel personages en verwikkelingen, kan wat mij betreft bij het grof vuil gezet worden, mits er aan twee voorwaarden voldaan wordt: voorkennis van vorige films van Marvel is vrijwel noodzakelijk én aanvaarding van Thanos als de protagonist, waardoor de dappere helden noodgedwongen wat minder aan bod komen. Hoe meer je bij bent wat betreft het Marvel Cinematic Universe, des te meer geniet je van het feit dat de Russo’s rekenen op je kennis van en betrokkenheid bij de personages, waardoor ze niet allemaal uitgebreid geïntroduceerd hoeven te worden om de film voor te kauwen voor de toevallige biostoerist.

Geheel spoilervrij een recensie schrijven is vrijwel onmogelijk, aangezien er tere zieltjes bestaan die zichzelf liever een half jaar in een atoomschuilkelder opsluiten dan dat ze een trailer bekijken, maar ik zal zo min mogelijk proberen te verklappen: Thanos, de booswicht die achter de invasie van New York zat in The Avengers en belabberd vaderfiguur voor Gamora en Nebula in Guardians of the Galaxy is proactief op zoek gegaan naar de Infinity Stones: de zes super-McGuffins die opdoken in de Marvelfilms als edelstenen met elementaire krachten. Thanos ziet een overbevolkt universum met een eindige hoeveelheid grondstoffen en heeft besloten dat de helft van de levende wezens in het universum moeten sneuvelen, om zo Lebensraum te scheppen voor de rest. Als hij de Infinity Stones in zijn handen krijgt, kan hij dit doel bereiken met één knip van zijn vingers. Aangezien twee stenen in het bezit zijn van respectievelijk Dr. Strange en The Vision, brengt dat Thanos op ramkoers met superhelden op aarde en in de ruimte.

Marvel krijgt vaak het verwijt dat de schurken in haar films te vaak een duistere reflectie zijn van de held en/of dat ze weinig diepgang hebben en inwisselbaar zijn. Het wachten op Josh Brolins Thanos is gelukkig méér dan de moeite waard geweest: zijn motivatie is gruwelijk, maar origineel, hij straalt dreiging en verdoemenis uit, maar in zijn verstandhouding met zijn stiefdochter Gamora wordt zijn persoonlijkheid gelaagd en tragisch. Een ander veel voorkomend verwijt van superheldenfilms is dat er slechts ogenschijnlijk iets op het spel staat en dat om de continuïteit van kostbare franchisefilms te waarborgen, belangrijke personages onaantastbaar zijn door hun zogenaamde plotharnas. Ook hierin sodemietert Avengers: Infinity War alle regels in een luchtsluis: iedereen loopt gevaar en niemand is veilig, Game of Thrones style.

Avengers: Infinity War zal hoogstwaarschijnlijk geen Hollywood-hater bekeren, maar voor de Marvelfans, liefhebbers van de betere blockbuster en comic lovers is het een 149 minuten durende achtbaanrit met duizelingwekkende actie, smeuïge special effects en een weerzien met al je favoriete personages. En daarnaast zit de film vol met (onverwachte) pathos, tegenslag en verlies. Ik kan niet wachten om hem nog een keer te zien.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken