Nu aan het lezen:

Opgroeien in Zuid-Frankrijk: Une Enfance

Opgroeien in Zuid-Frankrijk: Une Enfance

 

De 13 jarige Jimmy woont in een klein stadje in Frankrijk. Zijn moeder toont weinig interesse in opvoeding en haar nieuwe vriend nog minder. Noodgedwongen zorgt Jimmy niet alleen voor zichzelf maar ook voor zijn jongere broertje Kevin. Gevangen tussen zijn gewelddadige thuissituatie, een oninteressante schoolperiode en een beginnende interesse in meisjes probeert Jimmy te ontdekken wie hij is en waar zijn grenzen liggen.

Regisseur Phillippe Claudel is vooral bekend van zijn film Il y a Longtemps que je t’aime uit 2008. In tegenstelling tot dit vrij klassieke regiedebuut heeft Claudel tijdens het maken van Une Enfance er bewust voor gekozen om alle luxe los te laten. De crew bestond alleen uit de puur noodzakelijke personen en de cast is grotendeels gevormd door onbekende, beginnende acteurs. Het geheel is compleet opgenomen in de stad waar Claudel opgegroeide (en nog altijd woont), dat zorgde zowel voor vertrouwdheid als een uitdaging. De locaties moesten in deze stad gevonden worden, andere opties waren er gewoon niet.

Alles bij elkaar een enorme uitdaging, zelfs voor de ervaren Claudel. Toch besloot hij nog een stap verder te gaan. In Une Enfance besloot hij de kijker een nog duidelijker rol te geven. Hoofdpersoon Jimmy (Alexi Mathieu) kreeg de opdracht om geen emoties te tonen, de emoties moeten bij de kijker zelf liggen. Wat Jimmy voelt, droomt, wil… alles wordt door de kijker zelf bedacht. Best ingewikkeld voor debuterend acteur Mathieu die last minute de kans kreeg om auditie te doen. Maar ook lastig voor de kijker, misschien nog wel ingewikkelder want wij krijgen geen tweede kans voor die eerste indruk.

Door het gebrek aan emotie bleef ik als kijker onverzadigd achter. Het liefste stapte ik de film binnen om Jimmy eens goed door elkaar te schudden. “Doe iets! Stamp, gil, sla, huil.” Maar kun je dat wel verwachten van een kind? De moeder is verdoofd en ondergaat het leven gezapig, een tactiek die Jimmy zich ook heeft aangeleerd. Waar moeder soms nog wel voor zichzelf opkomt, blijft Jimmy vlak. Niets lijkt hem te raken. Het gebrek aan emotie bij Jimmy wordt versterkt door het afkappen van de spanningsboog. Telkens als de relatie tussen zijn moeder en diens nieuwe vriend dreigt te escaleren, of Jimmy krijgt het aan de stok, volgt er geen consequentie. Ruzie, gevecht, schelden, jatten, woede en dan… Niets. Gewoon weer door alsof er niets is gebeurd. Elke daad blijft onbeantwoord. Uiteindelijk komt er een klein sprankje voldoening voor ons als kijker. Echter te laat en te weinig. Ja, het leven is oneerlijk maar als je bij de pakken neer zit en nergens van leert gebeurt er inderdaad niets nieuws. Emotionele ontwikkeling, zogezegd. Het gebrek aan actie zorgt er bij mij voor dat ik geen medelijden heb met hen, geen empathie om mee te voelen voor hun rottige situatie.

Naast deze minpunten zijn er natuurlijk ook pluspunten die de film zeker de moeite waar maken. De muziek is zalig en de beelden prachtig. Films maken kan Claudel zeker, het is een mooi stuk cinema geworden, zeker als je er geen problemen mee hebt om hard te werken in plaats van toe te kijken.

Header credit: Filmhallen

Leuk? Deel het even!
Written by

Dol op films, voornamelijk de net niet mainstream varianten waarbij je met meer vragen naar buiten komt dan dat je naar binnen ging. Stiekem fan van Sandra Bullock en Matthew McConaughey. Laat zich graag vervoeren naar andere landen door regisseurs als Zhang Yimou, Alfonso Cuarón en Baz Luhrmann. Geniet soms ook van films als Iron Man, Star Wars, Mary Poppins en The hunger games (niet doorvertellen hoor).

Typ en klik enter om te zoeken