Nu aan het lezen:

Mektoub, My Love: Canto Uno

Mektoub, My Love: Canto Uno


Vakantieliefdes op het witte doek zijn in trek dit jaar en met dit weer is dat helemaal niet zo gek. Abdellatif Kechiches Mektoub, My Love: Canto Uno neemt een zwoele zomer in de jaren 90 als uitgangspunt voor een intiem portret van beluste jongeren.

Abdellatif Kechiche maakte in 2013 al veel los met Blue is the Warmest Color (La vie d’Adèle). Een intense film over de relatie tussen twee vrouwen die vooral aandacht bij de pers kreeg wegens de lange, expliciete seksscènes. Ondanks het succes van de film (een Gouden Palm werd naast de regisseur ook aan twee hoofdrolspeelsters uitgereikt), verklaarden Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos dat ze nooit meer met Kechiche samen wilden werken. Zij vonden zijn werkmethoden te heftig en zijn veeleisende houding viel de crew ook zwaar, bleek uit wat berichten die nadien opdoken.

Met die kennis in het achterhoofd is het fascinerend om ondergedompeld te worden in Mektoub, My Love: Canto Uno, met z’n epische duur van bijna drie uur, niet ongewoon voor Kechiche. Daarnaast belooft Canto Uno in de titel natuurlijk ook een vervolg.

De film zou losjes gebaseerd zijn op de roman La Blessure, La Vraie van François Bégaudeau (die ook het scenario van Laurent Cantets Entre les Murs schreef en daarin speelde), maar daar zie je weinig van terug op het scherm. De jaren 80 in het boek zijn vervangen door een zomer in 1994.  Van de autochtone Franse personages is de focus verschoven naar een groep van Frans-Tunesische vrienden en familie. Een warme en hechte setting die lijkt op Kechiches alom geprezen La Graine et le Mulet uit 2008. Actrice Hafsia Herzi die in die film imponeerde heeft ook een belangrijke bijrol in Mektoub, My Love: Canto Uno.

Wat het verhaal betreft is het moeilijk om autobiografische gelijkenissen te negeren. Hoofdpersoon Amin (Shaïn Boumedine) komt in de zomer weer terug naar het pittoreske Sète aan de Middellandse zee. Hij studeert geneeskunde in Parijs, maar hij heeft zijn hart verloren aan de cinema. Hij werkt aan een script en fotografeert terwijl hij vrienden en familie opzoekt. Ondanks het heerlijke weer zien we in een vreemde scène hoe hij in zijn donkere kamertje naar Alexander Dovzhenko’s afmattende experimentele oorlogsfilm Arsenaal kijkt. Het contrast met de sensuele verlokking die hem te wachten staan kan niet groter zijn.

Kechiche trakteert de kijker kort na de openingsscène al gelijk op een intense vrijpartij. Amin bezoekt een oude vriendin die op dat moment met zijn neef Tony (Salim Kechiouche) in bed ligt. Amin bespiedt het stel en Kechiches camera vangt de voluptueuze naakte Ophélie. Zij is in veel opzichten het middelpunt van de film, als je afgaat op de vele shots van debutante Ophélie Bau. Op basis van die beelden vermoedt je dat de filmmaker dezelfde fixatie heeft als Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade die zich in zijn bundel O Amor Natural als hoogbejaarde extatisch uitliet over een specifiek vrouwelijk lichaamsdeel:

Bundamel bundalis bundacor bundamor
bundalei bundalor bundali bundaão
bunda de mil versões, pluribunda unibunda


Door August Willemsen in het Nederlands vertaald als:

Billenhoning billenkleur billenlelie billenlief
Billenwet billenlust billenblauw billenbrood
Billen duizendvormig, multibil unibil

Amin is natuurlijk ook in de ban van Ophélie. Helaas zit hij al vanaf kinds af aan in de friendzone. Zij heeft ook een verloofde die als matroos ver weg op een schip zit. Ondertussen scharrelt ze rond met Tony: een charmeur in hart en nieren. Het is de vertrouwde dynamiek tussen de zelfverzekerde versierder en de meer timide artistiekeling die hier terugkomt. Denk bijvoorbeeld aan Dino Risi’s zomerse Il Sorpasso dat de inspiratiebron vormde voor Alexander Paynes Sideways. Toch is dit maar een lijn in een groter netwerk van jonge mannen en vrouwen die gevolgd worden.

Opvallend is dat Kechiche na de expliciete seksuele escapade aan het begin zich daarna voornamelijk op het knusse multiculturele milieu richt dat hij in liefdevolle details probeert te portretteren. De gladde Tony heeft al snel twee jonge Françaises aan de haak geslagen die hij samen met Amin rondleidt in Sète. Daar gaan ze naar het familierestaurant en leren ze de Tunesische gemeenschap kennen in een hartelijke mix van lekker eten, warmhartige gastvrijheid en exotische dans.

Kechiche filmt dit net zoals in La Graine et le Mulet op een intieme wijze met een camera die een deel vormt van het gezelschap. Het is een naturalistische manier van filmen die op geen moment gekunsteld overkomt, al valt te veronderstellen dat het veel werk vergt om dat authentieke effect te bereiken. Een sterke band met zijn acteurs is een vereiste voor die resultaten. Je merkt het door de blikken en de lichaamstaal in de film. Het is dat alledaagse op een epische schaal wat zijn oeuvre kenmerkt. Een soort immersie in het bestaan van normale mensen die levensecht voelt. Banale gesprekken blijven boeiend, grappig en energiek door zijn aanpak. Neem deze foute openingszin die iemand aan Amin verkoopt als puur goud: ‘Als schoonheid een misdrijf is dan krijg je levenslang.’


Naarmate de twee dames meer verstrengeld raken in de wereld van Tony en Amin ontstaan er wel wat spanningen, maar ze zijn niet zo heftig als in Kechiches vorige films. De toon is vooral luchtig en nostalgisch wat het gevaar van oppervlakkigheid met zich meebrengt. De kijker die ontvankelijk is voor deze zonnige sfeer wordt wel volledig ondergedompeld in een zomer in Frankrijk. Zo wordt Ophélie gevolgd op de boerderij van haar vader. Daar helpt ze mee met de dieren in een bijna documentaire-achtig deel dat het leven in de campagne onder de loep neemt. Er is zelfs een lange scène waarin Amin wat schapen fotografeert op Ophélies boerderij. Het is een soort slow cinema-onderbreking die de pastorale sfeer benadrukt. Kechiche maakt ook gretig gebruik van lens flare dat voor hem synoniem lijkt te zijn met het authentieke. Je zou er haast je zonnebril voor op willen zetten in de bioscoopzaal.

Het is die relaxte sfeer die overheerst in Mektoub, My Love: Canto Uno. Relaties die voor de ene persoon diepte hebben, zijn voor de ander niets meer dan een tijdelijke afleiding. Maar teleurstellingen in de liefde duren niet lang en smelten in de zomerzon of worden anders weggespoeld door de golven van de Middellandse Zee. Of deze de ontvangst gaat krijgen van Kechiches voorgaande films moet nog blijken. Deel 2 staat in ieder geval al in de steigers.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken