Nu aan het lezen:

Kickboxer: Vengeance

Kickboxer: Vengeance

 

Jean Claude Van Damme’s Kickboxer uit 1989 is een regelrechte cult-klassieker. Een film die staat voor een tijdperk van genre-vormende vechtfilms in een rijtje met onder andere Bloodsport en American Ninja. Alle 70’s en 80’s baby’s zijn opgegroeid met de moves uit deze films. Het blijft dan ook moeilijk om er vanaf te blijven. Zo dacht ook regisseur John Stockwell – die na een rol in Top Gun in 1986 eigenlijk geen goede film meer heeft gedaan, en toen de switch maakte naar de regisseursstoel. Vanaf die plek maakte hij een aantal projecten die ook weinig indruk maakten, afgezien misschien van Seal Team Six – een tv-film over de vangst van Bin Laden.

Stockwell bereikte zijn hoogtepunt vlak voor de hoogtijdagen van eerder genoemde vechtfilms, waarmee hij die opkomst van heel dichtbij zal hebben meegemaakt. Het zal dan ook een eer zijn geweest om een vervolg op Kickboxer te maken. Helaas is zijn Kickboxer: Vengeance niet wat het had kunnen zijn.

Eerst de goede dingen. Er wordt eervol omgegaan met de legacy van Kickboxer. Niet alleen is het verhaal in grote lijnen hetzelfde (alhoewel het officieel geen remake is), ook wordt er door middel van oudere filmtechnieken (slow motion double-replays!) gebruik gemaakt van dat wat die klassieke films zo indrukwekkend maakte voor een hele generatie. Ook Tong Po is terug. Het karakter dat in Kickboxer als eindbaas fungeerde is dat ook in Kickboxer: Vengeance, en met Dave Bautista (Spectre) is er iemand neergezet die de rol met verve doet herrijzen. Jammer dat iedereen om hem heen op zijn beste mediocre is.

[AdSense-A]

Dat is dan nog positief gebracht. Want eigenlijk is het acteerwerk door de hele film heen niet best. Dat we dat van Van Damme niet kunnen verwachten mag geen verrassing genoemd worden, maar de rest van de cast bevat acteurs die nog een veel lagere score halen. JCVD is overigens in deze film blijkbaar te oud bevonden om zelf nog te vechten, en dus hebben ze hem door middel van een veel te klein hoedje en een zonnebril omgetoverd tot sensei. Ongeloofwaardig als wat.

Wat ik ook heel erg miste is de 80’s soundtrack wat de films uit de glorieperiode zo goed voor elkaar hadden. Het was een makkelijke manier geweest om Kickboxer: Vengeance een sfeer van weleer te geven. Nu blijft er enkel een kunstgreep over van een middelmatige regisseur die een film neerzet waar je dikwijls om in de lach schiet, maar dan vooral om het afgeleverde werk. Kickboxer: Vengeance kijk je met je oude maatjes waarmee je tijdens je basisschool-periode zat te vergapen aan Van Damme’s vechtskills. Als dat je niet bekend voorkomt kun je deze rustig voorbij laten gaan. De film draait trouwens in Nederland niet in de bioscoop, maar heeft een direct-to-dvd release gekregen.

Om toch positief af te sluiten hierbij een eerbetoon aan de man die ons ook veel goeds bracht, waaronder deze moves:

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken