Nu aan het lezen:

Knock Down the House

Knock Down the House


Grote kans dat je het niet droog houdt bij Knock Down the House. Verhalen waarbij onverwachte helden het opnemen tegen de gevestigde en corrupte orde zijn ontroerend, vooral als een van die helden Alexandria Ocasio-Cortez is, die het afgelopen jaar vele harten voor zich heeft weten te winnen. Regisseur Rachel Lears portretteert haar en drie andere vrouwen (Amy Vilela, Cori Bush en Paula Jean Swearengin) tijdens de aanloop naar de Amerikaanse congresverkiezingen van 2018.

De tegenstanders zijn de zittende senatoren van de democratische partij, voornamelijk witte mannen die al jaren door lobbygeld en vriendjespolitiek hun positie veilig hebben gesteld. Het lijkt een onbegonnen strijd, maar Ocasio-Cortez uit telkens hoopgevende woorden: zij hebben het geld, maar wij hebben de mensen. De vier vrouwen worden gesteund door grassrootsorganisaties als Brand New Congress en Justice Democrats, die meer ‘gewone’ mensen de politiek in willen helpen. Zo morrelen ze aan een systeem dat gedreven wordt door kapitalistische keuzes en nepotisme.

Dat hoofdpersoon Alexandria sympathiek is weten we ondertussen wel. Wie heeft niet gezien hoe ze in een vraagspel het corrupte Amerikaanse systeem blootstelt, of de video waarin ze danst voor haar ambtskamer? Ook hier geven veel scènes kippenvel. Zo pakt ze stellig de microfoon en staat op van haar stoel om een betoog te houden over de afwezigheid van haar tegenkandidaat tijdens een debat. Ze benadrukt dat ze niet verantwoordelijk zal worden gehouden voor de fouten en lafheid van mannen.

We leren haar beter kennen door beelden en verhalen uit haar jeugd en zien hoe ze haar tranen durft te laten rollen in het bijzijn van de camera. De mooiste scène is die waarin ze zich voorbereidt op het laatste grote debat tegen haar tegenstander Joe Crowley. Ze spreekt zichzelf toe: ‘I need to take up space. I can do this. I am experienced enough to do this. I am knowledgeable to do this.’ Je voelt dat alles in het systeem haar het tegenovergestelde probeert wijs te maken. En dat zij dat niet toe zal staan. Weer een kippenvelmoment: het komt niet vaak voor dat een vrouw op deze manier tegen zichzelf praat. Maar nu we het haar hebben zien doen en het haar tot succes hebben zien leiden, ligt die weg voor veel meer andere vrouwen open.

Lears heeft het geluk gehad dat Ocasio-Cortez een van de vier vrouwen was die ze volgde – zij had in 2017 niet zien aankomen dat AOC publieksfavoriet zou worden. Je zou bijna vergeten dat de documentaire ook drie andere vrouwen belicht: Vilela, Bush en Swearengin lijken alleen ingezet om het verhaal van Ocasio-Cortez te accentueren. Het is best logisch dat zij de hoofdpersoon is, aangezien ze de enige is die haar tegenstander verslaat. Dat de andere drie falen is verhaaltechnisch mooi omdat de overwinning van Ocasio-Cortez groter en bijzonderder lijkt. Maar haar uitspraak ‘For one of us to make it through, a hundred of us have to try’ is wat wrang als die anderen nauwelijks verdieping of aandacht krijgen.

Als portret van Alexandria Ocasio-Cortez is Knock Down the House daarom zeker interessant en inspirerend, met de andere deelnemers als achtergrondopvulling. Maar het is vooral een aangrijpende documentaire over kleine bewegingen die strijden tegen de gevestigde macht, en die overwinnen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken