Op het Nederlands Film Festival wordt deze week Genderbende van Sophie Dros vertoond. Zij maakte eerder de korte documentaire My Silicone Love, waarin ze Britse mannen met bijzondere relaties met dure opblaaspoppen portretteerde. Ook Genderbende is een mooi en teder portret van mensen die, om een geheel andere reden, buiten de norm vallen.

Anne, Lisa, Dennis, Lashawn en Selm laten zich niet zo makkelijk categoriseren als man of vrouw. Ze zijn trots op wie ze zijn; aan zelfvertrouwen geen gebrek; stuk voor stuk zijn het charismatische mensen. In openhartige interviews komen zo’n beetje alle hot topics in het genderdebat naar voren. Naar welk toilet moet je gaan, welke kleren trek je aan, hoe reageren andere mensen op je, hoe zou je willen dat ze reageren en hoe doe je dat eigenlijk met daten – moet je op Tinder een M of een V invullen? Onbegrip van derden is aan de orde van de dag; niet geheel verrassend als je denkt aan de reacties op de recente aankondiging van Hema dat de winkelketen voortaan genderneutrale kinderkleding zal verkopen. Toch praat eenieder met bewonderenswaardig veel gevoel voor humor over het leven als je je als genderqueer identificeert en wat dat allemaal behelst. En toch: hoeveel zelfvertrouwen je ook hebt en hoezeer je jezelf ook accepteert: het is niet altijd gemakkelijk. Wanneer Lashawn zich aanmeldt bij een castingbureau wordt hem na zijn auditie medegedeeld dat het best nog eens lastig kan zijn om hem in het bestand te zetten zo zonder duidelijkheid over welk vinkje er aangekruist moet worden.

Net als in My Silicone Love betreedt Dros met een open en tedere blik de wereld van haar personages. Ze volgt het vijftal in het dagelijks leven: bij de kapper, in de nagelsalon, aan het sporten, zwemmen en thuis met een geliefde. Soms blijft ze op afstand, vaker laat ze hen vrijelijk praten. De film kent een prijzenswaardige puurheid die het concept genderqueer ontdoet van elke vorm van mysterie en controverse; platheid of sensationalisme zijn nergens te bekennen. Daarnaast is de film schitterend gedraaid door Boas Van Milligen Bielke, die eerder clips van Lil’ Kleine, Sef en The Opposites voor zijn rekening nam. In een memorabele scene tekenen de vijf protagonisten op een glazen wand de plek waar zij zich in het spectrum tussen man en vrouw denken te bevinden. Dat blijkt zo simpel nog niet. En toch lijkt genderqueer zijn na het zien van Genderbende de normaalste zaak van de wereld. Dros mag met recht een van de grootste Nederlandse documentaire-talenten van dit moment worden genoemd.

Genderbende is te zien op het Nederlands Film Festival in Utrecht en via NPO Gemist. De trailer van My Silicone Love bekijk je hier.

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren