Nu aan het lezen:

Ocean’s Eight

Ocean’s Eight


Ocean’s Eight
is een kraakfilm, maar een kluis kraken doen deze acht vrouwen niet. Ze richten zich op het MET Gala: een jaarlijkse inzamelingsactie in het Metropolitan Museum of Art, waarvoor alleen celebrities en veel te rijke mensen worden uitgenodigd. Het plan: een belachelijk dure diamanten ketting verwisselen met een zirkonen exemplaar. Klein detail: die ketting is al vijftig jaar de kluis niet uit geweest.

Klinkt dit onmogelijk? Niet voor deze zeven vrouwen. Een hacker, diamantair, mode-ontwerper en een aantal beroepscriminelen werken samen aan deze heist. Het geld is voor de meeste vrouwen de drijfveer, maar er zijn er ook met een diepgaander motief, zoals Amita (Mindy Kaling), die zich eindelijk wel eens wil losmaken van haar moeder. Of, mijn lievelings: Debbie (Sandra Bullock) wil een rolmodel vormen voor dat meisje dat droomt van een carrière als crimineel.

De vrouwen zijn sluw zonder harteloos te zijn en houden de kijker misschien een beetje voor de gek. Vanaf het begin wordt er al naar gehint dat er meer speelt dan een obsessie voor een stel Franse diamanten. Zo is er het geflirt tussen Debbie en Lou (Cate Blanchett) waarvan maar niet duidelijk wordt of het nou grappig of serieus bedoeld is, en blijft voor het merendeel van de plot onduidelijk wie nou eigenlijk vrouw nummer acht is. De film zet je kortom regelmatig aan het denken.

Op het puntje van mijn stoel kwam ik echter niet terecht. Het gaat de vrouwen allemaal voor de wind. Het beroven van een winkelcentrum, het stelen van juwelen, het hacken van een security guy en het voor de gek houden van een enorme groep celebrities lijkt door Ocean’s Eight wel erg gemakkelijk. Heel cool, maar niet heel realistisch. Het einde van de film bestaat uit een aantal snel opeenvolgende onthullingen, waarbij de witte vrouwen de rest te slim af zijn. De manier waarop de ‘hoofdvrouwen’ vertellen hoe de vork in de steel zit zwakt de film af.

Ik denk dat de film beter tot zijn recht was gekomen als het een losstaande, op zichzelf staande productie was. Dat is namelijk het nadeel van een film die onderdeel uitmaakt van een reeks: als kijker ga je automatisch vergelijken. Zo wilde ik zelf zo min mogelijk verwachtingen hebben, maar ben ik daar ook niet helemaal in geslaagd. Als tiener was ik enorm weg van Ocean’s Eleven (2001). En juist de elementen die dat voor mij zo’n indrukwekkende film maken, mis ik in Ocean’s Eight.

De vrouwen zijn topcriminelen, met ieder een eigen talent. Ze worden stuk voor stuk geïntroduceerd en krijgen elk een eigen karakter. Toch voelde ik me weinig verbonden met de personages, die zo onaangedaan en professioneel blijken, dat de juwelenroof ze met gemak afgaat. Het probleem zit hem vooral in een gebrek aan angst of de kans om betrapt te worden. Het zijn namelijk vaak die oenige, knullige schoonheidsfoutjes die een kraakfilm menselijk en spannend maken. Als er in deze film al iets mis lijkt te gaan, wordt het opgelost, en snel. Dat is jammer, want daardoor mist Ocean’s Eight de spanning die je als kijker doet meeleven.

 

Leuk? Deel het even!
Written by

Paula Lina is een freelance redacteur en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

Typ en klik enter om te zoeken