In Luuk Vs Luuk gaan Luuk van Huët en Luuk Imhann in debat over actuele arthouse, cultfilms, blockbusters en klassiekers. In het kader van het dierenthema op Cine.nl gaat het er harig aan toe in een discussie over de animatieklassieker The Lion King.

LI: ‘Triester verhaal is nooit verteld: Simba groeit vertrouwd op als prins (zucht… Prince…) van het dierenrijk onder zijn vader, koning Mufasa, voorbestemd om hem op te volgen. Totdat Mufasa’s broer Scar hem vermoordt en de kroon opeist. Simba moet vluchten en vindt onderdak in de jungle bij een stokstaartje (Timon) en een zwijn (Pumba), die hem leren het verleden achter zich te laten, iets wat Simba niet kan. Als dit plot je bekend voorkomt, kan dat kloppen: het is identiek aan Shakespeare’s Hamlet.’

LvH: ‘Identiek? Ik kan me de musicalnummers, ruftende wrattenzwijnen en de slapstick niet herinneren uit Hamlet. Disney heeft met The Lion King de zoveelste propaganda-film gemaakt waarin een archaïsche staatsvorm (in dit geval een monarchie) niet alleen goedgepraat, maar zelfs verheerlijkt wordt. Deze royalty-verering is niet alleen funest voor ouders die gek worden van hun verwende prinsesjes die 267 keer achter elkaar Frozen willen zien, maar we worden daardoor geïndoctrineerd om ongelijkheid en uitbuiting te zien als natuurlijk fenomeen.’

LI: ‘Het fraaie aan The Lion King is dat het werkt als Shakespearebewerking en als losse film. Zonder kennis van Hamlet zie je een mooi koningsdrama over het opeisen van je geboorterecht, en met kennis zie je de beste Hamletbewerking die ooit is gefilmd en herken je Claudius (Scar), Polonius (Zazu), Ophelia (Nala), Hamlet (Simba), Rosencrantz (Timon) en Guildenstern (Pumba). Geen enkele Disneyfilm heeft dezelfde aandacht voor de karakters en durft zo met emotie te spelen. Zie onderstaand voorbeeld, waarin een kudde gnoes Simba achtervolgt. Van het zoomeffect (geleend van Hitchcocks Vertigo) tot Simba’s ogen die verwoed heen en weer schieten, op zoek naar zijn vader.’

LvH: ‘Hyperbole much, Imhann? The Lion King is dankzij de slicke liedjes en oppervlakkige personages gemakkelijk verteerbaar, maar zeker geen echte hoogvlieger. En Hamlet is niet de enige bron waar leentjebuur bij is gespeeld: The Lion King is plagiaat van de Japanse animatieserie Kimba the White Lion. Lees dit als je wilt weten waar Walt de Wasabi haalde: http://www.kimbawlion.com/kimbawlion/16_ceY.htm

LI: ‘Dat valt niet goed te praten, maar ik heb een zwak voor Disney. Ze hebben veel werk gemaakt dat de grenzen van de tekenfilm opzoekt, van Snow White and the Seven Dwarves tot Pinocchio en van The Jungle Book tot Beauty and the Beast; stuk voor stuk zijn het meesterwerken in vorm en inhoud. De jaren 90 waren met werken als Aladdin en Pocahontas hoogtijdagen voor de animatiestudio, met als hoogtepunt The Lion King.’

LvH: ‘Ik krijg een gevoel van Deja Vu. Wat is eigenlijk je punt? Ik krijg een gevoel van Deja Vu.’

LI: ‘Het karakter Rafiki blijft me het meeste bij, de wijze baviaan die de kringloop van het leven hoog acht en deze volgt. Hij is met bijna geen enkel ander karakter in het Disney-universum te vergelijken (of, nu Star Wars ook van Disney is, misschien met Yoda).’

LvH: ‘Are you fucking kidding me? Heb jij je huiswerk wel gedaan, Imhann? Je gaat toch niet beweren dat de wijze dwaas een nieuw concept is als Shakespeare het al zo vaak heeft toegepast? In Hamlet, Henry IV, King Lear, Twelfth Night, Julius Caesar, As You Like It, noem maar op! Waarom doen we een LvsL als je geen argumenten aanvoert? Wil je iets verkopen of zo?’

LI: ‘Leeuwenbiefstuk? Antilopedijbeen? Het verhaal sprak me aan, de rol van Mufasa is een ideaalbeeld van de vader en als hij opduikt in bovenstaand visioen krijg ik telkens opnieuw kippenvel. Ik vind daarnaast de soundtrack tot het beste werk behoren van Hans Zimmer (luister naar beide clips!) en het perfecte duo Tim Rice/Elton John. De boodschap van de kringloop van het leven is er een die ik begrijp en die ik in de vorm waarin het me wordt verteld accepteer.’

LvH: ‘The Lion King heeft Disney geen windeieren gelegd: de film heeft twee direct-to-video sequels uitgepoept, Timon en Pumba waren drie seizoenen lang op TV te zien en recentelijk is een nieuwe serie gelanceerd. Daarnaast is de film bewerkt tot de meest succesvolle musical aller tijden en volgens de grapevine is na het succes van de live-action adaptatie van The Jungle Book, The Lion King nu aan de beurt voor de vleesbewerking. Hoe je het wendt of keert, zolang onze zon schijnt zal “Can you feeeeeeeel the looooooove toniiiiiiight?” nog lang in onze oren jeuken, als een in de verkeerde lichaamsopening terecht gekomen pluk aardbeien suikerspin. Gelukkig hebben we South Park nog:

LI: ‘James Earl Jones (Mufasa) speelt zijn beste rol sinds Star Wars, Matthew Broderick (Simba) zijn beste sinds Ferris Bueller’s Day Off, Rowan Atkinson (Zazu) zijn beste rol ooit en Jeremy Irons (Scar) is even huiveringwekkend als menselijk. Los van al deze losse delen (cast, muziek, verhaal, liedjes, thema’s, boodschap) heeft deze film een duidelijk hart; als je niet mee kan wil dat wat zeggen over het jouwe.’

LvH: ‘Imhann, jouw beledigingen zijn nog altijd het equivalent van een ringstaartmaki zonder armpjes die probeert hersenchirurgie te bedrijven met een kapot wafelijzer: koddig, maar ietwat deerniswekkend. Dat op mijn hartklep ‘Made in Taiwan’ staat en me dat praktische gezien 1 % cyborg maakt, is juist een pluspunt dat ik zeker uit ga buiten wanneer Skynet toeslaat: if you can’t beat them, join them!’

LI: ‘Hier ligt de geheime formule om de jeugd aan het lezen te krijgen: maak er eerst een Disneysprookje van. Catcher in the Rye met schapen, Macbeth met panda’s, De Odyssee met egels of Oedipous met garnalen, dit is een waanzinnige combinatie!’

Moet je dit zien?

LvH: ‘Je ontkomt er niet aan.’

LI: ‘En dat is mooi; een ontzettend fijne film.’

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren