Nu aan het lezen:

Radicalen zonder reden

Radicalen zonder reden

Fuck, geef ons de rebellen, de radicalen zonder reden die de uitgekotste Hollywoodmythen van jeu voorzien en die de tragisch saaie filmster levens dragelijk maken. Geef ons Marlon Brando, Johnny Depp, Courtney Love, Dennis Hopper, Lindsey Lohan, Nicolas Cage en Miley Cyrus. Maar bovenal: geef ons Shia LaBeouf.

Gehaat, verafschuwd door velen is hij, het enfant terrible, zodat je bijna vergeet dat hij fantastische rollen heeft neergezet. Wat te denken van zijn rol als alcoholverslaafde in droogleggingsdrama Lawless (2012) of zijn extreme rol als religieuze tanksoldaat in Fury (2014)? In Andrea Arnolds laatste film, American Honey (2016), steelt hij de show als Jake, een jongeman die een groep tijdschrift-verkopers leidt op een road trip door de Verenigde Staten. Al deze karakters hebben diepere lagen, daar zorgvuldig ingelegd door LaBeouf, een van de grote acteurs die het method acting onder controle heeft.

Wat ik waardeer in acteurs zijn de keuzes die ze maken. De moeilijke filmrollen, de vreemde personages die ze moeten spelen en de diepte die ze daarin zoeken. De laatste jaren is het curriculum van LaBeouf gevuld met moeilijke keuzes, met driedimensionale karakters in films van eigenzinnige regisseurs.

Shia LaBeouf werd geboren in 1986, mijn geboortejaar, en klom via Disney Channel op naar Spielbergwaanzin. Achtereenvolgens Indiana Jones and the Kingdom of the Chrystal Skull en de Transformers-trilogie leken zijn acteercarrière een vroege dood te bezorgen, tot hij zichzelf opnieuw uitvond als performance artist en method actor zonder grenzen. Een leven van krankzinnige kunstuitingen en gewelddadigheden was geboren.

Hij zat naakt in de clip van Sigur Rós, getiteld Fjögur Píanó, en speelde een gewelddadige en gekooide man in Sia’s Elastic Heart. Was dit deel van zijn ongoing kunstexperiment of waren dit acteeruitingen? Het maakt niet uit, ze waren nagenoeg perfect. LaBeouf richtte een performance artgroep op genaamd LaBeouf, Rönkkö & Turner en maakte de vreemdste promotie voor Nike die je ooit zult zien. Hij protesteerde vanuit The Campaign Book tegen Donald Trump met He Will Not Divide Us, een conceptueel kunstproject wat vier jaar protest moet bieden. Bekijk onderstaand filmpje, waarin enkele van zijn projecten voorbij komen.

Behalve het slaan van nazi’s is zijn gedrag buiten de set zeer omstreden. Ontslagen van Broadway werd hij, keer op keer gearresteerd voor gewelddadigheden of publiekelijk dronken gedrag. Daarbij waren de bedreigingen aan het adres van zijn verloofde Mia Goth niet mis. Dat valt niet goed te praten, dat moet je niet willen verdedigen.

Toch moeten we de persoon los zien van de kunstenaar. We zijn geen paparazzi, geen gossip columnists. Als filmjournalist schrijf of spreek je over iemands prestaties in films, als kunstcriticus heb je het over iemands kunstuitingen. Die zijn spectaculair, in LaBeoufs geval. Dat hij er een nare persoonlijkheid op nahoudt, wil zeggen dat ik hem liever niet in de buurt van vrienden of familie heb, dat ik hoop dat hij z’n leven betert en anders de straf krijgt die het wetboek voorschrijft.

Shia-haters – het zijn er velen – zijn hypocriet. Mensen boycotten zijn films en journalisten schrijven hem de grond in vanwege het gedrag dat hij op of buiten de set vertoont, terwijl ze acteurs met eenzelfde gedrag de hemel in prijzen. Als LaBeoufs een verschrikkelijk mens is, maakt dit dan dat we zijn films niet meer moeten zien? En wat doen we dan met de werken van fellow wife beaters als Bill Murray, Johnny Depp en Sean Penn? Schrijven we in dezelfde woorden over LaBeouf als over Michael Fassbender, Nicolas Cage en Josh Brolin gezien hun gedrag buiten de set?

Kijken we geen films meer waarin Mel Gibson, James Caan, Emma Roberts, Mickey Rourke, Christian Slater, Terrence Howard en Billy Dee Williams geweldig acteren? Kijken we niet meer naar de schilderijen van Frans Hals en Pablo Picasso? Als we het alcoholisme van LaBeouf zo veroordelen, doen we dit ook zo met Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Ernest Hemingway en Jackson Pollock? Mijden we Francis Bacon en Tennessee Williams zoals we Shia LaBeouf mijden?

Op het moment dat we kunstenaars en hun werk niet kunnen scheiden, waar ligt dan de grens? Ligt die bij onwetendheid? In dat geval, kun je na het lezen van dit artikel bovenstaande kunstenaars en acteurs nog tot je nemen zonder hypocriet te zijn?

Het zijn klootzakken. Allemaal. Maar fuck, scheid persoon van kunstenaar en geef ons de rebellen op het witte doek. Geef ons Shia LaBeouf, opdat hij zijn leven buiten de set verandert en in zijn films altijd hetzelfde blijft.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken