Nu aan het lezen:

LUUK VS LUUK: THE BIG LEBOWSKI

LUUK VS LUUK: THE BIG LEBOWSKI

 

In Luuk Vs Luuk gaan Luuk van Huët en Luuk Imhann in debat over actuele arthouse, cultfilms, blockbusters en klassiekers. Dit keer gaan ze soebatten over de klassieker van de gebroeders Coen: The Big Lebowski.

LI: ‘The Big Lebowski is dood. David Huddleston, die de rol van de oude Lebowski, de echte Lebowski speelde, is niet meer. Een generatie liefhebbers van de cultfilm treurt, en jij bent er vast een van. Verfris ieders geheugen, waar ging de film over?’

LvH: ‘In The Big Lebowski wordt het luie leven van de stoner Jeffrey ‘The Dude’ Lebowski (Jeff Bridges) op zijn kop gezet als twee lompe horken zijn huis binnenvallen, hem bedreigen en op zijn tapijt urineren. Samen met zijn bowling-maatje Walter Sobchak (John Goodman), een Vietnam-veteraan met een kort lontje, raakt The Dude verwikkeld in een afpersschandaal rond The Big Lebowski, een gehandicapte miljonair in een rolstoel (David Huddleston) en zijn trophy wife Bunny Lebowski (Tara Reid). Als een inepte private eye klungelt The Dude zich een weg door het mysterie en ontmoet ondertussen een breed scala aan absurde figuren.’

LI: ‘Dat is meteen wat je de film (en zoveel films van de Coens) kan verwijten: het zijn geen films, het zijn verzamelingen sketches met flinterdun, nauwelijks aanwezig plotlijntje. Je ziet de liefde die ze hebben voor de personages, je ziet het plezier dat de acteurs beleven, maar de Coens lijken nooit te weten wat ze met die personages aanmoeten. Of misschien is dit hun stijl en ben ik een van de critici die het niet begrijpt.’

LvH: ‘Onvermijdelijke Dude-quote:

Sinds de film uitkwam in 1998 is het een gigantische cultfilm geworden met een indrukwekkend bereik: in de VS ontstond in 2002 een Lebowskifestival dat nog steeds actief is waar mensen verkleed als personages uit de film in grote getale naartoe gaan, in New York was er de Little Lebowski Shop, je hebt Lebowski-cafés, een uitgeverij is naar Lebowski vernoemd, er is zelfs een religie gebaseerd op Lebowski genaamd “The Church of the Latter-Day Dude”. De film scoort 81 % op Rotten Tomatoes, de critici zijn ook positief. Er zijn critici die The Big Lebowski zien als een goddeloos vehikel waarin zonde wordt opgehemeld, maar aangezien je niet afkomstig bent van The Bible Belt, ga ik er even niet van uit dat je geschoffeerd bent door het vele vloeken, het alcohol- en/of drugsgebruik, het naakt of het nihilisme. Wat dan wel?’

LI: ‘Bij The Big Lebowski moet je toegeven dat het een film is die iedereen goed wil vinden. Er zijn zo veel fans, de regels zijn oneindig quotable, maar toen de film uitkwam, was het een flop. Waar komen al die fans vandaan? Waar waren ze toen de film uitkwam? Het is hip geworden om van The Big Lebowski te houden, maar behalve de komische sketches, waarom?’

LvH: ‘Je geeft aan dat je geen fan bent van de films van de Coens, dus je verzekeren dat The Big Lebowski een film is die sterker wordt hoe vaker je hem ziet is waarschijnlijk niet aan je besteed. De Coens zijn meesters in intertekstualiteit en citeren daarnaast gretig uit hun eigen werk, wat voor hun fans erg vermakelijk is, maar voor Coen-bashers is het een extra reden om een film niet te waarderen. Daarnaast wordt The Big Lebowski beter naarmate je de film vaker ziet. Dat is een belangrijke reden voor het relatief late succes van de film. Als schrijver moet je toegeven dat de dialogen hilarisch zijn. Het script bevat rollen die specifiek geschreven zijn voor Buscemi, Goodman, Bridges en Sam Elliott en verder valt er te genieten van de immer fantastische Julianne Moore, Peter Stormare, Philip Seymour Hoffman en John Turturro. Met die geweldige cast en het fenomenale penmanschap van de Coens kan je alleen maar in je handjes knijpen.’

LI: ‘Het schrijverschap van de Coens slaagt op scèneniveau, maar wat bindt het geheel? Ik vind het interessant dat bij de films die ze schreven, maar niet regisseerden (Unbroken, Gambit) niemand te spreken was over het script. Ik denk ook dat ze niet bijzonder goede scenarioschrijvers zijn (Burn After Reading en Hail, Caesar! zijn moeilijk waanzinnige scripts te noemen), maar dat ze dit weten en het in de regie verbloemen.’

LvH: ‘Burn After Reading is een meesterwerk, ik kan je daarin niet volgen. Gambit is een flop, maar Unbroken is een film waar ze aan hebben bijgedragen, dat kan van alles betekenen. Wat mij overtuigt dat ze geweldige schrijvers zijn is het feit dat hun scripts in de regel niet herschreven worden tijdens de producties. De acteurs krijgen het definitieve script en de dialogen zijn zo min mogelijk geïmproviseerd. Inclusief alle ‘fuck’s, ‘man’s en ‘what have you’s.’

LI: ‘Maakt dat een scenario beter? Misschien wel. Maar de uiteindelijke film? Het gehele einde van Apocalypse Now is geïmproviseerd (de preken van kolonel Kurtz), naar mijn mening is dat een van de beste stukjes dialoog uit de filmgeschiedenis. Wat je de Coens kunt nageven is hoe goed hun dialogen werken; als Buscemi, Goodman en Bridges samen op de bowlingbaan staan is elke regel goud. Verder ontspoort de film. Ik onthoud zinnen van The Big Lebowski, ik onthoud karakters als The Dude en The Nihilists, maar als geheel is een rommelige verzameling sketches.’

LvH: Obligate Lebowski-quote om het af te leren:

Moet je dit zien?

LvH: ‘Minstens twee keer. Als je de film daarna nog niet op waarde kan schatten, dan heb ik medelijden met je.’

LI: ‘In ieder geval een keer om te begrijpen waar al die filmhippe vrienden van je continu naar verwijzen. Verder niet echt de moeite waard.’

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken