Nu aan het lezen:

Prins

Prins

 

Dromerige neon beelden gecombineerd met jaren 80 electronica hebben het cinema klimaat ingekleurd de afgelopen jaren en zijn niet meer weg te denken. Die trend reikt verder dan alleen film; denk aan videogames als Hotline Miami, de muziek van RobynChassis of Neon Indian, of de populaire boeken van Frank Portman. En daar begint Prins: roze en paarse neonletters en een soundtrack die op het eerste gehoor exact als Nightcall van Kavinsky klinkt. Toch is Prins geen Drive kloon –de esthetische overeenkomsten daargelaten– maar wel overduidelijk geïnspireerd door Nicholas Winding Refns (zeer) invloedrijke meesterwerk. En dat is niet erg, want Prins heeft teveel oog voor detail, innemend acteerwerk en resonerende emotie om af te schilderen als simpele namaak.

Prins gaat over een heleboel dingen, maar vooral over de 15-jarige Ayoub, een half Marokkaans jongetje uit Amsterdam-Noord, zoals er zoveel zijn. Ayoub probeert zijn draai te vinden in een lichaam dat duidelijk niet meer exact doet wat hij wil (zijn armen en benen ogen net iets te lang in verhouding met de rest van zijn lichaam), leert een les over vriendschap en familie, en vindt zijn weg in zijn opvatting van de liefde; Prins is qua verhaal pure coming of age. Maar naast de transitie van puber naar jong volwassene is Prins meer dan dat. Er worden maatschappijkritische zaken aangesneden als drugsverslaving, opgroeien zonder de aanwezigheid en sturing van een vader, jeugdcriminaliteit, de monotonie van het leven in een achterstandswijk en omgaan met het verlies van naasten. Mocht je hierdoor denken dat Prins een slepend verhaal is met een mooie dubbele laag en een belangrijke levensles – dat is het niet. Het is vooral een zorgvuldige, soms surrealistische over de top gestylde samenvatting van deze generatie. Deze tijdsgeest. Voornamelijk gezien door de ogen van Vice Media.

Sam de Jong debuteert hier als feature film regisseur en doet dat zeer verdienstelijk: Prins is inmiddels verkocht aan de VS en is op het filmfestival in Berlijn genomineerd voor een Kristallen Beer. De Jongs oog voor detail is fijnzinnig, maar laat genoeg aan de verbeelding over, en door die finesse zie je dat dit vooral een generatiefilm is. De hedendaagse merkkleding, populaire auto’s en quads, de drugs, het constante kauwen en uitspugen van zonnepitten, het taalgebruik; de tijdsgeest is bijna perfect gevangen. Samen met de mooie, wijds geschoten frames krijg je over 50 jaar –als volgende generaties deze film bekijken– een accuraat beeld van de staat waarin popcultuur zich bevond in 2015. De gecentreerde, whimsy beelden doen soms denken aan Wes Anderson, en de sequencing is hip en hoekig als in een Jared Hess film. De muziek is van Nederlandse electrotovenaar Palmbomen, en doet nergens zijn best om níet als de bejubelde soundtrack van Drive te klinken.

De ultra-gewelddadige scenes, de humor in de dialogen tussen de vier vrienden en het diepe, donkere drama dat over de hele film heen hangt komen allemaal samen zodra de drugs tevoorschijn wordt getrokken: gezien door de ogen van Ayoub gaat alles in hyperrealisme aan je voorbij. Vanaf dat moment ben je geen toeschouwer meer van zijn ontwikkeling, maar ben je op voyeuristische wijze onderdeel van zijn reis.

1433427008697763

Prins is een film voor en door de huidige generatie. Maar meer dan alleen ‘vorm boven inhoud’. De emotionele momenten komen aan, deels door de acteurs, maar voor een groter deel door de authentiek aandoende dialogen en beeldkaders van De Jong. Je ziet en herkent de invloed van Vice, de hand van een jonge getalenteerde regisseur, en de ervaring van 100% Halal. Het spreekt ook voor de film dat het normaal zo grauwe en industriële Amsterdam-Noord van de zonnige kant wordt getoond. Uiteindelijk maken de aanstekelijke jeugdige acteurs, de muziek en de mooie beelden het (iets te) generieke coming of age verhaal meer dan goed. Prins is echter geen koning, en zal niet herinnerd worden om zijn originaliteit, maar zal door volgende generaties vooral gezien worden voor wat het is: een uitsnede van hoe pop- en jeugdcultuur in cinema verwerkt werd anno 2015.

Prins draait vanaf 25 juni in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken