LvH: ‘In 1989 creëerde Masamune Shirow de mangareeks Ghost in the Shell, welke in 1995 onder dezelfde titel als anime-film insloeg als een bom. Drie sequels en drie animatieseries, enkele games en 22 jaar later staat Rupert Sanders, bekend van Snow White and the Huntsman en K-Stew/R-Patz-Kryptonite aan het roer van de live-action Hollywood-adaptatie met in de hoofdrol Scarlett Johansson. Een onervaren regisseur die een iconische franchise onder zijn hoede krijgt? Kan dat wel goed komen?’

LI: ‘Nee, natuurlijk niet. Voldoende zwakke regisseurs hebben iconisch bronmateriaal om zeep geholpen om te weten dat het kijken naar Ghost in the Shell de filmische equivalent van een 5,5 gaat worden: net genoeg goede antwoorden, maar verder ging wel alles mis wat er mis kan gaan. Maar voordat ik daarin duik – waar gaat de film over?’

LvH: ‘Ghost in the Shell speelt zich af in een nabije ietwat dystopische toekomst waarin Major (Johansson), een cyborg-agent van anti-terreureenheid Section 9 in een multiculturele metropolis de strijd aangaat met een mysterieuze terrorist genaamd Kuze (Michael Carmen Pitt) die het voorzien heeft op Hanka, het bedrijf dat haar heeft gecreëerd. Ze wordt bijgestaan door haar team, bestaande uit o.a. haar rechterhand Batou (Pilou Asbæk), opgelapt en onderhouden door dr. Ouelet (Juliette Binoche) en geleid door de enigmatische Aramaki (‘Beat’ Kitano Takeshi). In een wereld waarin neuro-interfaces en cybernetische lichaamsdelen gemeengoed zijn, is Major de volgende stap in de fusie tussen mens en technologie: haar lichaam is geheel kunstmatig, alleen haar hersenen zijn nog menselijk.’

LI: ‘Jammer dat de film ook kunstmatig is. Mijns inziens gaat het mis met de montage. Kijk, er zijn drie levels van montage. Er is de montage binnen een scène, montage tussen scènes en de plaatsing van scènes in de film. Ghost in the Shell faalt op alle drie de vlakken. Iconische shots (de geisha die door een witte gang schuifelt) worden snel afgebroken om datzelfde shot van vijf andere standpunten te laten zien, of snel te wisselen naar de kamer verderop (waar andere karakters op de geisha wachten). We kunnen ons met geen van hen identificeren door de snelheid, noch kan de spanning worden opgebouwd, doordat de aanloop telkens wordt verbroken. Elke scène duurt vervolgens net te kort, zodat we geen tijd hebben om onze ogen weg te trekken van de karakters en de vervreemdende omgeving te aanschouwen. Waarom een stad als futuristische computerporno maken als je het publiek niet de tijd geeft ervan te genieten/gruwelen? Tot slot worden ons al in een vroeg stadium scènes getoond over het verleden van Major, zodat wij vanaf de eerste tellen meer weten dan zij. Moeilijk om haar dan als een onaantastbare briljante cyborg-speciale eenheid te zien, als we het zwaard van Damocles continu zien hangen. Zonde, want het bronmateriaal is fantastisch en de animeversie uit 1995 kent geen van deze minpunten.’

 

LvH: ‘Ik had niet zoveel last van de montage, maar het is nogal druk, vooral in 3D. Desalniettemin valt er op visueel vlak voldoende te genieten: de futuristische wereld is inmiddels een stuk dichterbij gekomen dan in 1995, maar met dank aan onder andere de art direction van Richard L. Johnson en de cinematografie van Jess Hall ziet het er allemaal gelikt en kleurrijk uit. Dat Johansson een groot gedeelte van de film in strakke stoeipakjes keihard kont weet te schoppen helpt, maar Michael Pitt zorgt zelfs als toegetakelde extremist voor een beetje evenwicht in de eye candy. Daar zit de film vol mee, ik was na afloop bang dat ik gaatjes in mijn netvlies had gekregen van de overdaad.’

LI: ‘Dit soort eye candy kan je het effect geven van avonden waarop je te veel snackt en de volgende dag spijt hebt. Dat had ik nu zeker. Het ziet er allemaal uit alsof de beelden van Blade Runner met een lichtgevende vuist in je gezicht worden gestompt. Ik heb een paar keer de neiging gehad het scherm toe te schreeuwen: “Ja, nu snap ik het wel, er is veel Aziatische reclame in de toekomst!” De enige reden om me in te houden, was Scarlett Johansson, het lichtpuntje in de film. Maar ja…’

LvH: ‘De casting van Johansson als Major riep veel verzet op en ze werd na aankondiging van de casting beschuldigd van ‘whitewashing’ door een rol aan te nemen van een Japans personage. Nou zijn wij als twee blanke, heteromannen natuurlijk niet per sé bijzonder gekwalificeerd om hier wat zinnigs over te zeggen, maar Mamoru Oshii, regisseur van de originele anime en de eerste sequel prees de castingkeuze.’

LI: ‘Gesprekken daarover zijn aan de gang, dus laten we het niet negeren. ScreenCrush kwam met het bericht dat de producenten hebben gekeken naar manieren om Johansson met CGI meer Japans te maken. Er is al een petitie om filmstudio DreamWorks ervan te overtuigen de whitewashing te laten stoppen. We hebben soortgelijke berichten gezien bij Dragonball Z en Avatar. Het is te hopen dat Hollywood bij volgende verfilmingen respectvoller omgaat met het bronmateriaal.’

LvH: ‘In een tijd waarin de PR-campagnes van films, een wildgroei aan zowel valide online cultuurkritiek alsmede de onvermijdelijke clickbait zorgen voor gigantische hypes en schandalen, is mijn eerste instinct geworden: “Eerst zien, dan oordelen.” Voor het grootste deel van de film is het geen probleem: Major denkt dat haar ouders immigranten waren die omkwamen bij de terroristische aanslag die zij slechts overleefde doordat haar hersens in haar cyborg-lichaam werden ingebracht. Maar dan moet Major op zoek gaat naar haar roots en daarbij schiet Sanders zichzelf op een dusdanige wijze in zijn voet, knieschijf, milt en uiteindelijk door zijn harses dat het plaatsvervangende schaamte opwekt. Niet alleen verwordt het plot tot een slap uitgekauwd Bourne-aftreksel, hij springt met beide benen in de beerput van whitewashing. Dat compenseert hij niet door de kleine knipoogjes naar de franchise die door de film heen gelardeerd zijn, zoals Major’s voorkeur voor vrouwen en Batou’s hond Gabriel.’

 

Moet je dit zien?

LI: ‘Nee. Slecht gemonteerd, slecht geregisseerd en veel kleurrijke lichtjes om je het flinterdunne verhaal te doen vergeten.’

LvH: ‘Een vermakelijke popcornfilm met veel mooie beelden heeft het wel opgeleverd, jammer dat het plot implodeert in de derde akte. Bedenk wel dat als deze film flopt, de kans groot is dat de producenten niet zullen zeggen: “Natuurlijk flopt het als het niet divers genoeg is!”, maar: “Zie je wel, een actiefilm met een vrouw in de hoofdrol verkoopt niet!’

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren