Nu aan het lezen:

NFF 2017: Stranger in paradise

NFF 2017: Stranger in paradise

 

De aanslepende vluchtelingencrisis, het vluchtelingenprobleem, hoe je het ook wilt noemen. Het is een voor de hand liggend onderwerp van inspiratie voor film- en documentairemakers. De beelden die we nog steeds dagelijks voorbij zien komen maken dat soort films bijna vanuit zichzelf. Het is tegelijkertijd een heel lastig onderwerp. Een discussie waar we met z’n allen maar niet uit lijken te komen. Zoveel verschillende meningen en zoveel verschillende belangen – zoveel verschillende problemen die worden veroorzaakt bij iedereen die ermee te maken heeft. Zoveel pijn ook vooral.

Stranger in paradise probeert de gehele discussie in drie akten (of stiekem eigenlijk vier) te vangen en slaagt daar ook heel erg goed in. De film is genomineerd voor een Gouden Kalf tijdens het Filmfestival en ondanks dat ik me vooraf voorzichtig afvroeg waarom dat zo was, kan ik me daar na het zien van de film helemaal in vinden. Het woord documentaire en film heb ik nu al door elkaar heen gebruikt en dat heeft ook een reden. Stranger in paradise is eigenlijk een combinatie van beiden. Met immigranten als onderwerp van de documentaire maar met een acteur in de hoofdrol. Die combinatie is vaker geprobeerd, vorig jaar op het Filmfestival zag ik daar niet goed geslaagde voorbeelden van – maar in dit geval is het dus erg goed gedaan.

We zien een klas voor ons vol met vluchtelingen uit verschillende landen. Vooral uit Afrika, maar ook uit het Midden-Oosten. Ze zijn daar neergezet om deel te nemen aan een ‘les’ van iemand die lijkt aangesteld te zijn als eerste punt van contact in hun nieuwe maatschappij. Die leraar neemt vanaf het begin een strak rechts standpunt in. Vluchtelingen, of ‘gelukszoekers’ zoals hij aangeeft dat we ze massaal noemen, hebben hier geen plaats en zullen die ook nooit vinden. Ze nemen alleen maar, geven niets terug, en zullen onze welvaartsstaat dan ook omver werpen zodra ze in aantallen groot genoeg zijn. Als je daar net van bent bijgekomen blijkt dat het tweede deel het tegenovergestelde standpunt wordt ingenomen. Dezelfde leraar, een andere klas, maar nu wordt er vanuit een sterk links oogpunt naar de situatie gekeken. De groep wordt voorgespiegeld hoe de grenzen binnen Europa zullen worden opengesteld, maar ook de grenzen die ons van hun landen scheiden zullen verdwijnen. Onderzoek heeft immers uitgewezen dat dit de oplossing is om iedereen veilig en gezond te houden, terwijl ook nog eens de economie een vlucht neemt.

Stranger in paradise heeft me geraakt. De discussie rondom vluchtelingen is soms heel hard, maar soms gelukkig ook vertederend. Het gevoel dat iedereen een veilig thuis zou moeten hebben is misschien meer idealistisch dan realistisch maar na het zien van deze film is de hoop in ieder geval nog niet verloren. Al zal de toekomst moeten uitwijzen hoe alles er precies uit zal komen te zien.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken