Nu aan het lezen:

Prooi: ouderwets Dick Maas vermaak

Prooi: ouderwets Dick Maas vermaak

In 2010 liet Dick Maas een moordlustige Sinterklaas los in Amsterdam. Nu het kinderfeest zelf onderwerp van een haast bloeddorstig debat is geworden, heeft Maas zijn zinnen gezet op een loslopende leeuw die de hoofdstad afstroopt naar slachtoffers. De gevolgen zijn er niet minder om.

Dick Maas liep al ruim 15 jaar rond met het plan om een film over een loslopende leeuw in een grote stad te gaan draaien. Destijds zou hij met een Duitse producent de film in Berlijn gaan draaien, met een echte leeuw voor een ‘green screen’. Maar er was geen geld om het op deze manier te filmen. Het plan kwam opnieuw naar boven na het draaien van Sint waar Maas met digitale effecten werkte. Samen met Erik-Jan de Boer, die in Hollywood de computerleeuw in Life of Pi een Oscar kreeg, ontwikkelde hij het plan voor Prooi. Omdat er geen Hollywood-budget was en één scene met een digitale leeuw al snel 1 miljoen euro zou kosten, moest de leeuw er op een andere manier komen. Het werd een combinatie van wat digitale effecten, een mechanische leeuw en een man in een leeuwenpak. Maar gezien het relatief beperkte budget ziet de leeuw er verbazingwekkend overtuigend uit.

Films van Dick Maas zijn een genre op zich. Sinds zijn doorbraak in 1983 met De Lift, waarin Huub Stapel wordt onthoofd door een op hol geslagen lift, kenmerkt zijn oeuvre zich door dialogen die zo uit een soap komen, dik aangezette muziek (door Maas zelf gecomponeerd), het te grazen nemen van autoriteiten en andere ‘elitaire elementen’, platte humor en een flinke portie gore. En ook in Prooi zijn al deze typische Dick Maas elementen weer volop aanwezig. Het duurt even voordat we de leeuw zelf zien en ook de film komt langzaam en schokkerig op gang. De eerste slachtoffers in een afgelegen huis buiten de stad vallen haast terloops, als een onopvallend en slecht opgebouwd intermezzo. Pas wanneer de leeuw – en het verhaal – zich verplaatst naar Amsterdam, komt er ook wat meer vaart in de film. Er vallen slachtoffers op de golfbaan (lees high vs low culture), er is een wat onhandige cameraman van AT5 (de media heeft het gedaan!) die het met zijn vriendin (een sterke rol van Sophie van Winden) goed wil maken en er is een sullige hoofdcommissaris vs. een veel slimmere agent.

De grappen zijn vaak flauw – zoals we van Maas gewend zijn – maar af en toe schiet hij in de roos. Zo is een journaalbeeld waarbij een woedende groep inwoners van Wassenaar hun AZC bestormt, erg geestig uitgevoerd. En zo heeft Maas er nog een paar, met als hoogtepunt de scene met de leeuw in de tram. Dit is Dick Maas op zijn best. Helaas is dit niveau niet de hele film zo hoog, waardoor de film af en toe wat inzakt en aan spanning inboet. Dat komt ook doordat de cast niet het niveau heeft van Pierre Bokma of Barry Atsma in Quiz (2012). Maar het bloed stroomt volop, ledematen slingeren in het rond, de sul moet eraan geloven en het stelletje vindt elkaar weer op het eind. Precies volgens het Dick Maas stramien. En net als in Sint is het einde wel heel bewust opengelaten en staat niets een sequel in de weg. Al moet gezegd dat Maas – op Flodder na – niet op het uitmelken van zijn succesnummers betrapt kan worden.

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken