Nu aan het lezen:

Review: A Ghost Story

Review: A Ghost Story


Verplichte soundtrack bij het lezen over deze film: Dark Rooms – I Get Overwhelmed

Ik had mezelf voorgenomen om meteen na het zien van A Ghost Story dit stuk te schrijven. Dat stelde ik uit tot de avond. En daarna tot de volgende dag. De film suddert nog en ik wilde zien waar dat naartoe ging. Daaruit blijkt al dat A Ghost Story geen film is zoals alle anderen.

Dat was bij een andere film van regisseur David Lowery die ik heel erg waardeerde, Ain’t Them Bodies Saints, ook al het geval maar het oeuvre van Lowery laat zich niet makkelijk vangen. Tussendoor maakte hij namelijk Pete & The Dragon en ook Peter Pan staat op de planning. Hoe anders is A Ghost Story.

Casey & Rooney <3

Als Casey Affleck en Rooney Mara de hoofdrollen vertolken weet je dat het qua cast wel goed zit. De chemie tussen de twee is nog intiemer dan ik verwacht had. Bijzonder misschien zelfs wel. Ze spelen een koppel dat samenwoont in een wat armzalig huis. Met een achtergelaten piano, bruin-grijze muren van afbladderende verf, en een verwaarloosde tuin.

Hij zit graag met een koptelefoon op aan muziek te werken terwijl zij rusteloos van kamer wisselt. Tot ze voor heel even niets hoeft te doen, als ze I Get Overwhelmed van hem te horen krijgt in een shot dat minutenlang op haar langzaam veranderende gezichtsuitdrukking is gericht.

Museum

Langzaam is in A Ghost Story sowieso een thema. De film voltrekt zich in een vierkant kader en is een aaneenschakeling van langzame shots waarbij we soms lang naar een stilstaand beeld kijken. Bijna zoals je in een museum zou doen. Knap genoeg is het nét niet lang genoeg om vervelend te worden.

A Ghost Story heet natuurlijk niet voor niets zo. De film gaat letterlijk over spoken. En dan ook nog eens een spook zoals we dat als kind verbeelden; met een wit laken waar ogen zijn uitgeknipt.

Nadat hij een ongeluk niet overleeft keert hij als spook terug in haar leven, zonder dat zij hem kan zien of horen. We zijn het verhaal vanuit het perspectief van het spook wat een bijzondere en goed geslaagde keuze is. We hebben daar allemaal weleens over nagedacht; nadat we dood zijn gegaan als spook of geest terug te keren bij de mensen waar we van houden om maar voor altijd samen te zijn. In de praktijk blijkt dat erg eenzaam en zien we dat mensen na het rouwen hun leven weer kunnen oppakken, nieuwe mensen leren kennen, nieuwe liefdes misschien wel zelfs. En het spook? Dat kan alleen maar lijdzaam toezien. Dit proces wordt heel mooi in beeld gebracht.

Met een uitblinkende Rooney Mara (die appeltaart scene!) die laat zien wat het betekent om mens en vooral ook sterfelijk te zijn. Dat we de momenten dat we samen zijn moeten koesteren maar dat verlies en afscheid en het verwerken daarvan er ook bij horen. En dat maakt juist dat samen zijn weer zo mooi.

A Ghost Story is geen film zoals alle anderen. Sommige mensen zullen absoluut moeite hebben met het langzame tempo en het geregeld lang ontbreken van dialogen. Maar als hij je eenmaal heeft gegrepen dan laat het moeilijk weer los. Kijk hem niet vlak na een drukke werkdag maar pak een zondagmiddag en geef je eraan over. Hij draait vanaf 16 november in je bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken