Nu aan het lezen:

Oh Lucy!

Oh Lucy!

 

Oh Lucy!, de debuutfilm van Atsuko Hirayanagi, zou op papier niet moeten werken. Het is een film die wisselt tussen weinig subtiele komedie en zware thema’s. Het is een film die met zevenmijlslaarzen door de plot banjert. Het is een film die om de twintig minuten van genre en toon wisselt. En bovenal is het een film waarin de naam van vaak afgezeken voormalig tieneridool Josh Hartnett bovenaan de poster prijkt — en dat voor een Japanse film.

Maar Oh Lucy! werkt als een tierelier. Ondanks het script dat hier en daar wat stappen over lijkt te slaan in de ontwikkeling van de personages en op een sneltreinvaart door persoonlijke ontwikkelingen heen raast, voelen de personages in Oh Lucy! doorleefd. Hoofdpersonage Setsuko wordt in de eerste handvol scènes sterk neergezet als een muizige muurbloem, een observant in haar leven, wiens appartement veel prijsgeeft over de depressie die uiterlijk niet aan haar af te lezen valt. Door haar nichtje wordt ze ingeschreven in een onconventionele taalles, waar taalleraar John (Josh Hartnett) ondanks zijn gebrek aan linguïstische en pedagogische skills Setsuko al snel voor zich wint. Zijn ‘taalmethode’ bestaat voornamelijk uit het aanleren van Amerikaanse sociale conventies aan zijn Japanse leerlingen, en de lossere manier van omgang opent iets binnen Setsuko, die binnen de muren van de taalles omgedoopt wordt tot Lucy.

Dit zou genoeg zijn voor één film, de botsingen tussen cultuur en de droogkomische ontwikkelingen binnen een gestoorde taalles. Maar al na de eerste sessie vertrekt John weer naar Amerika, en Setsuko/Lucy, die haar langzaam openende houding verwart met verliefde gevoelens, besluit John te volgen naar Amerika. Daar verandert de film in een onconventionele roadmovie in het Californische landschap, waar Setsuko en John, met Setsuko’s kille zus Ayako in het kielzog, op zoek gaan naar Setsuko’s weggelopen nichtje.

Het is nogal veel verhaal voor een film van een kleine 100 minuten, want zelfs als we belanden in California volgen er nog onverwachte ontwikkelingen. Tel daarbij op dat de film zware thema’s aansnijdt, zoals de werkdruk binnen het Japanse kantoorleven, depressie, en de relatief hoge zelfmoordcijfers in de Japanse samenleving (al in de openingsscène ziet Setsuko iemand voor de trein springen), en dit afwisselt met kluchtige komedie. Er wordt weinig tijd genomen om echt stil te staan bij de thematische implicaties, en de verschillende tonen botsen. Toch is Oh Lucy! een heel sterke en ontroerende film, en dat is allemaal op conto te schrijven van de acteurs en acteursregie.

Shinobu Terajima speelt de titelrol met verve: ze zet Setsuko in één scène sterk neer, gevolgd door slechts één scène waarin ze kan role-playen als Lucy, kort daarop gevolgd door de rigoureuze keuze naar Amerika te vertrekken om John te volgen. In amper twintig minuten zet ze een volledig personage én haar totale omslag in karakter neer, en stelt daarmee regisseur Atsuko Hirayanagi in staat de vaart er flink in te houden. Een subtiele personageschets als acteur blijkt ook essentieel om de verschuivingen in toon en genre te kunnen verkopen. Op papier zou de transformatie van Setsuko naar Lucy niet moeten werken — tenminste, niet zó snel — maar met enkele gebaren suggereert Terajimi weidse innerlijke werelden.

Josh Hartnett is bijna even goed. Het is ongelooflijk dat de wat fletse tienerster uit films als 40 Days and 40 Nights en subject van vele Hitkrant-posters, is veranderd in een sterke acteur die zonder schaamte een nogal excentrieke Amerikaan neerzet, zonder te vervallen in tics of overdrijving. Het charisma dat al die jaren leek te ontbreken is nu in zeer grote mate aanwezig, waardoor het geloofwaardig is dat deze maffe, sociaal onhandige leraar met zijn onconventionele methodes zo’n indruk maakt op Setsuko. Het is te hopen dat Hartnett het talent dat hij hier toont, en de interessante keuze om in een kleine internationale arthouse-productie als deze te spelen, om weet te zetten in een hernieuwde impuls voor zijn carrière. Oh Lucy! is in ieder geval wel meer dan voldoende om regisseur Hirayanagi op de kaart te zetten als een talent om in de gaten te houden.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken