Bart Juttmann is filmjournalist, communicatiedeskundige en vlogt onder andere voor Cine onder de titel “De Kop van Jutt“. Naar aanleiding van het onlangs op Cine verschenen stuk over Trump besloot Bart dat het tijd was voor een weerwoord.

Heldendom is mensenwerk

Sully is geen perfecte film. De vrouwenrollen zijn tamelijk ondankbaar en de beste scène zit in het midden, waarbij het slot wat bleekjes afsteekt. Aan de pluszijde staat een ijzersterke, ingetogen hoofdrol van Tom Hanks en standvastige regie van Clint Eastwood, met als hoogtepunt de spannende maar verfrissend on-sensationele reconstructie van de crash waar het verhaal om draait.  En de film biedt een verfrissende blik op “het wonder van de Hudson”.

15 januari 2009 maakte een passagiersvliegtuig een noodlanding in de rivier de Hudson in New York. Alle passagiers en crewleden werden gered en de media riep piloot Chesley “Sully” Sullenberger (Hanks) prompt uit tot held, waar de Amerikanen na een decennia van oorlog, crisis en aanslagen behoefte aan hadden. De film concentreert zich op de dagen na de ramp, waarin Sully worstelt met plotselinge roem en twijfels over de juistheid van zijn acties. Heeft hij geen onnodig gevaarlijk risico genomen met de levens van zijn passagiers?

Bovendien worden zijn acties in twijfel getrokken door de autoriteiten en moet hij zich verantwoorden in allerlei onderzoeken. Deze plotlijn heeft er toe geleid dat sommige recensenten – ook op deze site – de film er van beschuldigen Donald Trump-sentimenten te vertolken: een wantrouwen tegen de overheid die de eigengereide all American hero probeert kapot te maken. Regisseur Eastwood zelf is immers sinds jaar en dag een libertijns Republikein.

Film kijken is een subjectieve bezigheid en iedereen heeft recht op zijn eigen mening. Juist daarom vind ik dat de bovenstaande stellingname recht heeft op een sterk weerwoord. Het grootste struikelblok van de critici is de verbeelding van de NTSB. Het gerespecteerde veiligheidsagentschap zou de schurkenrol worden toebedeeld, die Sully onderwerpt aan een “Gestapo verhoor”. Dat is schromelijk overdreven. De onderzoekers worden uitgebeeld als een tikje verstarde bureaucraten, maar zeker niet als corrupte machthebbers die vuil spel spelen.

Overigens wordt ook terloops opgemerkt dat hun onderzoek wordt voortgedreven door de belangen van de luchtvaartmaatschappij en de verzekeraars. Je zou evengoed kunnen zeggen dat Sully de menging tussen staat en grootkapitaal aan de kaak stelt. Maar dat is niet waar het Eastwood om is te doen. Uiteindelijk toont de film aan dat het systeem werkt: door gedegen onderzoek en zijn eloquente verdediging wordt Sully in het gelijk gesteld.

Wanneer is aangetoond dat Sully de enige juiste beslissing heeft genomen, vindt hij innerlijke balans en komt hij tot het juiste inzicht. Het wonder van de Hudson was geen kwestie van een X-factor of mystieke held maar een combinatie een goed samenwerkende crew, assertieve first responders en reddingswerkers en  bewonderenswaardig koelbloedige passagiers.  “We hebben het samen overleefd,” verklaart Hanks op het slot. Heldendom is mensenwerk.

Hiermee haakt Clint Eastwood in op een terugkerend thema in zijn werk: de kloof tussen mythe en werkelijkheid. Wat hij daar over heeft te zeggen in Sully is niet zo prikkelend als in Unforgiven, waarin held en schurk heel dicht tegen elkaar aan lagen. Het doet meer denken aan de humane blik in uit Flags of Our Fathers, waar WOII veteranen zich geen raad wisten met de heldenrol die de wereld wilde dat ze speelden en met wat ze werkelijk hadden doorgemaakt.  

Dat een oude rechtse reactionair als Eastwood met zo’n volwassen en genuanceerde visie komt, is misschien wat verwarrend voor ons, de progressieve Europeanen. Dat is misschien de beste les die we van Clint Eastwood en zijn oeuvre kijken leren: kijk verder dan de eerste indruk.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren