LI: ‘De nieuwe film van François Ozon heet Frantz en is een remake van Broken Lullaby (Ernst Lubitsch, 1932), op zijn beurt weer gebaseerd op een toneelstuk. Waar we dit makkelijk kunnen afdoen als de remakegolf die nu Frankrijk heeft bereikt, gaan we liever dieper in op deze film van Ozon, omdat de oprechtheid van het werk een interessante connectie met deze tijd heeft. Waar gaat Frantz over?’

LvH: ‘We bevinden ons in Duitsland in 1919, vlak na de Eerste Wereldoorlog. Anna (Paula Beer), de jonge verloofde van de gesneuvelde soldaat Frantz woont bij zijn ouders en verzorgt elke dag zijn graf. Als op een dag een Franse leeftijdsgenoot van Frantz zijn graf bezoekt, raakt Anna geïntrigeerd en nodigt hem uit om te achterhalen wat hem beweegt. De jongeman heet Adrien (Pierre Niney) en vertelt dat hij bevriend was met Frantz. Hij ontpopt zich als een soort fantoom-Frantz, die de rouwende ouders en Anna troost weet te bieden. Maar is zijn motivatie wel oprecht?’

LI: ‘Oprechtheid is een thema door de film heen. In een tijd waarin cynisme en ironie lijkt te heersen (ik noem bijvoorbeeld Suicide Squad), is Frantz een prettige uitzondering. De eerlijkheid van de liefde van de ouders en verloofde voor Frantz, het gevoel wat Ozon in de mysterieuze Fransman giet vind ik fascinerend. Even vermoedde ik telkens een nieuwe twist in het verhaal, verwachtte dat alles telkens anders zou blijken te zijn, tot ik inzag dat de twist – en zeker de veelvuldigheid ervan zoals hij nu zo vaak voorkomt in films – goedkope ironie is: alles is altijd anders en uiteindelijk is niets zeker. De (on)mogelijkheid van liefde en rouw geeft Frantz een menselijk hart’

LvH: ‘Ik zat ook op een twist te wachten, zeker aangezien Ozon in de jaren ’90 de Franse filmwereld binnen kwam rollen als recalcitrante enfant terrible die er een pervers genoegen in schepte om traditionele rolpatronen omver te werpen en de heersende moraal aan te vechten. Dankzij de zwoele cinematografie, de chemie tussen Niney en Anton von Lucke, die in flashbacks te zien is als Frantz en Ozon’s eerdere, expliciete werk, verwachtte ik dat elk moment de film kon uitmonden in XXX – Das Ist Nicht Die Dolchstoßlegende.

LI: ‘Ik ben nieuw in het oeuvre van Ozon. Ik heb nog geen eerdere films van hem gezien. Jij dus wel?’

LvH: ‘Naturellement! Al ben ik vooral bekend met zijn vroege werk. Sitcom is een rebelse zwarte komedie waarin een burgerlijk gezinnetje helemaal op zijn kop wordt gezet en Ozon het patriarchaat pour le zizi weet te zetten. 8 Femmes is een campy, kleurrijke musical/komedie met acht sterke, gelaagde vrouwenrollen gespeeld door de crème de la crème van acterend Frankrijk en Swimming Pool is een zinderende erotische thriller met Charlotte Rampling en Ludivine Sagnier in een performance om Vous tegen te zeggen.’

Kleur vs. zwart-wit en andere regiekeuzes

LI: ‘Wat meteen opvalt aan Frantz is het gebruik van zowel zwart-wit als kleur, vanaf het eerste shot waarin we een stad zien liggen in zwart-wit, met daaromheen de natuur in kleur. Hoe Ozon de afwisseling gebruikt is interessant, omdat het correspondeert met de oprechtheid van zijn verhaal. Als de personages het meeste voelen, het meest intens geraakt worden, warmen de kleuren het scherm op, in tegenstelling tot de zwart-witte wereld die voor hen gewoon is.’

LvH: ‘Zo had ik het nog niet geïnterpreteerd, maar dat is zeker een mooie lezing van het kleurgebruik. Het stemmige zwart-wit past goed bij de innerlijke leefwerelden van Anna en Adrien, die beiden door hun verdriet, pijn en rouw heen moeten vechten om hun levenslust te herwinnen. De verwoestende invloed van oorlog is constant aanwezig en de kennis dat de Eerste Wereldoorlog de omstandigheden heeft geschapen voor de Tweede Wereldoorlog geeft de film een sterke, tragische lading.’

Connecties

LI: ‘Ik moest na afloop veel denken aan romans uit het interbellum van W. Somerset Maugham of D.H. Lawrence, die eenzelfde soort vertelstijl hanteren: het plot is erg lang en wordt in korte scènes expliciet uiteengezet; het ontwikkelt zich snel in tegenstelling tot veel moderne films, die een kort plot hebben vol lange scènes waar personages om de brij heen draaien. Frantz brengt je in sneltreinvaart door genoeg verhaal om vier hedendaagse films mee te vullen, en ik bedoel dat in de meest positieve zin van het woord: Ozon aarzelt niet, hij gaat in vlammend tempo vooruit.’

LvH: ‘Okay, nu ben je me wel kwijt. Ik heb best genoten van de film, al prefereer ik de vroege, leipe Ozon, maar ik vond het bij vlagen zo sloom als snot door een Pruisische druipsnor. Zeker in de tweede helft vond ik de film inkakken: hij duurt twee uur, maar had gemakkelijk hetzelfde verhaal kunnen vertellen in anderhalf uur. Mijn kompanen in de Sneak waren uiteindelijk ook niet echt onder de indruk, dus ik vermoed dat een jong publiek wellicht niet het geduld heeft om dit te laten beklijven.’

Moet je dit zien?

LI: ‘Absoluut.’

LvH: ‘Als je op een date gaat met een Franse Erasmusstudente die Duitse literatuurwetenschappen studeert, dan zeker. Anders eh, comme ci, comme ça.’

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren