Nu aan het lezen:

LUUK VS LUUK: KING ARTHUR: LEGEND OF THE SWORD

LUUK VS LUUK: KING ARTHUR: LEGEND OF THE SWORD

In Luuk Vs Luuk gaan Luuk van Huët en Luuk Imhann in debat over actuele arthouse, cultfilms, blockbusters en klassiekers. Deze editie kruisen ze de degens over King Arthur: Legend of the Sword van Guy Ritchie.

LvH: ‘Alright guvna, een film die na zes jaar zich door het vagevuur heeft ontworsteld uit de development hell, waarin Guy Ritchie zijn gepatenteerde cockney gangster schtick probeert te koppelen aan een iconische legende over de mythische koning die Engeland verenigde. Met een stevig portie fantasysaus er overheen gekwakt en een flinke dosis CGI: een soort Middeleeuwse kapsalon dus. Mijn verwachtingen waren laag, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En spoiler alert: het eindresultaat vond ik een vermakelijke clusterfuck. Het idee dat hier een filmcyclus met zes films uit gaat komen, is echter al afgeschoten aan de box-office door een belabberde opbrengst.’

LI: ‘En gelukkig maar. Niet sinds Suicide Squad verscheen er zo’n misbaksel op het witte doek. Niet alleen is het eindresultaat een onsamenhangende zak ellende, de verkrachting van de mythe rond Koning Arthur, Excalibur en Camelot doet pijn aan het hoofd en het hart. King Arthur: Legend of the Sword is leeg, heeft geen van de memorabele momenten die moderne blockbusters hun bestaansrecht geven en mist de humor die een regisseur als Guy Ritchie (Snatch, Sherlock Holmes) normaal zo verrukkelijk aan zijn films toevoegt.’

LvH: ‘Sweet baby Xenu, Imhann, ben je weer op je drama-royalty tour? Er bestaan een aantal legendes over Arthur, de vroegste versie uit de twaalfde eeuw zit vol met leipe monsters dus wat dat betreft kan je argumenteren dat Ritchie juist dichter naar de bron gaat. Goed, we beginnen de film met een aanval van de kwaadaardige tovenaar Mordred op Camelot. Gigantische magische olifanten waar Hannibal van zou veranderen in een ejaculerend equivalent van een tuinsproeier belagen het kasteel van Koning Uther Pendragon. Uther weet met een éénmansactie Mordred te verslaan, maar wordt door zijn perfide broer Vortigern verraden en offert zichzelf op om zijn zoontje Arthur te kunnen redden. Arthur belandt in Londinium, waar hij in een bordeel opgroeit tot een schavuit met een hart van goud. Totdat zijn afkomst zich aan hem openbaart.’

LI: ‘Als je nu denkt: waar gaat dit over? Geen probleem. Geen enkel moment probeert de film een begrijpelijk narratief te brengen, personages ontwikkelen niet en de film is zo slordig geschoten dat je toch de helft mist. Om alles terug te brengen tot een enkele zin die Legend of the Sword typeert: Koning Arthur is een pooier met een hart. Ja, dat heb je goed gelezen. Hij is een pooier. Maar zo eentje die geeft om zijn hoeren, een krankzinnige gedachte van de “schrijvers” van deze “film”. Ik heb niet vaak een film gezien die ik zo haat.’

LvH: ‘Haat? Stuur je een kaartje als je de Dark Side hebt bereikt? Ik had er geen moeite mee om het flinterdunne plot te volgen. Dat Ritchie zijn po-mo gangster schtick probeert te integreren in een pseudo-historische setting met een sterke fantasy-inslag levert nogal oneven resultaten op. De sidekicks van Arthur zijn niet bijzonder memorabel en alle emotionele lading weegt ongeveer zo zwaar als een ganzendonsveertje. Maar de tomeloze drive in de film zorgt ervoor dat je niet lang stil kan staan bij de vele plotgaten.’

LI: ‘Jawel. En ik haat niet alleen deze film, ik haat ook alles wat eraan verbonden is. Ik haat de Hollywood-rebootvloek die geliefde herinneringen slacht, ik haat het gelddenken wat achter dit soort films ligt, ik haat de goedkope gedachte dat ik als publiek niet geef om een verhaal als alles maar luid is, ik haat de reeks onschuldigen die Arthur (pooier en moordenaar) ombrengt om bij de troon te komen, de misogynie die van de teksten afdruipt en de geweldsporno die ons met een oorverdovend lelijke soundtrack om de oren slaat. In de grootste films is elk shot een prijswinnende foto, King Arthur: Legend of the Sword slaagt erin geen enkele van zijn frames fotowaardig te zijn. Waarom moeten we hiernaar kijken? Waar is in godsnaam de gedachte vandaan gekomen de mythe zo te veranderen als het geen gave scènes oplevert, geen fraaie dialogen, niets, niets.’

LvH: ‘Ben je door een radioactieve Boze Smurf in je perineum gebeten, Imhann? Come on, jij roept altijd dat je liever een mislukte productie ziet dan een gelikt ambachtelijk werk. Ritchie kleurt allesbehalve binnen de lijntjes en neemt risico’s waarvoor hij nu aan de box office wordt afgestraft. Dat hij met zijn intellectueel uitgedaagde neefje Dark Souls heeft ontdekt en dit de esthetiek van de film heeft laten beïnvloeden met de ultieme boss fight aan het einde van de film en de power-ups van Vortigern, past prima bij Ritchie’s patserige stijl. En welke onschuldige zieltjes heb jij gezien? De soldaten van Vortigern zijn net zo gezichtloos en inwisselbaar als Storm Troopers of alien kanonnenvlees in Marvel-films, en daar heb je ook geen problemen mee.’

LI: ‘Ik hou van films (en regisseurs) die risico’s nemen. Elke seconde van King Arthur ziet eruit als een compromis tussen twee slechte ideeën. Niet vaak voel je jezelf dommer worden terwijl je een film kijkt. Ik heb geen naam van een personage onthouden, geen interessant camerashot, geen dialoog of zelfs maar gave stunt; de film is niet alleen een mislukking – het ontbreekt King Arthur aan alles. Dit is de filmvariant van een rauwe maaltijd met alleen maar slechte ingrediënten.’

LvH: ‘Jouw geheugen is dan ook legendarisch gebrekkig. De eerste versie van Ritchie duurde drie-en-een-half uur, er is dus anderhalf uur uitgesneden. Volgens mij is Warner Bros. na Suicide Squad wederom de belangrijkste clusterfucker in deze clusterfuck. Ritchie is overduidelijk niet tevreden met deze versie, zoals merkbaar is in zijn promotieoptredens. Jammer dat hij na het immens vermakelijke The Man from U.N.C.L.E. wederom de schuld gaat krijgen van een slecht getimed en ondoordacht eindresultaat. En jammer dat jij je niet hebt vermaakt, maar bij deze dan een doekje voor het bloeden:’

Moet je dit zien?

LI: ‘Nee. Mijden als de builenpest.’

LvH: ‘Ik kan het niet met een schoon geweten aanraden, maar ik heb me vermaakt.’

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken