Nu aan het lezen:

De meest overtuigende soundtracks van 2016

De meest overtuigende soundtracks van 2016

Wat maakt een soundtrack goed? Ik heb bewust niet geschreven dat dit de beste soundtracks zijn, omdat dit natuurlijk niet bestaat; dat is kolderieke schijnobjectiviteit. Ik ga jou niet vertellen wat je goed moet vinden. Iedereen heeft andere gedachten bij wat muziek bij film moet doen, wat het moet zijn, en dan natuurlijk ook wat het vooral niet moet zijn. Laat ik je meenemen in wat voor mij dit jaar belangrijke soundtracks waren.

Wat we volgens mij als eerste uit elkaar moeten houden, zijn de soundtracks die een verzameling liedjes zijn en de soundtracks die (vrijwel) geheel door componisten gemaakt zijn.

In de eerste categorie is er eigenlijk maar één album dat ik continu opnieuw heb geluisterd: dat van Suicide Squad:

Ik was ontzettend kritisch op deze film, en ik blijf dat, aangezien het me totaal niet overtuigde of meenam in de DC-wereld, maar de verzameling liedjes (met als hoogtepunt voor mij de cover van Lithium door the Polyphonic Spree: zo veel vrolijkheid in de uitvoering met zo’n trieste tekst) heb ik keer op keer beluisterd.

Van de andere categorie, die van origineel gecomponeerde muziek, zijn er verschillende soundtracks die ik geluisterd heb dit jaar nadat ik de film heb gezien. Voor mij is dat het idee van een geslaagde soundtrack: muziek die de film versterkt, boven zichzelf uittilt, en daarnaast ook vanuit zichzelf het verhaal zo goed vertelt, dat je er los naar kan luisteren.

De disclaimer natuurlijk is dat ik genoeg films niet heb gezien en dat ik de soundtrack van Hail Caesar door Carter Burwell pas zojuist ontdek. Ik weet dat het een flink staaltje componeren is van de vaste maestro van de Coen broers, maar bij het bedenken van dit artikel was het me ontgaan.

Grof gezegd worden de componisten van goede filmmuziek (lees: wat doorgaans zo beoordeeld wordt door filmjournalisten) opgedeeld in twee categorieën. Er zijn films waarbij je pas achteraf merkt dat er muziek was; je werd zo in de film getrokken dat je niet doorhad dat er klanken klonken op de spannende momenten. En er zijn soundtracks die je tijdens de film al met prachtige, intense melodieën om de oren slaan. Hallo! Er is muziek! Hoor!

In de laatste categorie vallen twee oude meesters die ik heb beluisterd dit jaar: John Williams met zijn score voor The BFG en Ennio Morricone, die voor The Hateful Eight de muziek verzorgde:

https://www.youtube.com/watch?v=Yvk7JZqutS4

Het thema van The Hateful Eight lijkt net zo makkelijk mee te neuriën als zo veel andere geweldige westernsoundtracks: The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon A Time In The West (niet voor niets beide ook door Morricone neergepend). Het zijn sinistere klanken, en er dreigt voortdurend gevaar, zo lijken zowel Morricone als Tarantino ons te willen zeggen. Ik ben continu op de hoede als ik deze muziek luister. Zelfs nu (de soundtrack klinkt terwijl ik dit schrijf), kijk ik nog even achterom om te zien of niemand de kamer binnen is geslopen met een pistool.

In de meer subtiele categorie vallen voor mij The Revenant van Ryuichi Sakamoto, Arrival van Jóhann Jóhannsson, The Neon Demon van Cliff Martinez en Nocturnal Animals van Abel Korzeniowski:

https://www.youtube.com/watch?list=PLby–DOqKBSJXOhYyr6OwK1PVMCNKXzrW&v=PZiqhf4o4Hw

De Poolse componist (zie foto bovenaan) van de tweede film van Tom Ford heeft gekozen voor een leger aan strijkers, zoals dat bij filmsoundtracks vaak een vast gegeven is. Maar hij doet iets opvallends: naast de spanning die hij meegeeft aan spannende scènes, brengt hij diezelfde spanning op momenten die op het oog dramatischer, rustiger zijn. Zo zit je de hele film op het puntje van je stoel. Nou is dit natuurlijk zowel een regiekeuze (waarvoor dus hulde, meneer Ford) als een muzikale keuze van Korzeniowski. Wat ik zo goed vind aan de soundtrack is dat als je hem thuis nog eens rustig beluistert – en ik kan je aanraden dat te doen – het meer op de soundtrack van een horrorfilm lijkt; kleine, haast kinderlijk herhalende melodieën die de gruwelijkheden moeten versterken. Het doet me afvragen of Nocturnal Animals een horrorfilm is, en wat dit dan zegt over de thematiek van de film. Dat vind ik zo goed aan Korzeniowski: hij neemt je niet alleen mee, je gaat er ook van nadenken.

Ik ben me bewust van het gebrek aan diversiteit in dit artikel, terwijl er natuurlijk ontzettend veel fantastische soundtracks zijn gemaakt. Elle van Anne Dudley bijvoorbeeld. En het jaar is nog niet ten einde. Louter goede berichten komen naar buiten over de soundtracks van Vaiana (Lin-Manuel Miranda, Opetaia Foa’i, Mark Mancina) en La La Land (Justin Hurwitz).

Wat zijn jouw favoriete soundtracks van dit jaar? Welke soundtracks heb je na het zien van de film geluisterd? Laat het me weten.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken