Nu aan het lezen:

Maggie’s Plan

Maggie’s Plan

 

Het lijkt wel alsof de Amerikaanse indie-cinema in hoog tempo aan het ‘verhipsteren’ is. Verhalen over onzekere vrouwen in de grote stad, mannen die met veel bravoure hun midlife-crisis proberen te maskeren en veel gepraat in parken en koffietentjes. Meester hierin is Richard Linklater die het genre in zijn ‘Before trilogie’ naar een hoger niveau tilde. Maar ook regisseur Noah Baumbach maakte met Francis Ha en While We’re Young films rond dit thema. Nu is er dan Maggie’s Plan van Rebecca Miller, die eerder The Private Lives of Pippa Lee maakte met Robin ‘House of Cards‘ Wright over een overspannen vrouw in een buitenwijk.

Miller heeft waarschijnlijk gedacht door het bij elkaar gooien van wat bekende elementen de perfecte indie-komedie te maken. Maggie, een New Yorkse dertiger (gespeeld door Greta Gerwig uit Francis Ha) wil alleen een kind krijgen, dus zonder relatie. Vlak voordat een hippe barista zijn zaad aan haar wil doneren, ontmoet ze de schrijver John Harding (gespeeld door – jawel – Ethan Hawke) waar ze stapelverliefd op raakt. Alleen ligt hij nog half in een scheiding met zijn Deense vrouw (een mooie rol van Julianne Moore). Voer voor ellenlange gesprekken op bankjes in het park of lopend op straat, inclusief de onvermijdelijke koffiebeker.

Maggie's Plan

Positief aan de film is de hilarische rol van Moore. Met een accent dat meer aan Duits dan aan Deens doet denken, gooit ze er heerlijke one-liners uit. Het weet de rest van Maggie’s Plan helaas niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Je struikelt over de clichés, het camerawerk is nergens spannend en de afloop van het verhaal laat zich raden. Ook Gerwig en Hawke voelen zich blijkbaar te makkelijk in deze rollen, want het acteerwerk is behoorlijk futloos. De gentrificatie van de indie-cinema is op deze manier verre van een goed plan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken