Nu aan het lezen:

Ramen Shop

Ramen Shop

Ramen Shop lijkt bij tijd en wijle haast een advertorial voor de Singaporeaanse keuken. De enige scherpe randjes zitten aan de pepertjes van de exquis opgediende gerechten. De overvriendelijke personages van het randgebeuren zijn de figuranten in een alledaags tafereel.

Masato (Takumi Saito) vormt het excuus voor het culinaire schouwspel. Deze jonge chef werkt bij zijn vaders ramen restaurant en maakt in zijn vrije tijd Singaporeaanse recepten aan de hand van een voedselblog. Voordat zijn vader terugkeerde naar Japan woonde Masato nog in Singapore, waar zijn inmiddels overleden moeder vandaan kwam. Na het overlijden van zijn vader besluit Masato de sporen van hun bewogen liefdesgeschiedenis te volgen in Singapore. Met behulp van zijn favoriete voedselblogger leert hij de stad kennen en zoekt hij naar zijn oom en grootmoeder.

In deze Bourgondische wereld is echter geen plaats voor frustraties noch complicaties. De simplistisch getinte flashbacks die alle historie duiden vormen een prototype romantisch melodrama. Dat de Japanse afkomst van Masato’s vader dankzij de Tweede Wereldoorlog gevoelig ligt in zijn moeders familie zorgt voor het enige vuurwerk in de interacties. De verstokte grootmoeder blijkt echter vrij gemakkelijk te paaien met een speciaal voor haar gemaakt gerecht. Daarbuiten is iedereen immer behulpzaam, waardoor Masato weinig dramatisch conflict gegund is door scenaristen Tan Fong Cheng en Wong Kim Hoh. De eindeloze vriendelijkheid haalt ook de spanning weg uit de subtiel ontluikende romance tussen Masato en de blogger. Het komt eerder mondain over dan hartverwarmend.

Het is exemplarisch voor de onbeduidende observaties van Ramen Shop. De al te stijve personages zorgen dan ook dat de schone schijn van Singapore voornamelijk in culinaire uitspattingen te zien is. Dat voedsel een verbindende factor is dankzij het sociale aspect blijft veelal liggen, op de simplistische symboliek van de specialiteit Bak Kut Teh na. Regisseur Eric Khoo (Wanton Mee) gaat vaak voor appetijtelijke plaatjes van hetgeen de personages verorberen die dermate glossy zijn dat het doet denken aan kookmagazines. Uiteraard is er ook een uitleg van wat al het heerlijks is en de verplichte constatering dat het wel smaakt.

De film lijkt zo welhaast een toeristisch verslag waarin Masato dienstdoet als de presentator. Dialogen zoals de dooddoener hoe Singapore een smeltkroes van culturen is maken het achterliggende verhaal onbeduidend, alsof het uitbaten van de keuken het enige is wat telt. Dit VVV-niveau staat in schril contrast in hoe een feel-good film als Sweet Bean het centrale gerecht van significantie voorziet met integere connecties.

De queeste van het opzoeken van de wortels is hier juist een banale exercitie, dankzij de triviale rol die voeding speelt in het geheel. De motivatie voor het vinden van het ideale Bak Kut Teh recept is eerder zwak sentimenteel dan aangrijpend door de toeristische inkapseling. Het Singapore van Khoo is een leuke metropool met een vleugje exotisme, à la een reisboekenbeschrijving. Niks wringt. Het conformisme wat aan deze toeristische insteek ten grondslag ligt is een gegeven wat niet eens ter sprake kan komen, zo gecommercialiseerd zijn alle interacties. Voeding is hier een consumptieartikel, waardoor de verbindende factor op de achtergrond verdwijnt. Ramen Shop is verre van innemend, het baat juist uit.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken