Nu aan het lezen:

Mad Max: Fury Road

Mad Max: Fury Road

Opvallend genoeg zijn vrijwel alle trailers die ik te zien krijg vóór Mad Max: Fury Road —net als deze film– reboots. Emilia Clarke moet Linda Hamilton doen vergeten in Terminator: Genisys. Een kwartet bijrolacteurs doet zijn opwachting in Fantastic Four, en de enige ‘originele’ film in het rijtje is San Andreas. Maar daarvoor geldt dat het misschien goedkoper is om 2012 ergens op te duiken. Het wordt de zomer van de reboots, maar na het kijken van Mad Max: Fury Road is het een goede gok te stellen dat de race al gelopen is.

Voorop gesteld: de film kent nagenoeg geen verhaal en heeft nauwelijks dialoog. Max (Tom Hardy) heeft moeite met spreken, zijn stem is schor en slaat zo nu en dan over. Je hoort gek genoeg zelfs een beetje Bane (The Dark Knight Rises) in zijn woorden. Zijn tegenspeelster Furiosa (Charlize Theron) zegt niet veel meer. Beiden dragen oud zeer mee en dat komt goed over. De details worden gedurende de film kort benoemd: een verloren thuis, een sterkere vijand en weggenomen vrijheid. Hun wereld, een wereld van vuur en bloed, biedt niet het comfort om te rouwen. Ze dienen te overleven en de enige weg is de weg vooruit.

Tegelijkertijd hebben beide personages een sterk gevoel van rechtvaardigheid. De antagonist, Immortan Joe, eigent zich met speels gemak water en mensen toe. Zijn fort bevindt zich hoog op een rots en hij ziet zich beschermd door een leger van halflingen met spierwitte huid en een steekje los. Geheel terecht stelt een aantal van zijn onwillige gasten dat mensen geen bezit zijn. Zij vragen Furiosa hen te helpen, en zij zegt toe, waarna Max op korte afstand volgt.

hekhd7g1ddmnboxclncm

Al snel vult de Fury Road zich met fantastische rijdende machines. Je kunt ze met de beste wil geen auto’s meer noemen. Er is vuur, rook, chroom en strijd, vergezeld door snoeiende gitaren. Het is een achtbaanrit op tape die zich moeilijk laat omschrijven. Alles wordt bijzonder treffend in beeld gebracht, en daar is de film op zijn best: grootse beelden, de smeulende woestijn en Gumball 5000 op steroïden. De enige zure noot is het lot van één van de vluchtelingen. De manier waarop deze specifieke verhaallijn eindigt, is naar mijn mening wat smakeloos. Tegelijkertijd onderstreept het de waanzin van Max’ wereld.

Richting het slot wordt de film een uitputtingsslag, en bloed en vuur zijn rijkelijk aanwezig. Als de slachtpartij dan voorbij is, besef je dat je het zo slecht nog niet hebt op de Nederlandse snelwegen. En wil je nog een keer. Shiny and chrome.

 

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken