Begeleid door loeiende sirenes sprinten Aziz en Olek door een lege vlakte. De Nederlands sprekende Aziz kent het terrein duidelijk niet. Wanhopig probeert hij zijn potige metgezel bij te houden, hoe vaak die ook roept dat hij moet opzouten.

Het is een premisse van een korte film die het moet hebben van de sfeer en de ijzige beelden, maar daar ook prima op kan leunen. Niflheim zuigt ons in een achtervolging die ieder moment kan escaleren. De honden zijn in de verte te horen, en steeds duidelijker. Het kleurgebruik van blauw-grijs draagt bij aan de ijskoude omgeving waarin we ons bevinden – en dat komt zelfs over terwijl je in het pluche van een bioscoopstoel zit.

Over Niflheim kun je verder niet zoveel zeggen zonder het plot te ontmaskeren, iets dat ik niet van plan ben om te doen. Hoogtepunt van de film is zonder meer het einde, waarin een cinematografisch topstuk wordt geleverd. Heel erg mooi.

Het enige minpunt is eigenlijk dat Niflheim meer had verdiend dan het heeft gekregen: het lijkt het begin te zijn van een speelfilm die dan plots wordt afgekapt. Misschien dat de makers kunnen overwegen om dit het begin te laten zijn van een nieuw project?

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren