Nu aan het lezen:

Review: Alias Grace

Review: Alias Grace


Margaret Atwood is 77, maar haar werk leeft als nooit tevoren. Dit jaar bracht ons al een televisieserie gebaseerd op The Handmaid’s Tale (in Nederland te zien via Videoland), een verhaal dat opeens weer extra urgent voelde. Nu is er ook een aanpassing van Alias Grace. Dit verhaal speelt zich af in het verleden, niet in de toekomst. Toch voelt ook deze serie uiterst relevant voor het heden.

Alias Grace zou je kunnen beschrijven als true crime, al valt uit de serie niet direct af te lezen dat hoofdpersoon Grace Marks echt heeft bestaan. Zij leefde in de 19e eeuw en werd veroordeeld voor de moord op haar baas, Thomas Kinnear, en huishoudster Nancy Montgomery. Haar vermeende handlanger, James McDermott, werd opgehangen. Zij kreeg levenslang.

De zaak veroorzaakte veel ophef. Sommigen zagen James en Grace als monsters. Maar er was ook ten tijde van de moorden net een gefaalde opstand geweest in Canada. Sommigen zagen de moorden als een wraak van de arme Ierse immigranten James en Grace op de decadente bovenklasse. Ook was duidelijk dat James de moorden voornamelijk had uitgevoerd: was Grace de aanstichter, of een onschuldige getuige?

Als de serie begint zit Grace (Sarah Gadon) al vijftien jaar in de gevangenis. Ze zegt dat ze zich cruciale momenten van de moorden niet meer kan herinneren. Dokter Simon Jordan (Edward Holcroft), die een vroege versie van psychotherapie bedrijft, komt haar spreken om te ontdekken wat er nu precies is gebeurd al die jaren tevoren. Hij is ingehuurd door het comité van Reverend Verrenger (niemand minder dan Canadese trots David Cronenberg) om de onschuld van Grace aan te tonen. Dr. Jordan weet het nog niet zo zeker. Al snel raakt ook hij door de enigmatische Grace betoverd.

Wij weten meer dan Dr. Jordan. We horen niet alleen wat zij hem vertelt: we horen ook haar overwegingen over wat wel en niet te vertellen. We merken dat ze af en toe liegt, of in ieder geval dingen verhult. De appel die hij haar toont roept wel degelijk pijnlijke herinneringen op, zelfs al is op haar gezicht weinig af te lezen.

En toch weten wij uiteindelijk ook niet wat we echt willen weten: wat de rol was van Grace in de moorden. De serie geeft wel antwoorden, maar die roepen alleen nog maar meer vragen op. Daarmee voegt het zich bij veel true crime klassiekers, van de podcast Serial tot de film Zodiac: juist de onopgeloste gevallen blijven ons fascineren.

Het levert een lastige rol op voor de hoofdrolspeler, maar Sarah Gadon kwijt zich indrukwekkend van haar taak. We zien haar uitdrukkingen uitproberen. We horen haar nadenken over hoe ze haar verhaal wil vormgeven. Toch is het moeilijk te geloven dat ze koelbloedig James manipuleerde om twee moorden te plegen. In de laatste aflevering krijgt haar rol nog een extra laag, maar ook die weet Gadon in te passen in wat we eerder gezien hebben. De Canadese Gadon maakte al eerder indruk in films van Cronenberg père (Cosmopolis, A Dangerous Method) en fils (Antiviral) en het is te hopen dat deze rol haar doorbraak betekent, want ze weet talloze emoties te suggereren onder een uitgestreken gezicht.

Alias Grace komt wat langzaam op gang, en de eerste paar afleveringen zijn wat repetitief. Maar het is de moeite waard om de zes afleveringen af te kijken: schrijfer Sarah Polley (Away We Go, Stories We Tell, Take this Waltz) en regisseur Mary Harron (American Psycho) bouwen zorgvuldig een gelaagd verhaal op dat nog dagen in je hoofd blijft rondspoken.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken