Nu aan het lezen:

Overlord

Overlord


Overlord
heeft een roemruchte geschiedenis: in de wandelgangen werd gespeculeerd dat de film zou behoren tot de Cloverfield-reeks en er zijn verhalen dat de film een rip-off is van Frankenstein’s Army. Helaas blijken deze geruchten interessanter dan de film zelf.

In 2013 verscheen Frankenstein’s Army, een film van de Nederlandse regisseur Richard Raaphorst, die jarenlang werkte aan het project over gestoorde Nazi-wetenschappers die monsterachtige creaturen op de wereld zetten om de strijd tegen de geallieerden te winnen. Het leek zijn visitekaartje voor Hollywood, maar na veel gedoe achter de schermen kwam een vervolgproject niet van de grond. Wel verscheen er een wel een erg gelijkwaardig project, genaamd Overlord. Schokkend Nieuws had een interview met Richard Raaphorst waarin hij een sequentie uit zijn storyboard toont, dat wel heel erg lijkt op de openingsscène van Overlord, waarin een groep soldaten uit een kapotgeschoten vliegtuig parachuteren. Toevalligerwijs is dat de enige scène in de film die écht indruk maakt, want de rest van de film is een meer rechttoe rechtaan verhaal waarin een viertal soldaten het aan de stok krijgt met een Nazi-officier en zijn Frankenstein-achtige creaturen.

Overlord is een film van Bad Robot, het productiebedrijf van J.J. Abrams, dat ook de Cloverfield-films heeft geproduceerd. De meest recente Cloverfield-producties, namelijk 10 Cloverfield Lane en The Cloverfield Paradox begonnen als losstaande producties (Valencia en The God Particle genaamd) die met veel geduw en getrek in het Cloverfield-hokje werden gepropt. Er werd een tijdlang gespeculeerd dat hetzelfde zou gebeuren met Overlord, maar na het floppen van The Cloverfield Paradox kwamen er geruchten naar buiten dat alsnog besloten werd Overlord op zichzelf te laten staan, al ontkent J.J. Abrams achteraf dat die plannen er ooit waren. Toch lijkt het overduidelijk dat er achter de schermen veel aan de film gesleuteld is, want er zijn hele verhaallijnen in Overlord die niet opgelost worden, scènes waarin met zevenmijlslaarzen door plotontwikkelingen gebanjerd wordt en weer andere stukken waarin de film zich tergend traag voortsleept. Alles lijkt te getuigen van een film die last minute nog in de montagekamer als een soort Monster van Frankenstein in elkaar is gezet. Enig gevoel van coherentie of visie ontbreekt.

Regisseur Julius Avery, die eerder de misdaadfilm Son of a Gun maakte, weet zeker in het eerste gedeelte van de film wel op de proppen te komen met mooie plaatjes en enkele scènes waarin het kat-en-muisspel tussen een Duitse bevelhebber en de hoofdpersonen centraal staan zijn oprecht best spannend. Maar wanneer het aankomt op de Nazi-monsters (toch hetgeen waar je als bezoeker je kaartje voor koopt) stelt de film danig teleur. Hoewel het op filmgebied een redelijk onontgonnen terrein is staat de online gamedienst Steam vol met nazi-zombiespellen en zijn spellen als Call of Duty en Wolfenstein immens populair. Maar daar mag je zelf spelen. Regelmatig bekruipt bij Overlord het gevoel te kijken naar een live-action cutscene, met weinig betere special effects. En helaas zijn de creaturen waar de hoofdpersonen tegen moeten vechten niet bijster bijzonder vormgegeven en zijn de vechtscènes weinig tot de verbeelding sprekend.

Het zou niet erg zijn als de film nog iets zou doen met het gegeven. Frankenstein’s Army had naast fantastische creaturen ook nog een found-footage-aspect en een verhaallijn waarin de acties van de personages moreel discutabel zijn. Of de film geslaagd is of niet, er was sprake van een visie, een gimmick, een eigen draai. Overlord heeft niets van dat alles: geen morele ambiguïteit, geen bedoelde subtext, geen visuele gimmick, zelfs niet echt een clichématige ‘oorlog is hel’-aanpak, op een handvol shots na.

Dat de hoofdpersoon een zwarte soldaat is in een door de Nazi’s bezet Frankrijk, zou voor drama en thematiek een dankbaar gegeven moeten zijn, maar de film doet er werkelijk niets mee. De Nazi-officier lijkt amper te beseffen dat de hoofdpersoon geen witte huidskleur heeft, terwijl nazi’s toch best wel bekend stonden om hun racisme. Het is tekenend voor het gebrek aan aandacht dat in de film zit. Kansen om meer te zeggen met de film, om de film meer te maken dan een ongeïnspireerde niet-interactieve Wolfenstein-kloon, worden niet benut.

Het enige moment dat echt getuigt van een staaltje artistieke inspiratie is de hiphop-track op de aftiteling (in een film die zich afspeelt in 1944). En keuze die ontzettend potsierlijk en lachwekkend is, maar het is tenminste een keuze. De rest van Overlord voelt als het halfbakken resultaat van een eerste brainstormsessie, waar miljoenen tegenaan gegooid is en die men heeft geprobeerd te redden toen het al te laat was. Had het geld nou maar aan Richard Raaphorst gegeven. Of had er godbetert een Cloverfield-film van gemaakt. Dan was er nog sprake geweest van een visie, hoe belabberd ook.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken