Nu aan het lezen:

Mission: Impossible – Fallout

Mission: Impossible – Fallout


In Mission: Impossible – Fallout stapelen de dilemma’s voor Ethan Hunt (Tom Cruise, natuurlijk) zich al snel op. Voor de film halverwege is ziet hij zich al genoodzaakt om Solomon Lane (Sean Harris), de losgeslagen geheim agent uit Rogue Nation, te bevrijden uit de handen van de Franse politie. In een van vele sterke scènes zien we de bevrijdingsactie uitmonden in de dood van Lanes hele escorte. Het is een verstilde, droomachtige sequentie die zich dan ook helemaal in het hoofd van Ethan afspeelt. Het verklaart de veel chaotischere optie die hij kiest, die uitmondt in een wilde achtervolging door Parijs, en een confrontatie met een andere bekende uit Rogue Nation: Ilsa Faust (Rebecca Ferguson).

De Mission: Impossible-serie is met het vorderen van de films steeds beter geworden. Niet iedere film is beter dan de vorige, maar het geheel wordt wel sterker. Dat komt volgens mij doordat de samenstelling van het team rond Ethan Hunt beter is geworden. Stereotype spionnen als William Brandt en Jane Carter die weinig toevoegden zijn verdwenen. De belangrijke overblijvers als Luther Stickell (Ving Rhames) en Benji Dunn (Simon Pegg) voegen persoonlijkheid en gelaagdheid aan het team en aan Ethan Hunt toe. Grote nieuwkomer August Walker (Henry Cavill en zijn snor) heeft dan ook een belangrijke impact op het verhaal.

De terugkeer van Ilsa Faust is nog positiever. Niet alleen is ze als joker in het spel veel waardevoller voor het verhaal dan een William Brandt, ze voegt ook de nodige diversiteit toe. Film op film heeft de Mission: Impossible-serie geworsteld met de toevoeging van een vrouwelijk personage. Dieptepunt was de tweede film, waarin meesterdief Nyah Hall (Thandie Newton) gereduceerd werd tot dame in nood. Schrijver/regisseur Christopher McQuarrie heeft met Ilsa een uitzonderlijk goede tegenspeler voor Ethan gecreëerd. Ze handelt en wordt behandeld als zijn gelijke, spiegelt zijn kunde en gedrevenheid, maar trekt haar eigen plan. Bovendien weet McQuarrie Julia, de terzijde geschoven vrouw van Ethan, op een constructieve manier in Fallout op te nemen.

Het IMF-team zit achter een drietal kernkoppen aan die in handen dreigen te vallen van de Apostles, de resterende volgers van Solomon Lane. In de eerste scène van de film moet Ethan al kiezen tussen deze wapens en het leven van Luther. Het is een variant op het Trolleyprobleem. De vraag is hoeveel mogelijke doden het leven van één vriend waard is. Een aanhanger van de filosofie van het utilitarisme zou het een makkelijke keuze vinden en waarschijnlijk zullen de meeste geheim agenten daartoe behoren. Zo niet Ethan Hunt, en dat maakt hem volgens IMF-baas Alan Hunley (Alec Baldwin) zo waardevol. Ethiek is niet terug te brengen tot zulke simpele taxaties.

Fallout is non-stop actie in de zin van Mad Max: Fury Road en kwantiteit gaat hier duidelijk niet boven kwaliteit. McQuarrie structureert de actie op een heel prettige manier: hij geeft de kijker regelmatig een kleine hint van wat er komen gaat. Zoals een shot van de Place Charles de Gaulle, de enorme rotonde rond de Arc de Triomphe, vlak voor Ethan er tegen de richting in oprijdt. Het geeft je de gelegenheid om je verheugen op de chaos die je voorgeschoteld gaat krijgen.

Bovendien heeft hij een goed oog voor detail. In de hartverzakkend heftige laatste actiescène bijvoorbeeld hervindt Hunt het bewustzijn terwijl hij nog een veiligheidsgordel in zijn hand klemt. Hij kijkt naar het nu nutteloze object voordat hij zich weer kan oriënteren op zijn omgeving. McQuarrie brengt zo prachtig het reactieve deel van deze actiefilm in beeld. Eigenlijk loopt Ethan de hele film achter de feiten aan. Vrijwel iedere keer als hij op het punt staat om een dodelijke situatie in te sprinten vraagt iemand hem hoe hij dat gaat oplossen. Zijn antwoord is iedere keer dat hij dat nog moet uitzoeken. Toch sprint hij er iedere keer met de vastberadenheid in die hem in staat stelt om een riem vast te houden terwijl hij bewusteloos is.

Mission: Impossible is verworden tot het schoolvoorbeeld van een goede filmserie. De makers zijn steeds succesvoller in het voortbouwen op de goede elementen uit de eerdere films en het achterlaten van de overbodige ballast. Fallout mag de beste film uit de Mission: Impossible-serie genoemd worden. In een rijke verzameling van actiescènes behoren deze tot de sterksten. De personages voelen gelaagder en geloofwaardiger aan dan ooit, waardoor ik meer met ze meeleefde dan in veel van de eerdere films. De slechteriken overtreffen Owen Davian van Philip Seymour Hoffman niet, maar goed, die werd gespeeld door een legende. En Ilsa Faust is gewoon perfect.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken