Nu aan het lezen:

Review: A Ciambra

Review: A Ciambra

 

Regisseur Jonas Carpignano is na een geslaagde debuutfilm terug met A Ciambra, een portret van de jonge Italiaanse zigeuner Pio, die met zijn familie leeft in Ciambra – een arme regio in het zuiden van Italië. De film ging eerder dit jaar in Cannes in premiere, heeft met Martin Scorsese een executive producer van naam én is de Italiaanse inzending voor de Oscars. Wat dat betreft volgt de film dus een succesformule die we vaker hebben gezien. Maar maakt A Ciambra dat ook waar?

Daar kan ik kort over zijn: ja. A Ciambra is een coming of age film die elementen leent van verschillende filmstijlen, zoals documentaires, persoonlijke portretten en drama’s. Pio speelt een centrale rol in de film, maar we zien nog veel meer. De familie Amato bestaat uit 15+ mensen (die zichzelf spelen in de film) die bij elkaar wonen in zelfgetimmerde nederzettingen aan de rand van de bewoonde wereld. Daar waar een eindje verderop Afrikaanse immigranten hetzelfde doen. Ook meteen de bevolkingsgroep waar de Amato-zigeuners geen hoge pet van op hebben – al worden ze zelf door alle Italianen minzaam bekeken. Dat Pio en zijn familie zichzelf geen Italianen noemen zegt eigenlijk al genoeg.

Het verhaal van Pio is hard. Hij groeit op in een commune van familieleden en vrienden waar het een uitzondering is als ze niet in de gevangenis terechtkomen of thuis zitten met een enkelband. Alles draait om geld verdienen maar niet op de legale manier. Als zijn broer vast komt te zitten voelt hij zich dan ook geroepen om geld te gaan verdienen om zijn familie te ondersteunen. Zijn moeder keurt dat af, maar neemt daarentegen wel verfrommelde tientjes van hem aan. Wat heel sterk is, is dat de regisseur op geen moment ingrijpt om een oordeel te vellen. Sommige mensen groeien nu eenmaal zo op. Soms is het nodig om dan dingen te doen die niet zouden moeten gebeuren, maar die wel gebeuren. En zo simpel is dat dan.

We waren vrij. We waren altijd onderweg.

Mooi is ook de manier waarop de geschiedenis van de Roma-zigeuners is verweven in de film. Ooit een nomadenvolk dat altijd onderweg was. Nu verspreidt over Europa in vaak erbarmelijke omstandigheden. Pio’s opa vertelt hem in een laatste moment van helderheid over zijn reizen. Waarna dat gebruikt wordt in de vorm van visoenen van zijn jonge opa en zijn grijze paard, terwijl Pio op zoek is naar zijn eigen identiteit – of die juist probeert niet kwijt te raken.


A Ciambra
heeft in twee uur weinig dialoog en kabbelt soms voort in sfeerbeelden, waarin we in het gezicht van Pio op zoek gaan naar aanknopingspunten. Want dat hij worstelt is wel duidelijk. Dat wordt trouwens nergens vervelend: alles werkt toe naar het moment waarop Pio letterlijk de keuze moet gaan maken om volwassen te zijn, en vanaf dat moment niet langer te rotzooien – maar voor zijn familie te gaan zorgen zoals hij al die tijd voor ogen had.

A Ciambra draait vanaf 4 januari in Nederland in de bioscoop en zal zich daarna dus op gaan maken voor de Oscars. Waar deze best eens kan verrassen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken