Nu aan het lezen:

Pumping Iron en de eeuwige glimlach van Schwarzenegger

Pumping Iron en de eeuwige glimlach van Schwarzenegger

Gisteravond heb ik een reis door de tijd gemaakt. Veertig jaar terug welteverstaan, naar Pretoria; het Zuid Afrikaanse stadje waar in november 1975 de finales van de Mr. Universe (een internationale bodybuilding competitie) werden gehouden. Maandenlang hebben bodybuilders van over de hele wereld zichzelf -tot flauwvallen en kotsen aan toe- het zweet ingewerkt in aanloop naar dit ‘evenement’. Oké, misschien is evenement niet het juiste woord en dekt ‘‘spektakelstuk van epische proporties waarin goddelijke esthetica en classicistische symmetrie centraal staan” de lading wat beter.

Want dat is precies wat we in Pumping Iron, het wereldberoemde docudrama uit 1977 en tevens ook mijn tijdmachine naar keuze, voorgeschoteld krijgen:

This movie has heart, soul, blood, guts, perspiration and lots of muscle

Dit is wat de Pumping Iron promoposter ons over de film vertellen kan. Verderop op de poster zien wij het tot in perfectie gebeeldhouwde fysiek van een bodybuilder. De bodybuilder straalt overwinning en rust uit en lijkt met zijn sterke armen in staat te zijn het gewicht van de hele wereld aan te kunnen. Wanneer we onze ogen laten afdwalen naar de onderkant van de poster zien we dat de bodybuilder in kwestie niemand minder dan Arnold Schwarzenegger is.

pumping_iron_poster_01[1]

‘‘Starring Arnold Schwarzenegger’’, want ondanks dat hij bij lange na niet de (gevallen?) ster/politicus was die wij nu kennen, draait het in de film voornamelijk om de 28-jarige halfgod uit Oostenrijk. De halfgod die het met zijn brede borstkas, nog bredere schouders en minstens zo brede glimlach voor elkaar wist te krijgen om (spoiler-alert) voor de zesde keer op rij de befaamde Mr. Universe en Mr. Olympia titels in ontvangst te nemen. Competitie was er voor Arnold nauwelijks; Lou Ferringo (die later faam won met zijn hoofdrol in de TV versie van The Hulk) en Franco Colombu (de Italiaan met het imponerende, maar korte fysiek) functioneren in de film puur als sparringpartners: middelen van vermaak voor de charismatische kampioen. Gedurende de film zien we hoe Arnold de twee meer als vrienden dan als concurrentie beschouwt. Bang om te verliezen lijkt hij geen moment, zijn lichaam is namelijk ‘perfect’ en ‘down to the point’, woorden die hij gebruikt om zijn zelfverzekerdheid met de kijker te delen, mocht het hem of haar toevallig ontglipt zijn.

IMG_7286

IMG_7301

Ergens in de tweede helft van de film wordt het de kijker pijnlijk duidelijk gemaakt waarom het verschil tussen hem en zijn twee rivalen zo groot is. We zien Arnold in alle rust, bewapend met zijn perfect belichte fysiek, het podium oplopen. Er is geen spier die uit proportie is en elke kuil, lijn en ader zijn in harmonie met elkaar en lijken onderdeel te zijn van een groter geheel. Het is alsof we kijken naar een orkest bestaand uit 200 leden die stuk voor stuk hun plek kennen. Arnold zelf lijkt zich echter van niets bewust en heeft er blijkbaar moeite mee om zijn lach in te houden.

IMG_7287

Terwijl de 70’s-esque cinematografie nadruk op zijn prachtige fysiek legt, is het de editing die ons met Arnold’s ijzersterke karakter kennis laat maken. Tussen het poseren door zien we stukken van een interview met Arnold waarin hij omtrent zijn winnaarsmentaliteit het volgende te zeggen heeft:

‘‘My mother called me on the phone and she said: ‘You know your dad died.’’ and this was exactly two months before contest. She said: ‘‘You come home to the funeral?’’ and I said no, it’s too late. You know he’s dead. There’s nothing to be done and I’m sorry. I can’t come.’’

Het is een zeldzame blik in de ziel van een legende die in samenwerking met de triomfantelijke beelden van zijn lichaam als testament voor zijn ‘legacy’ gelden. Eerder in de film zagen we hoe Arnold —in voorbereiding op de finale van de Mr. Universe— zijn extreme levensstijl op absurde wijze met een orgasme vergeleek: ‘‘I’m getting the feeling of coming at home, I’m getting the feeling of coming backstage when I pump up, when I pose in front of 5,000 people, I get the same feeling, so I am coming day and night. I mean, it’s terrific. Right? So you know, I am in heaven.’’

IMG_7283

Onderhand is mij allang duidelijk dat Pumping Iron thema’s als glorie en strijd zonder moeite op absurdistische en openhartige wijze in een speeltijd van 90 minuten heeft weten te proppen. Gelukkig was er ook ruimte voor Arnold Schwarzenegger; de man die de film van passie en bezieling voorzag en zijn onvergetelijke glimlach voor eeuwig op ons collectieve netvlies wist te branden.

Goed, en nu terug naar 2015.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken