Nu aan het lezen:

NFF 2017: A Family Quartet

NFF 2017: A Family Quartet

 

Soms, heel soms, komen er kinderen voorbij die met recht wonderkinderen genoemd mogen worden. Opvallend genoeg zien we die vaak binnen de klassieke muziek verschijnen. Wellicht omdat dit een werkgebied is waar de meest intelligente vaardigheden voor nodig zijn. Een aantal jaren geleden kwam zo’n kind uit ons eigen landje bovendrijven. Noa Wildschut, viool-talent, nu 16 jaar. In A Family Quartet zien we haar terug nadat er een aantal jaren geleden al een kortere documentaire over haar gemaakt werd. Voor sommigen is het een eerste kennismaking met Wildschut en eentje die je niet makkelijk van je af kunt schudden.

In de schouwburg van Utrecht is het publiek samengepakt. In een halfdonkere zaal staat een glimmende vleugel op het podium. De spanning is voelbaar als het licht verder dimt en het geluid stilvalt. Noa komt het podium op met haar oom. Laatstgenoemde neemt plaats achter de piano (over talent gesproken, trouwens!) en Noa duwt de viool op kenmerkende wijze tegen haar keel. Net niet helemaal tegen haar schouder zoals anderen dat doen. In de film zullen we zien dat ze die houding als klein kind al heeft en ondanks de aanwijzingen van haar moeder komt ze daar niet meer vanaf. Of heeft ze besloten daar niet meer vanaf te komen. Als ze begint te spelen wordt de schouwburg gevuld met een toon die ik nog nooit zo zuiver heb gehoord. Wat fantastisch.

Ik hoorde een paar jaar geleden voor het eerst over Noa en was dan ook verheugd om haar te mogen zien spelen. Als de film eenmaal begint is iedereen in de zaal al helemaal ondersteboven gespeeld en maken we vrij snel kennis met de rest van het gezien. Vader en moeder Wildschut zijn beiden ook zeer muzikaal. In een groots woonhuis zien we dat Noa terecht is gekomen in een ietwat bevoorrecht gezin dat alles lijkt te hebben wat je zou kunnen wensen. In de home video’s die door de documentaire heen worden gebruikt zien we de dochters spelen op een grote vleugel en op hoogwaardige violen. Dochters, meervoud inderdaad. Noa heeft een oudere zus, Avigal, die net zo muzikaal is. En in een ander leven misschien wel gekroond zou zijn tot jong talent, maar met Noa als klein zusje een plek in haar schaduw moet accepteren.

Avigal kiest uiteindelijk haar eigen weg en gebruikt haar creativiteit om te doen wat ze leuk vindt. De beelden van haar hebben altijd een ondertoon van eenzaamheid en medelijden. Wanneer haar ouders zich voor de zoveelste keer publiekelijk op Noa storten en hun oudere dochter voor even lijken te vergeten. De presentator in de schouwburg voelt de sfeer in het publiek perfect aan als hij de avond afsluit door Avigal in de spotlight te zetten en haar te vragen naar haar persoonlijke doelen. Al maakt die ‘gemaakte’ aandacht juist misschien wel weer meer duidelijk hoe zij in de eerder genoemde schaduw leeft.

A Family Quartet is een opzienbarende documentaire over een jong meisje dat (soms alleen) over de wereld wordt gestuurd om optredens te verzorgen met de beste orkesten van de wereld. Waar mama in de coulissen nog even informeert naar de voorwaarden van het UWV over het optreden van kind-artiesten. Optreden in het buitenland kunnen ze niet monitoren? Ok, go! Het is duidelijk dat het gezin een bepaalde afstand heeft willen bewaren en we vooral de publiekelijke optredens zien. Dat gat wordt opgevuld door middel van zelfgemaakte video’s waarmee we wél heel dichtbij komen. En de twee jonge meisjes samen zien opgroeien en uiteindelijk allebei een kant op zien gaan. Het is een goed geslaagde film geworden van iemand die ondanks haar label heel erg leuk en spontaan blijft, ook al heeft ze net de pubertijd achter de rug of zit ze daar zelfs nog in. Niet de meest makkelijke tijd om als wonderkind door het leven te gaan. Maar we kunnen niet ontkennen dat we met Noa Wildschut een heel bijzonder iemand bekijken. Ga dat vooral zelf zien en ondervinden.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken