LvH: ‘Nou, in tegenstelling tot Han Solo gun ik je het eerste schot, Imhann.’

LI: ‘Waarom Rogue One? Omdat we filmliefhebbers zijn, fans van de originele trilogie (A New Hope, The Empire Strikes Back, Return of the Jedi) en na de prequeltrilogie (The Phantom Menace, Attack of the Clones, Revenge of the Sith) dachten dat het over was. Omdat we Star Wars een warm hart toedragen, en nieuwe hoop hadden na The Force Awakens voor een groter universum van verhalen.’

LvH: ‘Nadat we in The Force Awakens zagen hoe het met ons favoriete fictieve sterrenstelsel uit een ver verleden ging, brengt Rogue One een verhaal waarvan we de uitkomst al kennen: we zien hier de gewaagde actie waarmee de rebellen achter de blauwdruk van de Death Star kwamen. Een samengesteld zooitje rebellen zet alles op alles om deze missie te vervullen in de eerste Star Wars film waarin de familieperikelen van de Skywalkers geen belangrijke rol spelen. Is het geslaagd?’

LI: ‘Meer dan geslaagd, ik vond het de beste uit de serie! Was er een Star Wars hiervoor zo spannend (dat einde!), zo mooi (de planeet Jeddha!), zo duister (die oorlogsscènes!) en zo actueel en universeel tegelijk? Dit gaat niet over helden en schurken; dit gaat over echte mensen van vlees en bloed. Ze zitten vol hoop, angst en moed, en daardoor geloofde ik de film, beleefde hem, niet in de laatste plaats doordat de terroristische acties van de rebellengroep als heldendaden getoond worden en dit een bijzonder licht werpt op de oorlog in het Midden-Oosten.’

LvH: ‘Sorry Imhann, maar wat je daar uitkraamt, daar lusten de Rancors nog geen Bathavlees van. Scheer je weg naar een Q&A op het IDFA met je onnozele en beschamende vergelijking! Ik zal Rogue One vast nog een keer of twee gaan kijken, alleen al de informatiedichtheid van de verwijzingen naar de originele trilogie maakt dat al zowat noodzakelijk. Het feit is dat ik die drie films op jonge, beïnvloedbare leeftijd voor het eerst heb gezien en daarna talloze keren opnieuw heb bekeken, waardoor ik er niet echt een objectief oordeel over kan vellen. Desondanks vermoed ik dat Rogue One zeker in mijn top drie van favoriete Star Wars-films terecht zal komen.’

LI: ‘Ik heb dezelfde achtergrond. Ik had niet gedacht dat ik deze film zo goed zou vinden. Lang zag het er voor deze prequel niet goed uit. Regisseur Gareth Edwards (Monsters, Godzilla) leverde een eerste versie af die niet voldeed, waarna er reshoots kwamen; geruchten van 45 minuten nieuw materiaal deden de ronde. Er kwam een nieuwe schrijver (Tony Gilroy), die ook op de set aanwezig was tijdens de heropnames. Nou is het niet ongewoon voor blockbusters om in een laat stadium nieuw materiaal te filmen wat eerder materiaal moet vervangen, maar omdat de verhalen begonnen te lijken op die van Suicide Squad (lees: clusterfuck) werden veel fans toch wat angstig. Dat is nergens voor nodig, blijkt nu.’

LvH: ‘De cast zit vol met getalenteerde acteurs die niet allemaal even veel te doen krijgen, maar dat is inherent aan dit soort Dirty Dozen-achtige oorlogsfilms. Er werd hier en daar gefoeterd op de special effects die personages uit A New Hope weer tot leven wekten, maar ik had er persoonlijk geen enkele moeite mee. Het enige minpuntje dat ik kon vinden was het ontbreken van een element van daadwerkelijke hoop, wat bij Star Wars de meest duistere momenten dragelijk wist te maken.’

LI: ‘Snap ik, maar is hoop niet iets dat je in jezelf moet vinden, zoals de personages in de film doen? Rebellions are built on hope, zo zeggen ze tegen elkaar, maar helemaal overtuigd lijken ze zelf ook niet. Juist deze twijfel raakte me, het ontbreken van een held, van een kracht waar iedereen in gelooft. Dat maakte voor mij deze film beter dan de andere zeven. Voordat je me hierom veroordeelt, bedenk: de originele trilogie was niet perfect, dat wordt nog wel eens vergeten. Rogue One sluit daarnaast zo mooi aan op A New Hope, dat het die film optilt, zoals ooit ook The Empire Strikes Back dat met terugwerkende kracht deed. Ik krijg niet alleen zin om Rogue One nog eens te zien, maar ook A New Hope (en, vooruit, die hele trilogie) om te zien hoe alles samenkomt. En laten we de cast niet vergeten! Star Wars heeft de diversiteit waar Marvel, DC en alle andere universumfilmseries jaloers op mogen zijn. Jynn Erso is een rebel die ik wilde volgen en Felicity Jones speelt de rol (en draagt de film) met verve. Bij Diego Luna, Donnie Yen, Wen Jiang, Ben Mendehlsohn, Forest Whitaker en Riz Ahmed kon ik ook geen valse noot ontdekken.’

LvH: ‘In wellicht de meest onnozele boycot ooit heeft de alt-right, de xenofobe, seksistische en rabiaat haatdragende verzameling manmeuk in het doucheputje van het internet, opgeroepen tot een boycot van Rogue One omdat er te weinig blanke mannen in voor zouden komen en omdat Chris Weitz en Gary Whitta – twee schrijvers van de film – op Twitter The Empire als volgt omschreven: “Please note that the Empire is a white supremacist (human) organization.” en “Opposed by a multi-cultural group led by brave women.” Even voorbijgaand aan het feit dat de reactie precies laat zien dat deze beweging datgene is, wat ze luidkeels proberen te ontkennen, heeft hun main man zijn rolmodellen bekend gemaakt.’

Moet je dit zien?
LI: ‘Absoluut.’

LvH: ‘Only the Sith deal in absolutes, Imhann! Maar eh, ja, zadel je Taun-Taun op en ga kijken, jullie Nerf Herders!’

2 reacties

Geef een reactie

Annuleren

  1. Leuke discussie. Zelf vond ik de CGI-karakters een erg uncanny valley gevoel hebben, waardoor ze uit de toon vielen en je meer daar op zat te letten dan wat ze daadwerkelijk zeiden/deden. Verder erg van kunnen genieten.

  2. Luuks! Bedankt. Jullie maken films leuker om naar te kijken. Zelfs voor niet-Star Wars fans zoals ik.