Nu aan het lezen:

Le Semeur

Le Semeur

Le Semeur is teder escapisme zonder toevluchtsoord. De romantische fantasie schuurt tegen kitsch aan en dweept met de innige hartstocht van de personages. Onderliggende sociale complicaties blijven onderbelicht.

In de roerige tijden van de Franse Revolutie en Napoleon komt een dorpje in de Alpen voor een zware beproeving te staan. Alle mannen worden afgevoerd wegens hun republikeinse sympathieën en de vrouwen staan er vanaf dat moment alleen voor. Een van hen is de jonge Violette (Pauline Burlet), die net in de leeftijd zit dat de liefde en mannen haar interesse beginnen te wekken. Samen met haar vriendinnen sluit ze een pact. Mocht er ooit een man het dorpje aandoen, zullen ze hem delen. Dit in naam der continuïteit van de gemeenschap. Want of de afgevoerde mannen ooit terug zullen komen is een grote onzekerheid. Wel onvermijdelijk is de komst van de mysterieuze Jean (Alban Lenoir), waardoor het pact bloedserieus dreigt te worden.

Het brengt een sensuele spanning in dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal. Met de mannen leek ook de dreiging verdwenen uit het Napoleontische Frankrijk van Le Semeur. Regisseuse Marine Francen toont de Alpen in vol ornaat. Dat de vrouwen opeens dubbel werk moeten verrichten, mag geen schaduw werpen op dit gloedvolle landschap. Zwoegen op het graanveld is vooral een illustratie van een soort rustieke utopie. Een pittoreske beleving, geschikt voor een toeristisch magazine. Dat deze heftige tijden zorgen voor een krachtige groei bij de vrouwen lijkt daarbij ondergeschikt aan romantische zorgen. De onafhankelijkheid van het efficiënt functionerend dorp is een gegeven feit, zodat Violette en haar vriendinnen zich vooral zorgen kunnen maken of ze ooit kinderen zullen baren.

Het gemis van de mannen lijkt qua emotionele neerslag meer een biologische kwestie dan een sociale omwenteling. De spanning van de mysterieuze reiziger zit dan ook meer in het zwijmelen dan in onderling ruziemaken. Delicaat bouwt Francen met haar coscenaristen op naar een prikkelende romantische climax. De ontluikende liefde tussen Violette en Jean blijft teder, zonder dat de beren op de weg voor veel weerstand zorgen. Onthulling van het pact of Jeans werkelijke achtergrond lijken eerder verplichte dramatische afleiding dan werkelijke tegenslagen.

Burlet en Lenoir spelen de lieflijkheid op met een voorzichtig aftasten dat geleidelijk overgaat in overgave. Zo maakt de ingetogen hartstocht de rustieke idylle compleet. Het lijkt haast een historische versie van de romantische fantasie van Catherine Harwickes Twilight, waarbij koele onthouding is ingewisseld voor zwoele intimiteit. Ook in Le Semeur zit een voortdurende hunkering opgesloten, die alleen een eeuwige verstrengeling met De Ware kan oplossen. Waar Twilight onbedoeld hedendaagse intimiteit als puur functioneel diagnosticeert en daarmee als de moderne crisis van de liefde, blijft Francen echter argeloos hangen in de adoratie van romantische spookbeelden. Deze zijn weliswaar tactvoller opgezet dan in Hardwickes tienerfantasie, maar werken paradoxaal genoeg tammer in. Le Semeur gaat namelijk niet verder dan arcadische passie en mijdt de conflicten die deze in de weg staan.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken