Nu aan het lezen:

Poesia sin fin

Poesia sin fin

Poesia sin Fin (Endless poetry) is de nieuwste film van Alejandro Jodorowsky. Het is het tweede deel van een reeks biopics over zijn eigen leven. Het eerste deel La danza de la realidad (The dance of reality) vertelt het verhaal over zijn vroege jeugd. Poesia sin Fin vervolgt het verhaal van tiener tot volwassenheid en laat zich zeker niet bestempelen als een standaard biopic. Jodorowsky is een naam die vooral bekend is in de arthouse hoek. De Chileense regisseur begon ooit als poëet en surrealistische theatermaker en werd later regisseur van onder andere de culthit El topo en The holy mountain.

Ergens in de jaren 40 verhuist de jonge Jodorowsky met zijn vader en moeder  van Tocopilla naar Santiago in Chili. Zijn vader heeft een winkel waar Alejandro met tegenzin werkt. Vader wil dat Alejandro studeert en dokter wordt maar de jonge Jodorowsky heeft een voorliefde voor poëzie. Dat valt natuurlijk niet in goede aarde bij zijn starre en strenge vader die vindt dat poëzie is weggelegd voor homo’s en tuigvolk. Op zijn zachts gezegd niet de meest liefhebbende pater familias die je je zou kunnen wensen. De moeder van Alejandro is een gehoorzame vrouw die het beste met haar kind voorheeft maar in de ban is van zijn vader. De film beschrijft hoe Alejandro zich los rukt van zijn familie om zijn droom als ware poëet te voltrekken. Zijn leven neemt een wending als hij door zijn neef Ricardo wordt voorgesteld aan een kunstgemeenschap waar hij zichzelf creatief kan ontplooien en langzaam de zin van het leven ontdekt.

poesia-sin-fin-2

De beschrijving van de film is vrij makkelijk en aangezien het een coming of age verhaal is zou je denken dat we te maken hebben met een doorsnee biopic. Maar iedereen die wel eens een film van Alejandro Jodorowsky gezien heeft weet dat zijn films uitblinken in absurditeit.

De surrealistische toon zit diepgeworteld in deze film. Een combinatie van religieuze en spirituele metaforen met symboliek en theatrale sets waar realiteit en fantasie verweven worden tot een totaal unieke kijkervaring. Het verhaal van een jonge man die zoekt naar totale vrijheid van expressie. Die expressie wordt ook in deze film vol ingezet tot absurde proporties waarbij je als kijker soms niet precies weet wat echt en niet echt is. Toch is de film vrij toegankelijk en worden belangrijke elementen uit zijn leven, zoals het verzet tegen zijn vader, zijn eerste liefde, de vriendschap met dichter Enrique Lihn en andere invloedrijke kunstenaars uit de tijd, op een eigenzinnige wijze verteld.

De film zit ook vol met elementen uit de Chileense cultuur en politiek die voor mij en misschien meer kijkers vreemd zijn. Dat gezegd hebbende maakt dat niet uit voor het verhaal. Een mooi element in de film vind ik dat de echte zoon Aden, de rol van Alejandro speelt en zoon Brontis de rol van Alejandro’s vader op zich neemt. De inmiddels 87-jarige regisseur komt ook zelf voorbij op cruciale momenten in de film om zijn jonge ‘zelf’ bij te staan en ook de vierde wand te verbreken door de kijker toe te spreken. Je krijgt het idee dat hij op dit soort momenten het publiek en zichzelf op bijna therapeutisch noodzakelijke wijze toespreekt. Mooi en ontroerend.

591706157_1280x720

Visueel overdonderend met alle kleuren van de regenboog, heel theatraal en af en toe een circus van vreemdheid. Je zou bijna denken dat het pretentieus is. Jodorowsky staat niet voor niets bekend als zelfbenoemde spirituele strijder en profeet van zelfexpressie. Toch is het geen pretentieuze film, misschien omdat er ook de nodige humor in zit en de absurditeit zorgt voor een lichtere toon. Het is niet een film die ik aan iedereen zou kunnen aanraden, maar als je iets hebt met surrealisme en bekend bent met Jodorowsky’s oeuvre dan is dit, mits je beschikt over een ruimdenkende geest, zeker een aanrader. Mocht je meer willen weten over de regisseur dan kan ik zeker de documentaire Jodorowsky’s Dune aanraden. Daar leer je veel over het verleden van de  regisseur en over zijn mislukte poging om Frank Herberts sciencefiction epos Dune te verfilmen.

Poesia sin fin draait vanaf 5 januari in de Nederlandse filmtheaters.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken