Nu aan het lezen:

Mortal Engines

Mortal Engines

Normaliter vermijd ik elke film die iets met 3D of een speciaal brilletje te maken heeft als de pest. Natuurlijk ziet het er anders uit dan een 2D-film, maar driedimensionaal? Nee. Daarvoor is perifere visie nodig, om maar iets op te noemen. Als mijn buurman beweegt schrik ik, omdat ik hem al die tijd niet heb kunnen zien, en vooral niet heb kunnen horen, doordat Mortal Engines een op hol geslagen effectenmachine is waarbij ik na twee uur murw geslagen door het woeste tempo en geluid uit de zaal strompel.

In Mortal Engines, gebaseerd op de gelijknamige young-adult-roman van Philip Reeve, is de aardkorst opengebarsten en de wereld zoals wij die kennen bestaat niet meer. Geen groen of blauw, maar enkel dorre aardtinten van een doffe planeet die honger en dorst heeft, net als de steden die als rondreizende entiteiten de wereld afgaan op zoek naar voedsel en brandstof. Centraal staat de stad Londen, reusachtig en onverzadigbaar, die kleinere steden aanvalt en opslokt. Stedelijk Darwinisme wordt het genoemd, een slimme vondst. Londen is groter, sterker, sneller, maar niet in staat tot langetermijnsvisie. Wat als alle kleintjes op zijn, en de grootste en sterkste als alleenheerser op deze onvruchtbare aarde ronddoolt? Misschien is het voor een visie ook te laat, en hebben ‘de Ouden’ (dat zijn wij, uiteraard) het in een zestig minuten durende oorlog dusdanig verpest dat er helemaal geen sprake van een lange termijn kan zijn.

Het zijn behoorlijk actuele vragen en op slinkse wijze werpen de scenaristen ons wat ethische dilemma’s voor de voeten. Een klein schepje suiker, zong Mary Poppins al. Wat betekent het om een mens te zijn en menswaardige keuzes te maken? Het verhaal dat debuterend regisseur Christian Rivers er in hoog tempo doorheen jast draait om de jonge vrouw Hester Shaw (Hera Hilmarsdóttir, in elk opzicht een lichtgewicht van een actrice) die de hoge pief Thaddeus Valentine (Hugo Weaving) wil vermoorden omdat hij haar moeder heeft vermoord. De ambitieuze historicus Tom (Robert Sheehan) gooit roet in het eten door haar moordpoging te verijdelen en haar te achtervolgen.

Ik kan nu wel zeuren over de zin en onzin van 3D, maar Mortal Engines is een visuele trip met een pompende soundtrack, die de vaart er behoorlijk inhoudt. Zoals in Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald de beesten de show stalen, is het hier de diversiteit aan steden, gezichten en aankleding die de aandacht opeist.Ik laat het brave verhaaltje voor wat het is en laaf me aan de kostuums van Bob Buck en de art direction van Simon Bright. De rijstpapieren schuifdeuren in het schip van de rebel Anna Fang (een briljante rol van de Koreaanse singer-songwriter en kunstenaar Jihae), haar zonnebril en mouwloze hemdje als een maliënkolder… Het is anachronistisch, vaagjes (steam)punk en DIY, en wie geeft er een moer om appropriatie als het er zo goed uit kan zien? Toch treedt er gedurende de film regelmatig déjà vu op. Star Wars, Harry Potter, Castle in the Sky, Gullivers reizen: erg origineel is het allemaal niet.

De plot zit vol met gaten en gaat op het einde veel te lang door met een uitstapje naar de genealogie van Hester en een wending die enkel de spraakzame tienjarige achter mij niet aan zag komen (‘ooooo’). Gelukkig heeft Rivers goed door wat de conventies zijn en speelt hij daar op subtiele manier mee. Zo is er een geweldig shot waarin Hester en Tom ternauwernood aan de dood zijn ontsnapt en op de grond neerploffen. Het is precies zo gefilmd als het geijkte shot van twee geliefdes die zich na een fysiek samenzijn uitgeput op het bed laten vallen. Alleen ging het hier om het neerknallen van een slavendrijver, een worstenmaker en nog tientallen andere lui die hen een pijnlijke dood gunden. Het zijn dit soort scènes die leven in de brouwerij brengen.

Aan het einde vraagt een doorgedraaide Valentine aan Hester ‘Wil je sterven? Laten we gaan!’ en Hester antwoordt ‘Ik wil leven!’ De dialoog fungeert als een echo van de onmenselijke Shrike, de laatste van een generatie onverwoestbare machines die gevoelsloos over de aardkorsten heen stampt. Shrike komt uit de oude wereld waarin er geen plek was voor liefde en andersoortige emoties die niet in macht of geld om te zetten zijn. Zijn menselijke evenknie Valentine verlangt naar een plekje onder de zon, en wat hem betreft is de enige manier de oude manier. Als hij de macht in Londen grijpt bijt hij de burgemeester Chrome toe dat hij verleden tijd is, een dinosaurus. Waarop Chrome antwoordt: ‘Als ik een dinosaurus ben, wat ben jij dan?’ De spiegel die Reeve ons in zijn boek voorhoudt rijst in de film net zo gestaag als het ochtendgloren aan de horizon. De titel is Mortal Engines, maar die apparaten, dat is Shrike, dat is Valentine, dat zijn jij en ik. Of we net zo dodelijk zijn is aan ons. Een grote vraag verpakt in een film die zo onder de indruk is van de eigen machinerie dat hij er bijna aan ten onder gaat.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken