Nu aan het lezen:

Killing Eve

Killing Eve


Representatie kan een wespennest zijn. Is je vrouwelijke personage wel gelaagd genoeg? Vervalt je zwarte personage niet teveel in stereotypes? Is je homoseksuele personage juist niet te panisch níet cliché? Killing Eve toont dat er van alles kan – als de last van representatie maar over veel personages verdeeld wordt. Oh: en het is nog hilarisch en spannend en goed geschreven ook.

Twee jaar geleden maakte Phoebe Waller-Bridge het fantastische Fleabag. Mocht je dat nog niet gekeken hebben: het zijn maar zes afleveringen van minder dan een half uur, dus er is echt geen excuus om het niet in te halen. Daarna keek iedere fan reikhalzend uit naar haar volgende serie. Waller-Bridge kon doen wat ze wilde.

Wat ze wilde bleek: de stem en bewegingen leveren voor de scène-stelende droid L3-37 in Solo: A Star Wars Story. Én een spionnenserie schrijven en produceren gebaseerd op de Villanelle-boeken van Luke Jennings: Killing Eve.

Killing Eve is totaal anders dan Fleabag. Het is een ander genre, heeft een andere reikwijdte, een andere emotionele teneur. Sandra Oh speelt Eve Polastri. Eve heeft een enigszins saaie kantoorbaan bij MI5. Tót ze ingezet wordt in de jacht op huurmoordenaar Villanelle. De twee vrouwen raken verwikkeld in een kat-en-muisspel, inclusief spannende confrontaties, achtervolgingsscènes, en veel creatieve moorden. Ze ontwikkelen een wederzijdse, perverse en niet zelden erotisch geladen obsessie met elkaar.

 

Heel anders dus dan Fleabag, een komedie over een rouwende (door Waller-Bridge gespeelde) klootzak. Waller-Bridge is ditmaal niet in beeld. Toch voel je duidelijk haar invloed, hoor je haar stem. In de droge humor, bijvoorbeeld, van de nieuwe baas van Eve, Carolyn Martens (Fiona Shaw – tante Petunia in de Harry Potter-films zoals je haar nog niet eerder zag). In de wederzijds geïrriteerde maar ook warme relatie tussen Eve en haar oude baas, Bill (David Haig).

Je merkt het vooral aan hoe heerlijk verknipt alle personages een beetje zijn – en ja, ook de vrouwelijke. In het geval van Villanelle mag dat ‘een beetje’ weggelaten. Jodie Comer is een ontdekking als de psychopathische, volstrekt gewetenloze Villanelle. Ze is niet de emotieloze, koele kikker die je vaak ziet in films over huurmoordenaars – denk Alain Delon in Le Samouraï. Ze heeft juist allerlei emoties, maar dan net even… anders.

Ze zet een pruillip op als ze een moordopdracht misloopt. Ze is eindeloos nieuwsgierig, maar dan vooral naar hoe mensen sterven. Ze kan zich eindeloos vermaken om morbide dingen. Ze is goed in zich vermommen en ongemerkt binnen te dringen, maar ook vaak heel eerlijk en open. Ze is gefascineerd door Eve en wil haar op zich geen kwaad doen… maar later in de serie blijkt dat het misschien nog gevaarlijker is om het object te zijn van haar fixatie dan een van haar doelwitten. Kortom: je wil naar haar blijven kijken, en zelfs in een belachelijke roze jurk weet ze nog iets engs te hebben.

Alleen al om Villanelle zou Killing Eve de moeite waard zijn geweest. Maar Eve is net zo fascinerend – je weet nooit hoe ze zal reageren. Ook de andere vrouwelijke personages krijgen meer lagen dan je zou verwachten. Carolyn is niet de humorloze, aseksuele kenau die ze misschien eerst lijkt. Collega Elena is maar wat enthousiast om samen met Eve het duistere konijnenhol in te duiken. Zelfs oude buurvrouwtjes kunnen je verrassen. In de laatste aflevering wordt zomaar nóg een interessant vrouwelijk personage uit de hoge hoed getoverd.

Het zou niet zo opmerkelijk moeten zijn, natuurlijk. Maar het is het wel: juist in het spionnengenre willen schrijvers vaak leunen op makkelijke archetypes voor de personages, vooral voor de vrouwelijke personages. Dat hoeft niet erg te zijn: vaak worden dat soort verhalen voornamelijk door plot gedreven en kunnen vertrouwde personages de meest efficiënte keuzes zijn. Toch is het fijn om in Killing Eve te zien dat er meer mogelijk is – en dat je representatie behalve als wespennest ook als bron kan zien voor rijkere verhalen

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken