Nu aan het lezen:

RAMS

RAMS

 

RAMS is een gortdroge speelfilm over schapenboeren op IJsland. Twee broers om precies te zijn, gespeeld door Sigurdur Sigurjónssen en Theodór Jîúlíusson. De film won een prijs in Cannes in de sectie ‘Un certain Regard’ en is de IJslandse Oscar inzending voor 2016. Reden genoeg om anderhalf uur de IJslandse natuur in te stappen.

In een verlaten vallei staan twee eenzame boerderijen van de koppige broers Gummi en Kiddi. Ze praten al jaren niet en lijken een nauwere band te hebben met hun schapen dan met elkaar. Als er iets gezegd moet worden, sturen ze hun hond met een briefje in zijn bek. Met zijn grijze kroeshaar, dito baard en wollen trui gaat Gummi helemaal op in zijn kudde, als hij zijn mooiste Ram eruit sleurt voor een wedstrijd in het dorp. Hij verliest nipt van zijn broer, omdat zijn ram een iets dunnere bilspier heeft. Het zet de droge humor neer, die een mooie balans vormt tegen het drama dat zich in deze vallei zal afspelen.

Wanneer Gummi namelijk verontwaardigd de bilspier van de winnende ram van zijn broer gaat bekijken valt hem iets eigenaardigs op. Het lijkt erop dat de ram besmet is met het virus ‘scrapie’ (BSE). Dit zou niet alleen het leven van de broers drastisch veranderen, maar kan grote gevolgen hebben voor de hele vallei. De koppigheid, die de broers jarenlang uit elkaar dreef, lijkt hen nu juist bij elkaar te brengen.

rams

Regisseur Grímur Hákonarson, zelf afkomstig uit dit milieu, vertelt in een interview over de diepe band die deze boeren met hun schapen hebben. Het zijn vaak eeuwenoude rassen die ze in stand houden en daar hangt een enorme zweem van respect omheen.” Naast de gebruikelijke audities voor de acteurs –de hoofdrolspelers zijn bekende acteurs in IJsland en moesten op ‘schapen training’– werden ook de schapen gecast. Hákonarson: “Er bleken enorme verschillen te zijn in temperament tussen verschillende kuddes. Bij de ene boerderij renden de schapen weg als je de stal inliep en bij een ander kwamen ze naar je toe en duwden hun neuzen in je hand. Het was heel prettig om met onze schapen te werken. Eigenlijk makkelijker dan de acteurs!”

Het verhaal is simpel opgezet, wat goed past bij de visuele stijl van de film; kale landschappen en interieurs die lijken op gestileerde schilderijtjes. Dat de regisseur eerder al documentaires maakte is terug te zien in de stijl die hier tegen aanleunt. Hoewel de plottwists goed getimed zijn en daardoor verrassen, is de film toch wat voorspelbaar. Helaas zijn we al verwend met droge komische drama’s in de kou als Fargo en had ik het gevoel niets nieuws te zien.

Goed acteerwerk tegen een mooie visuele achtergrond, maar niets dat me lang zal bijblijven. Drie sterren voor de humor, het verhaal en de prachtige IJslandse beelden.

RAMS draait vanaf 10 december in de Nederlandse bioscopen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken