Nu aan het lezen:

La Prière

La Prière

La Prière toont in gecontroleerde doses de innemende zoektocht naar betekenis van een ex-verslaafde. Thomas (Anthony Bajon) uit Bretagne probeert af te kicken van de heroïne bij een klooster in de Franse alpen. Zoals iedereen komt hij reddeloos verloren binnen, zonder diploma en familie. Met vallen en opstaan leert hij discipline en ontluikt er hechte kameraadschap met de medebewoners. Het middelpunt van het strenge regime is het gebed, iets waar hij steeds meer rust en voldoening uit haalt. Tegelijkertijd ontmoet hij Sybille. Naarmate de film vordert moet Thomas daarom kiezen tussen twee grote liefdes. Dient hij God door het celibataire priesterschap of volgt hij zijn gevoelens voor Sybille?

Vanaf moment één zit de film middenin het strakke keurslijf van het klooster. Maar zoals de christen zich zonder oordeel ontfermt over de verslaafden, zo ontfermt La Prière zich over hun toenemend geloof. Met een meditatief aandoende kalmte voert de camera langs de personages in hun dagelijkse rituelen. De noeste arbeid op het platteland, het voorlezen uit de Bijbel, de openhartige gesprekken tijdens de maaltijd.

De spaarzame momenten dat er leven in de brouwerij is komen daardoor urgent over, dankzij de focus op het handelen van de bewoners. Rondrennen om een weglopend persoon tegen te houden, een uitbarsting van Thomas, of uit volle borst religieuze liederen zingen op de gitaar: het maakt inzichtelijk wat de bewoners vinden in de strenge christelijke leer. Uit deze levendige oprispingen spreekt een diepe verbroedering.

Op deze manier brengt La Prière tactvol in beeld hoe het geloof een redding kan zijn tijdens het afkicken. Het desolate landschap onderstreept hierbij de isolatie waarbinnen de conversie plaatsvindt. Met name de beelden van een mistige berg waar Thomas een cruciale innerlijke openbaring heeft, versterken het idee van een hechte commune die de bewoners als vanzelf meevoert naar de traditionele katholieke leer. De drugsproblematiek is dan ook slechts een aanleiding om de drijfveren achter het vinden van God te onderzoeken.

Als traktaat over het geloof doet het qua beelden in de verte denken aan het klassieke Ordet, qua religieuze beleving aan het recente Silence. Maar in tegenstelling tot deze twee films kiezen scenaristen Fanny Burdino, Samuel Doux en regisseur Cédric Kahn (L’Ennui, La Vie Meilleure) juist niet voor een magisch-realistische climax, wat de film tot een verfrissende kijk op religie maakt. Toch weet Kahn weet de subtiliteit niet tot in de puntjes door te voeren. Een aantal metaforen ligt al te zeer voor de hand, zoals een wel erg groen korenveld in de lente als het leven Thomas toelacht.

Spiritualiteit heeft een groot innerlijk component, iets wat de scenaristen niet geheel hebben uitgewerkt. Thoma’s achtergrond, met name zijn verhouding tot zijn familie, blijft onderbelicht. Tevens is de romance tussen hem en Sybille summier, doordat de film wel erg snel overgaat van de ontmoeting en een afgeslagen uitnodiging tot een moment van passie. Er zit meer achtergrond in de innemende bijrol van goede vriend Pierre (Damien Chapelle) dan in het hoofdpersonage.

Maar Bajon laat in zijn eerste hoofdrol met zijn spel de onderontwikkeling van verhaallijnen vergeten en vergeven. Zijn transformatie van harde heroïneverslaafde tot belijdende aspirant-priester is fenomenaal. De sympathieke uitstraling waar een getroebleerde dwaling in zit spreekt boekdelen. Het nodigt uit om zelf de onbekende delen van zijn psyche in te vullen en hem trachten te begrijpen. Ook al ligt Thomas’ uiteindelijke keuze voor de hand door de opbouw ernaartoe, Bajon speelt het moment met verve. La Prière is daarom meer dan een verhandeling over geloof, het maakt het geloven tot een ervaring.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken