Nu aan het lezen:

Manglehorn

Manglehorn

 

 

Dat Manglehorn nog een Nederlandse bioscooprelease krijgt, mag een klein wonder heten. De film ging al in augustus 2014 in première op het filmfestival van Venetië, maar is nu – bijna twee jaar later – alsnog in 12 bioscopen te zien. Terwijl regisseur David Gordon Green al twee films verder is: Our Brand is Crisis ging oktober 2015 in première in de VS en Stronger, over de bomaanslag tijdens de Boston marathon in 2013, zit nu in postproductie en wordt in 2017 uitgebracht. Hopelijk worden deze twee films van Green in een wat sneller tempo uitgebracht dan Manglehorn. want zijn prachtige werk verdient een bioscooppubliek.

David Gordon Green bouwt als regisseur en scenarioschrijver al jarenlang aan een indrukwekkend oeuvre binnen het Amerikaanse indie-genre, maar ondanks successen op festivals wereldwijd weet hij geen groot publiek aan zich te binden – zelfs niet in de VS. Alleen de komedie Pineapple Express (2008) werd een commercieel succes. Maar de kracht van Green zit absoluut in drama, met films als Snow Angels (2007), Prince Avalanche (2013) en Joe (2014). De hoofdrolspelers in zijn werk zijn vaak loners die zich aan iemand willen binden, maar wat meestal niet lukt. In Prince Avalance is dat Emile Hirsch die als jonge wegwerker een vriendschap opbouwt met de koppige Paul Rudd, in Joe ziet de vijftienjarige Tye Sheridan in Nicolas Cage een soort vaderfiguur en in Manglehorn draait de oude humeurige Al Pacino om de optimistische Holly Hunter heen.

Manglehorn_Still

Waar David Gordon Green in Joe het beste van Nicolas Cage naar boven haalde, herhaalt hij dit kunstje in Manglehorn met Al Pacino. Dit is zonder meer de beste rol van hem in jaren. Pacino speelt A.J. Manglehorn die zijn leven lang al slotenmaker is. Na het verlies van zijn vrouw Clara leeft hij teruggetrokken, met alleen zijn kat als gezelschap. Hij heeft weinig op met andere mensen en lijkt een verbitterd bestaan te leiden. Alleen zijn wekelijkse praatje met bankbediende Dawn (Holly Hunter) lijkt hem uit zijn zelf gekozen isolement te halen. Het lijkt zelfs alsof hij wat voor haar voelt en zij voor hem, al steekt haar optimisme wel erg af tegen zijn misantropie. De soms wat ongemakkelijke ontmoetingen tussen hen vormen het hart van de film. Zowel Hunter als Pacino laten prachtig zien hoe twee mensen hun gevoelens vaak blokkeren, uit angst om afgewezen te worden. Dawn weet zich geen raad met de afstandelijke Manglehorn, terwijl hij continu de schaduw van zijn ex-vrouw Clara over zich heen voelt. Green laat dit in een prachtige voice-over scène zien als Manglehorn oude liefdesbrieven voorleest.

De kracht van David Gordon Green is het alledaagse tot cinema verheffen. Hij maakt van gewone mensen buitengewone personages, in al hun gelaagdheid. Maar tragisch of zielig wordt het nooit en van vals sentiment kan Green ook niet beschuldigd worden. Maar de liefde voor zijn personages straalt ontegenzeggelijk op de kijker af, zeker met de mooie chemie tussen Holly Hunter en Al Pacino.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken