Nu aan het lezen:

Paul Verhoeven leert ons even hoe vrouwtjes werken

Paul Verhoeven leert ons even hoe vrouwtjes werken

 

Voor Cine ging Nico naar Elle en gaf Paul Verhoevens laatste film maar liefst 4 sterren. Ook op het Cannes festival kreeg de film veel positieve reacties. Echter is niet iedereen die mening toegedaan. Mirjam zag Elle en zag iets heel anders. Lees haar hartstochtelijke aanklacht hieronder.

*Let op: onderstaande tekst bevat spoilers*

 

Dat Paul Verhoeven er als filmmaker al enige tijd niet echt meer toe doet, was me sinds Zwartboek al duidelijk. Zwartboek, geschreven als een slechte soap waarin de oorlog niet meer is dan een geromantiseerd vehikel om een slap drama met aanzwellende violen aan op te hangen en alle standaard Nederlandse acteurs weer eens van stal te trekken. Maar goed, laten we het daar niet over hebben.

Nee, dan zijn nieuwe film Elle. Alsof 50 jaar feminisme niet is gebeurd, maakte Verhoeven (vanaf nu: een blanke man van middelbare leeftijd) een film gebaseerd op het boek “Oh..” geschreven door (je raadt het al) een blanke man van middelbare leeftijd (ene Philippe Djian). In Elle laat Verhoeven zien geen enkele kennis te hebben van het vrouwelijk geslacht.

Laten we beginnen met hoofdpersoon Michèle. Ze is, zoals vrouwen blijkbaar moeten zijn wanneer ze een carrière hebben, net als een heuse man. Gevoelloos, hardvochtig, egocentrisch en totaal emotieloos. Ze is gescheiden en houdt er een moeilijke relatie met haar zoon op na. Haar zoon, die halverwege de film vader wordt van een kindje dat iets te donker is om van hem te zijn. Het is het enige moment dat een niet-blanke in de film te zien is: want een donkere man kan natuurlijk enkel een profiterende baby-daddy zijn.

Met Michèle gaat het ondertussen ook lekker. Zoals het een echte man-vrouw betaamt wil Michèle in de film, net als elk ander personage, alleen maar seks. Het liefst betekenisloze seks. Wanneer haar beste vriendin vraagt waarom Michèle toch een affaire met haar man aanging, komt ze niet verder dan: ik wilde seks, en de optie was er.

Direct in het begin van de film wordt ze verkracht, een akkefietje dat ze direct achter zich laat door het gebroken glas dat per ongeluk van de tafel viel (het geeft ook zo’n rommel, zo’n verkrachting) netjes op te ruimen en zichzelf te wassen. Zo, dat hebben we ook weer gehad.

Na dit voorval probeert Michèle overigens wel uit te zoeken wie haar heeft verkracht. Ze verdenkt even een jongen van kantoor, en laat hem zijn piemel ontbloten. Hij blijkt de verkeerde, want is niet besneden. God, dat is dan wel praktisch, dat ze tijdens die verkrachting in het half-donker toch nog even goed heeft gekeken of de beste man in kwestie besneden was of niet.

Uiteindelijk achterhaalt ze wie de verkrachter was, een man met wie ze ook al lekker aan het flirten was: haar buurman. Even lijkt het erop alsof ze hem gaat vermoorden, maar welnee. Michèle laat zich met liefde nog een aantal keer door de buurman verkrachten. Ze rent weg, laat zich in haar gezicht meppen, gilt dat het een lieve lust is en klemt ondertussen gewillig haar benen om buurman heen. Want zoals we allemaal weten: eigenlijk willen alle vrouwen toch verkracht worden.

Gelukkig bevat Elle ook nog een diepere laag, waarin wordt uitgelegd hoe het toch komt dat Michèle zo is geworden. Het komt namelijk door haar vader, een seriemoordenaar die waar Michèle bij was de halve buurt uitmoordde. En zo weten we ook meteen waarom vrouwen toch eigenlijk van die gekke wezens zijn. Want uiteindelijk worden wij natuurlijk allemaal gedefinieerd door onze complexe relatie met de patriarch. Oh, blanke mannen van middelbare leeftijd, wat fijn toch dat jullie er zijn om vrouwen uit te leggen hoe de wereld in elkaar steekt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken