Nu aan het lezen:

Kitten Rescuers

Kitten Rescuers

Ik hou niet van katten. Mijn aversie wijt ik allereerst aan een allergie. Mijn ogen slaan roder uit dan die van een albino-laboratoriumrat als ik met een kat in aanraking kom. Een non-stop niesconcert volgt; snotterig en rochelend als een fluimenspugende profvoetballer breng ik de tijd in een kattenhuishouden door.

Naast de fysieke afkeer lijd ik ook aan een geestelijk katten-trauma. Totaal self-inflicted: mijn driejarige ik zag alle huisdieren als lopende knuffels. Zo trok ik in de hoop op een elektronisch Sesamstraat deuntje aan de staart van een rode straatkat, die zich met ijzeren klauwen en vlijmscherpe hoektanden verdedigde tegen zijn gecommercialiseerde imago. De littekens staan nog in mijn arm, Katten zijn bastards! staat gegrift in mijn ziel. Dat Netflix-algoritmes nog minder rekening houden met dergelijke gevoeligheden dan de gemiddelde ‘hij doet helemaal niks hoor’-katteneigenaar, valt te verwachten. Misschien is het enigszins vergelijkbaar, Netflix-suggesties en huiskatten van zogenaamde vrienden die terwijl je nietsvermoedend aan een biertje zit op je schoot springen en hun klauwen in je benen zetten, zodat je onmogelijk op kan staan om de bank te verlaten…

Deze gedachte terzijde. In ieder geval had ik op een onbewaakt moment zomaar The Kitten Rescuers aangeklikt, en tegen alle verwachtingen in bleef ik aan de buis gekluisterd. Nog even de info: The Kitten Rescuers, nu te zien op Netflix, is een Britse reality-serie die oorspronkelijk door Channel 5 werd uitgezonden. De Britse comédienne en kattenbeschermvrouwe Jo Brand volgt katten in nood en praat de beelden van reddingsacties en asielopnames aan elkaar. Wat nou als je een huisdier hebt gekocht en daar totaal niet over hebt nagedacht? Nergens worden de gevolgen hiervan zo duidelijk als in de eerste aflevering. In een Liverpoolse huiskamer zit een vrouw met de handen in het haar, want het jonge katje van haar dochter zit al vier dagen vast in de schoorsteen. ‘Het gemiauw uit de muur gaat door merg en been.’ klaagt ze, en ‘Misschien had ik toch even een schotje voor de haard moeten neerzetten.’ You’ve gotta be kidding me! Denk ik dan.

Gelukkig zijn er nog mensen op aarde die van elke vorm van sarcasme gespeend zijn. Zoals de dierenbeschermer Matt Brown, die met een busje vol kooien door de serie rijdt. Geen klus te moeilijk voor de immer optimistische Matt, die na een halve dag wroeten in de schoorsteen met een geïmproviseerde kattengrijptang nog altijd lacht. Helaas lukt het hem ook niet om Lola te bevrijden; uiteindelijk klimt de brandweer op het dak en wassen ze Lola met een hogedrukspuit in een vloedgolf van roet op het onberispelijke Britse vloerkleed. ‘Volgende keer toch even beter nadenken voordat je een huisdier neemt,’ zegt haar baasje. Matt ziet er ondertussen uit als Bert uit Mary Poppins. Zonder het olijke dansje helaas, maar met de immer optimistische inslag. De klus is geklaard.

Dieren die dieren zijn, en daarmee niet verenigbaar met een menselijke omgeving, is een bekende tv-formule. Dit had bijvoorbeeld ITV al eerder in de gaten. In de serie For the Love of Dogs zet Bekende Brit Paul O’Grady zijn beroemdheid in om asielhonden aan een thuis te helpen. Het zevende seizoen zit er alweer op. Met het redden van schattige beestjes schiet je al snel raak, maar de donkere zijde blijft in al deze series zo onderbelicht. Dat het asiel vol zit en er zoveel dieren verwaarloosd worden gevonden of aan hun lot worden overgelaten, wordt nauwelijks benoemd.

Het stemt hoopvol dat er ook mensen zijn die dag en nacht klaarstaan om katten en honden uit de hoeken en gaten van de samenleving te redden. Zelfs de meest fervente kattenhater begon wat te voelen voor de spinnende pluizenballen in Kitten Rescuers. En het is niet aan mij om moreel oordeel te vellen over de zoveelste veganistische vriendin die haar kat de ingewanden van een kalkoen voert. Daar is dit niet de site voor: de Cine-appgroep wordt overstelpt met ongewenste katten-intimiteiten, een dag zonder een foto van… is een dag niet geleefd.

Maar kan er ook een keer een programma komen waarin er wat meer vragen worden gesteld over de menselijke behoefte om dieren volledig naar hun hand te willen zetten? Misschien komt mijn driejarige ik dan eindelijk definitief van het trauma af. Overigens hoop ik dat Netflix wel weer zijn klauwen in mij zet als Matt Brown zijn welverdiende Kitten Rescuers spin-off krijgt. Maar dit terzijde.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken