Nu aan het lezen:

Ready Player One

Ready Player One


‘The Holy Grail of pop culture’: dat is Ready Player One volgens de trailer. Goed, het promotieteam van Steven Spielbergs blockbuster weet niet wat de Heilige Graal is. Maar de bedoelde betekenis is duidelijk: deze adaptatie van Ernest Clines sciencefictionboek is dé film die popnerds dit jaar moeten zien.  Julius Koetsier en Eline Soumeru keken de film in 4DX en gingen in gesprek.

ES: Heb jij ook zo slecht geslapen?

JK: Hoezo?

ES: Ik heb last van mijn rug, en vraag me af of dat komt door de klappen die mijn stoel gisteren uitdeelde.

JK: Ja, de vierde dimensie is blijkbaar stompen in je rug. Tijdens elke actiescène voelt het alsof er iemand heel hard tegen de achterkant van je stoel zit te trappen. Normaal gesproken zou je geïrriteerd achterom kijken, maar bij 4DX is het het deel van de ervaring waar je extra voor betaalt. Net als de knipperde lichten in de zaal en af en toe wat druppels water in je gezicht. En natuurlijk de bewegende stoel, wat mij betreft het meest schadelijk voor de filmervaring. De soms virtuoze camerabewegingen van Spielberg verliezen kracht als je zelf meebeweegt. Zeker bij actiescènes is het dodelijk. 4DX is de beste commercieel verkrijgbare manier om een bioscoopervaring te verpesten.

ES: Toch kon ik wel genieten van de actiescènes. Ze zagen er nog steeds prachtig uit. Precies genoeg rust in de chaos om ze te kunnen volgen. En chaos is er genoeg, in de OASIS. Dat is de virtuele wereld waarin de personages zich meestal begeven, om de dystopische werkelijkheid van 2045 te ontvluchten. In de OASIS kun je zijn wie je wilt — je avatar is een veilige vermomming — en doen wat je wilt.

JK: En de meeste mensen kiezen er blijkbaar voor te doen wat mensen deden in films uit de jaren 80. Dat was ook het favoriete decennium van James Halliday, de ontwerper van de OASIS. Voor zijn dood verstopte hij een ‘Easter Egg’ ergens in de virtuele ruimte, dat alleen gevonden kan worden door iemand die zijn leven en zijn obsessies (dus: de popcultuur van de jaren 80) goed kent. Wie het vindt wordt de nieuwe eigenaar van de OASIS. Wade Watts is een van de vele ‘Egg Hunters’, ook wel ‘gunters’. Zijn avatar heet Perzival en in die vorm wordt hij verliefd op mede-gunter Art3mis — de mythologische achtergrond van beide namen wordt door de personages benadrukt in een belachelijke dialoog.

ES: Ik zal het maar vast zeggen, de film doet het allemaal beter dan het boek. Ernest Cline is geen goede schrijver.

JK: Ik heb Ready Player One niet gelezen, maar ben genoeg citaten tegengekomen om te weten dat het stilistisch absurd slecht is. Ook ben ik bekend met Clines gênante spoken word-werk. Maar goed, daar heb je verfilmingen voor. Iets van Clines zwakke vertelstijl blijft wel bewaard: de film begint met zo’n tien minuten aan voice-over, waarin Wade gortdroog uitlegt hoe de maatschappij in 2045 werkt. Dat je denkt, hebben jullie Mad Max: Fury Road niet gezien? We ontdekken zelf wel hoe het zit, jongens.

ES: Over zijn spoken word-werk gesproken: als je zijn gedicht Nerd Porn Auteur kent, kijk je toch anders naar de relatie tussen Perzival en Art3mis/Wade en Samantha. Zij is het fantasiemeisje van elke verlegen nerd, hij gewoon een jongere versie van Cline.

JK: We zien Art3mis in de eerste akte alleen als die avatar, een slank, alien-achtig meisje. Er wordt nog een heel punt van gemaakt dat Wade niet weet hoe ze er in het echt uitziet. Misschien is ze wel een dikke man van veertig! Als hij haar in het echt ontmoet, filmt Spielberg haar zelfs eerst van de achterkant om de spanning op te bouwen: hoe zou ze eruit zien? En dan… blijkt ze gewoon een conventioneel knap meisje te zijn. Ze draagt wel haar haar over de rechterkant van haar gezicht, want daar heeft ze een lichte wijnvlek. Een wijnvlek! De film wil dat we Wade bewonderen omdat hij door die gruwelijke misvorming heen kan kijken en alsnog de schoonheid kan zien van een slanke jonge vrouw.

ES: Ready Player One is een mix tussen Sjakie en de Chocoladefabriek, It’s a Mad, Mad, Mad, Mad World en alle popcultuur die je vroeger leuk vond. Hoe veel verwijzingen heb jij gespot?

JK: Te veel om op te noemen, en de meeste behoorlijk gratuit. Waarom een Holy Hand Grenade (uit Monty Python and the Holy Grail) in je film stoppen als die gewoon werkt als een normale granaat? Waarom een hele sequentie in het Overlookhotel uit The Shining, als zich daar alleen een serie betekenisloze achtervolgingen afspeelt? Waarom de Iron Giant erin stoppen, als hij alleen maar als wapen dient? Dit is het niveau waarop Ready Player One popcultuur presenteert: coole momenten, ontdaan van betekenis. We rennen door een wereld aan referenties die op geen enkele manier dieper contact zoeken met het bronmateriaal.

ES: De referenties zijn inderdaad oppervlakkig. Oppervlakkig genoeg om door iedereen begrepen te worden. Daarnaast moet elke referentie die misschien iets te moeilijk is tot in detail worden uitgelegd. Toch denk ik dat Spielberg er echt het beste van heeft gemaakt.

JK: Ik denk het niet. Je kunt veel meer met dit concept. Je kunt met eighties-popcultuur-iconen een interessante remix maken, die iets zegt over het decennium, of over nerdcultuur in het algemeen. Iets méér dan: robots zijn cool.

ES: Dan had Cline, die ook meeschreef aan het script, flink boven zichzelf uit moeten stijgen. Dat was nooit gebeurd.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken