Nu aan het lezen:

Luuk Vs. Luuk: Silence

Luuk Vs. Luuk: Silence

In Luuk Vs Luuk gaan Luuk van Huët en Luuk Imhann in debat over actuele arthouse, cultfilms, blockbusters en klassiekers. Dit keer bespreken ze Silence van Martin Scorsese.

LI: ‘Een van de beste romans die ik in tijden las, was Stilte, van Shusaku Endo, een groot Japans schrijver, over twee Portugese missionarissen in Japan in de zeventiende eeuw en hun lijdensweg. Laat dit boek nou net verfilmd zijn door Martin Scorsese, een regisseur die de afgelopen veertig jaar elk decennium een meesterwerk heeft gemaakt (Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas, The Departed, Wolf of Wall Street).’

LvH: ‘In Silence gaan Kylo Ren (Adam Driver) en Spider-Man (Andrew Garfield) tegen het advies van Mance Rayder (Ciarán Hinds) op zoek naar hun mentor Ra’s Al Ghul (Liam Neeson). Maar oh noes! Hun mentor is overgelopen en is getransformeerd tot Qui-Gon Jinn, die Spider-Man als zijn nieuwe Padawan aanneemt. Of zo. Het duurt vooral allemaal erg lang, zit vol met herhalingen van zetten en het is nogal saai. Net een echte kerkdienst.’

LI: ‘Zijn acteurs voor jou nog los te zien van hun superheldenrollen? Ik was vooraf vooral benieuwd hoe Scorsese het aan zou pakken. Een film over het conflict tussen het Christendom en Boeddhisme, dat lijkt prima materiaal te zijn voor de regisseur, die al eens films maakte over Jezus (The Last Temptation of Christ) en de Dalai Lama (Kundun). Maar iets lijkt hier niet helemaal op zijn plek te vallen. Ik vond de film ondanks de speelduur – 2 uur en 41 minuten – te kort, het tempo lag te hoog voor het thema wat de film volgens mij aansnijdt: een man roept God en krijgt alleen stilte terug. Gek genoeg was de ervaren editor Thelma Schoonmaker misschien niet de juiste vrouw voor deze klus.’

LvH: ‘Scorsese is een katholiek die van zijn geloof is gevallen, maar er nog halfslachtig aan vast lijkt te klampen. Ik kwam er na mijn vormsel achter dat mijn motivatie om een braaf gelovende paap te zijn ophield toen duidelijk werd dat er geen feestelijkheden met cadeautjes meer aan zaten te komen. Ik word altijd een beetje kriegel van films over religie, het voelt voor mij als een gepasseerd station.’

LI: ‘Toch zijn er geweldige films over gemaakt, zoals Il vangelo secondo Matteo (1964) van Pier Paolo Pasolini, of The Tree of Life (2011) van Terrence Malick. Interessant vind ik dat de roman van Endo geen standpunt inneemt; de strijd tussen Christenen en Boeddhisten is er een waar hij verslag van doet, en hij geeft weer hoe de diepst gelovigen hun geloof kunnen verliezen. Maar Scorsese laat zijn eigen geloof in de weg staan en ondermijnt zo zijn eigen verhaal.’

LvH: ‘Ik heb het boek niet gelezen, maar het einde voelt inderdaad aan als een soort cop-out. Daarom vind ik het ook bezwaarlijk dat de film 161 minuten duurt: dat was volstrekt onnodig gezien de zwakke laatste akte en het onovertuigende einde.’

LI: ‘Toch was ik geraakt door Silence, al is het misschien geen perfecte film. Naast de montage vond ik Andrew Garfield en Liam Neeson allerminst overtuigend. De show wordt gestolen door Yôsuke Kubozuka als de lafaard Kichijiro, waardoor de film niet alleen gaat over mensen die door alle martelingen heen hun geloof behouden, maar ook over zij die elke keer direct hun geloof opzij zetten (en hoe dit hen later pijnigt).’

LvH: ‘Ik vond Garfield en Neeson prima spelen, zeker Garfield was goed op dreef. Adam Driver was ook best te pruimen. Dat Garfield en Driver constant het soort hoofddoekjes droegen die je associeert met pittige hoogbejaarde dametjes met een looprekje, haalde me meer uit de film. Maar ik irriteerde me mateloos aan het personage Kichijiro, die tot vervelens toe met een sukkelig loopje van het ene kamp naar het andere draafde. Make up your goddamned mind! De Japanse cast was verder uitmuntend: Asano Tadanobu was op dreef als manipulatieve vertaler, cult-icoon Shin’ya Tsukamoto speelt de dappere Christen Mokichi en al vond ik Issei Ogata als inquisiteur Inoue in het begin te karikaturaal en teveel neigend naar een stereotypische Japanse slechterik die afkomstig leek uit een Looney Tune uit de jaren 40, naarmate de film vorderde kwam er meer nuance in zijn spel.’

LI: ‘Kichijiro was voor mij juist de sleutel van de film. Vooral hij raakte mij diep, net zoals de beelden dat deden. Slechts een enkele Oscarnominatie was er voor Silence, maar wel een verdiende: de cinematografie van Rodrigo Prieto voelt perfect kloppend aan, vooral de poëtische shots van de natuur zijn overweldigend, om nog maar te zwijgen van de zee en de Portugese trappen.’

LvH: ‘Het zag er allemaal prachtig uit en de manier waarop de natuur van Japan als het ware een eigen personage is in de film waar de paters tegen knokken weerspiegelde het conflict tussen het Japanse animistische geloof en het Christendom treffend. Als het nou een half uur korter had geduurd, zoals de Japanse adaptatie Chinmoku uit 1971, dan was ik waarschijnlijk omver gekegeld. Nu was ik eerder murw gebeukt.’

Moet je dit zien?
LI: ‘Ja, alleen al om te zien hoe diep de een gaat voor zijn overtuiging en de ander om hem daarvan af te brengen.’

LvH: ‘Eh, voor de gelovige medemens is het waarschijnlijk te gewelddadig, voor de liefhebber van dit geweld is het te sloom en arty en voor de arthouseliefhebbers is het waarschijnlijk te esoterisch. Alleen voor de verstokte Scorsese-completisten onder ons kan ik hem aanraden.’

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken