Nu aan het lezen:

Paddington 2

Paddington 2


Live-action-familiefilms gebaseerd op populaire jeugdverhalen zijn meestal een en al ellende. Waarom zouden we ons best doen, lijkt vaak de gedachte van cast en crew. De naamsbekendheid van het bronmateriaal garandeert dat ouders hun kinderen er mee naartoe nemen, en kinderen zijn snel tevreden. Je mag al lang blij zijn als zo’n film acceptabel vermaak is.

Des te fijner is het als zo’n film een parel blijkt. Babe: Pig in the City was er zo een, en nog steeds de gouden standaard voor deze categorie. Maar ook Paddington was in 2014 een goed voorbeeld van hoe het wél moet. Een warme, maar ook scherpe film, die de verhuizing van het Peruvaanse beertje naar Londen gebruikte voor een vluchtelingenallegorie, maar desondanks een kinderlijke onschuld uitstraalde. Bovendien zaten er goede grappen in. Niet van die knipogen naar volwassenen die bij kinderen over het hoofd vliegen, maar grappen waar zowel kinderen als volwassenen om kunnen lachen (ik denk nog steeds regelmatig aan Paddingtons interpretatie van het bordje bij de roltrap: dogs must be carried). Bovenal schiep de film een aangenaam universum, ouderwets in z’n geromantiseerde onschuld, modern in z’n diversiteit. Expliciet kunstmatig door de kleurrijke Wes Anderson-esthetiek en de Ghibli-achtige acceptatie van wonderen: een pratende beer is weliswaar bijzonder, maar voor niemand ongelooflijk. Ook niet voor de kijker. Paddington is duidelijk een digitale animatie, maar bij dat soort personages is het tegenspel van de ‘echte’ acteurs vaak belangrijker dan de kwaliteit van de special effects. Het beertje krijgt aanwezigheid van de mensen om hem heen.

Het vervolg biedt een aangename terugkeer naar die wereld. Paddington woont nog steeds bij de familie Brown, die hem in het eerste deel opving. Hij is inmiddels een vriend van de hele buurt, behalve de xenofobe buurman (Peter Capaldi), die de film z’n politieke lading geeft. Paddington is een echte Londenaar geworden, vertrouwd met de stad, dus komt de film met een nieuwe manier om hem een vis uit het water te maken: hij gaat de arbeidsmarkt op. Als kapper en als glazenwasser belandt hij in superieure slapstick-set-pieces. Regisseur Shaun King beheerst cartoonfysica en levert actiescènes die Baby Driver en Atomic Blonde overtreffen.

Conventie voor vervolgfilms is dat er meer op het spel staat. Daar gaat Paddington 2 aangenaam tegenin. In deel één werd het beertje op de hielen gezeten door een moorddadige taxidermist (Nicole Kidman), hier is de schurk slechts een uitgebluste acteur (Hugh Grant) die een prentenboek steelt. Precies het boek dat Paddington aan zijn tante Lucy had willen geven, dat wel, en door een misverstand draait Paddington ervoor op en moet hij tien jaar de bak in. Waar hij met zijn vanzelfsprekende beleefdheid en kookkunsten al snel de harten van de andere gevangenen voor zich wint. Dat is de boodschap: wie aardig en beleefd is, komt het verst. Probeer die maar eens te weerstaan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken