Nu aan het lezen:

Previously Unreleased: Takara – The Night I Swam

Previously Unreleased: Takara – The Night I Swam


EYE organiseert al jaren een zomerprogramma genaamd Previously Unreleased waarin films verzameld worden die hier eerder geen reguliere bioscooprelease kregen. Takara – The Night I Swam is een goed argument voor het belang van dit programma.

Als je kijkt naar de titels die dit jaar geselecteerd zijn voor Previously Unreleased, dan rijst de vraag wat de selectieprocedure is. Een film als Tangerine verdient zeker een bioscooprelease, maar heeft ook al op verscheidene Nederlandse festivals gedraaid en staat al sinds jaar en dag op Netflix. First Reformed had gewoon een reguliere release moeten krijgen, zeker gezien de naam en faam van Paul Schrader en het feit dat het één van zijn sterkste films ooit is. Woodshock werd vorig jaar uitgebreid aangekondigd in releaselijsten, maar verdween even geruisloos uit dezelfde lijsten na vernietigende festivalrecensies en teleurstellende Amerikaanse box office. Daardoor ontstaat het vermoeden dat de voormalige distributeur de film opnieuw aan EYE is gaan slijten.

In het geval van Takara – The Night I Swam is het niet verbazingwekkend dat de film geen eerdere release heeft gehad, maar het is ook het sterkste pleidooi voor het bestaansrecht van Previously Unreleased met zijn ondergeschoven kindjes en niet ontdekte pareltjes. Geen distributeur zal zijn handen branden aan een Japans-Franse co-productie waarin geen woord gesproken wordt, een kind de hoofdrol speelt en waarvan het verhaal is samen te vatten in één zin: ‘een kleuter onderneemt een heikele zoektocht door de sneeuw op zoek naar zijn vader, die werkt bij een visafslag aan de andere kant van de stad.’

Maar Takara – The Night I Swam is een prachtig kleinood, waarbij de film zelf de kwetsbaarheid van het hoofdpersonage evenaart. In dromerige beelden, met een fantastisch vormgegeven geluidsband vol kraakheldere omgevingsgeluiden, worden we in de belevingswereld van het jongetje ondergedompeld. Kleine momenten, zoals het verliezen van een handschoen, krijgen enorm veel betekenis, mede dankzij het volstrekt naturelle acteerwerk van de zesjarige Takara Kogawa. De camera blijft dicht op zijn huid, vaak op zijn ooghoogte. Hierdoor verdwijnen de handvol volwassen bijpersonages eigenlijk naar de achtergrond en krijgen de beelden van het kind in het landschap extra impact. We houden ons hart vast als hij zich dichtbij een kolkende rivier letterlijk op glad ijs begeeft, of wanneer hij even wegdommelt in de sneeuw. Maar tegelijkertijd delen we in zijn onschuld: hij is zich van geen gevaar bewust, en de onbekommerdheid straalt af op de film.

Takara – The Night I Swam is een kwetsbare, simpele, dromerige, ietwat trage film. Geen film die grote bezoekersaantallen zal trekken. Een film die ondergesneeuwd zou raken in het festivalgeweld, en die ondanks potentiële gimmicks vooral indruk maakt door haar eenvoud. Het is geen aandachttrekkerige film, en daardoor is het goed dat de programmeurs van Previously Unreleased hem uitlichten. In die context worden alle kwaliteiten van de film, die verscholen zitten in de volstrekte ongekunsteldheid van het verhaal, extra opvallend. De eenvoud wordt een sterkte, de kwetsbaarheid een verkooppunt.

Previously Unreleased zet de film terecht in de schijnwerpers, maar Takara – The Night I Swam geeft vice versa het programma ook extra bestaansrecht. Andere keuzes binnen het programma die op het eerste oog discutabel lijken, vallen zo op hun plek. Het enige selectiecriteria lijkt te zijn dat dit films zijn waarvan de programmamakers vonden dat ze op één of andere wijze belicht moeten worden. En dat is voldoende reden. Soms is het allemaal zo eenvoudig.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken