LI: ‘Perfect in de rebellenmaand past de nieuwe film van Andrea Arnold (Fish Tank), een filmrebel die erop staat telkens maar met non-acteurs te werken, en vervolgens geweldige prestaties uit ze haalt. Niet anders in American Honey, een rebelse achtervolging op de American Dream en road trip pur sang.’

LvH: ‘De achttienjarige Star (debutante Sasha Lane) heeft het thuis niet gemakkelijk. Het vaderfiguur in haar leven is een zuipende redneck die met zijn smerige plarken aan haar zit en de zorg voor de twee kinderen aan Star overlaat, die al dumpsterduikend probeert om voedsel op tafel te krijgen. Ze ontmoet in een supermarkt gladjakker Jake (Shia Labeouf), die haar overhaalt om zich bij hem en zijn posse aan te sluiten om door Amerika trekkend huis-aan-huis tijdschriften te slijten. Star ziet haar kans schoon om aan haar ellendige leventje te ontsnappen, maar het leven on the road blijkt ook hard en grimmig.’

LI: ‘Voor iedereen die op zoek is naar films van sterke vrouwelijke regisseurs: het oeuvre van Andrea Arnold is een heel fijne om uit te pluizen. Ze drukt als ware auteur haar stempel op haar films. Van de cameravoering tot de abrupte (doch briljante) montage, van het script tot de superieure casting; American Honey is in alles de kleine auteursfilm die je hoopt dat hij is, en in alles voel je Arnolds hand. Ze heeft iets te vertellen, en gebruikt het verhaal als instrument daarvoor. De symboliek die Arnold de film meegeeft is ook veelzeggend. Dwarrelende vlinders en vliegende vogels – vrijheid, zo lijkt ze te zeggen, is wat alle personages zoeken.’

 

 

LvH: ‘Arnold was eerder verantwoordelijk voor Red Road, Fish Tank en een adaptatie van Wuthering Heights. In Fish Tank speelde Michael Fassbender een volwassen man die een relatie begint met de 15-jarige dochter van zijn nieuwe vlam. Een nogal gevoelig onderwerp dat door Arnold delicaat wordt behandeld, mede dankzij Fassbender’s spel. He oozes charisma. Shia just oozes.

LI: ‘Wat vond je verder van Shia LaBeouf?’

LvH: ‘Ik begon net wat sympathie te krijgen voor Shia, mede dankzij zijn anti-Trump protestactie en het feit dat ie daadwerkelijk knokt met Nazi’s. Opeens leek het alsof de genen van Indiana Jones daadwerkelijk wakker waren geschud. Maar na American Honey ben ik weer he-le-maal klaar met die flapdoedel. Wat speelde hij een walgelijke poepzak. Misschien is dat fantastisch acteerwerk, whatever, elke minuut die ik door mag brengen zonder dat ik naar Shia hoef te kijken is weer een minuut gevuld met hallelujah en zaligheid.’

LI: ‘Shia LaBeouf is misschien wel de interessantste acteur die nu in Amerika rondloopt. Zijn risico’s in rollen van de laatste jaren, zijn spel; hij fascineert me. Natuurlijk, het is een losgeslagen projectiel, maar Arnold weet hem goed te benutten – ze lijkt vat op hem te hebben gehad. Ik kijk uit naar meer films met hem; elke minuut die ik door mag brengen door naar Shia te kijken is fucking fantastisch.’

LvH: ‘Jij liever dan ik, dude. Zijn manipulatieve schtick is misschien goed acteerwerk, maar ik heb het vermoeden dat het eerder method acting is, gezien zijn gedrag in het verleden. En ik kon zijn personage niet uitstaan: zijn smerige rattenstaartje, zijn gaslighting, de manier waarop hij met Star omging, wat een fuckmook is het toch. En ik heb inmiddels veel te veel tijd in mijn leven doorgebracht met kijken naar Shia terwijl hij doet alsof hij seks heeft in films. Hij ziet er uit als een mascotte voor keelchlamydia en slijmbeursontstekingen.’

 

 

LI: ‘Het is lang geleden dat ik zo heb genoten van een soundtrack die is samengesteld uit bestaande nummers. Het kan vaak een goedkoop trucje zijn, maar de lijst van hippe nummers uit dit werk werkt aanstekelijk, niet in de laatste plaats omdat ze vrijwel allen met passie worden meegezongen door de cast.’

LvH: ‘De soundtrack is zeker interessant en divers, maar het diegetische gebruik van de soundtrack aan het eind van de film gaf mij juist de indruk dat ze niet wisten hoe ze de film moesten laten eindigen en daardoor ging hij voor mij als een nachtkaars uit. Het was het film-equivalent van na een geslaagd concert ingaan op dreinend publiek dat “Nog een liedje, nog een liedje!” staat te blaten.’

LI: ‘Totaal mee oneens. Ik vond het een van de sterkste filmeindes die ik in tijden gezien heb. Niet vaak kijk ik een film die precies eindigt op het moment dat je denkt: “Dit zou een mooi einde zijn.” Er is een zekere subtiliteit; de verandering van Star is klein, maar onmiskenbaar. Dit merk je ook door het gebruik van muziek: ze zingt steeds minder uitbundig mee. Het leven van deze groep mensen wordt geleefd door muziek; dat geloofde ik, dus ik ging mee in alle liedjes – ik werd graag 3 uur meegenomen op deze road trip.’

LvH: ‘Whatever floats your boat, Imhann. Waar we het wel over eens kunnen zijn is dat hoofdrolspeelster Sasha Lane een revelatie is. Ze acteerde ongelofelijk goed, was elk moment geloofwaardig en ze heeft een hypnotiserende aanwezigheid op het witte doek. Ik hoop dat haar carrière lang en succesvol is zodat we lang naar haar mogen kijken.’

 

Moet je dit zien?

LI: ‘Fuck ja, een van de beste films van het begin van dit jaar.’

LvH: ‘Niet voor Shia, maar zeker voor de rest van de cast en crew.’

0 reacties

Geef een reactie

Annuleren